บทที่ 252 อิตาบ้าทำตัวแปลกๆ อะไรอีก

เฉิงเว่ยยิ้ม แล้วหยิบเหล้าอีกแก้วยื่นให้เธอ "ในสายตาของพวกเขา สิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญคือคุณค่าของการแต่งงานทางธุรกิจ ดังนั้นไม่สำคัญว่าเธอและโจวฉือเซินจะเคยหมั้นหมายกันหรือไม่ และ........"

เป็นเพราะโจวฉือเซินถอนหมั้นหลินจืออี้ ถึงได้ทำให้หลินจื้อหย่วนและพ่อของโจวฉือเซินสามารถร่วมมือกันได้

หร่วนซิงหว่านเม้มปากและไม่พูดอะไร

มิน่าล่ะช่วงนี้ตอนที่เจอหลินจืออี้ เธอถึงได้แสดงความรู้สึกเป็นศัตรูกับตนเองอย่างชัดเจน ที่แท้มันเป็นเพราะเหตุนี้เอง

หลินจืออี้ต้องการแต่งงานกับโจวฉือเซิน แต่สุดท้ายกลับต้องหมั้นกับพี่ชายคนโตของเขาแทน และคราวที่แล้วก็เธอกินข้าวกับโจวฉือเซิน นั่นเป็นเหตุผลที่หลินจืออี้ระบายความโกรธแค้นทั้งหมดมาที่เธอ

หร่วนซิงหว่านหยุดชั่วครู่ ขมวดคิ้วและถามว่า "แล้วเธอกับ Daniel ล่ะ?"

เฉิงเว่ยเงยหน้าขึ้นและดื่มแชมเปญในแก้ว จากนั้นหันศีรษะและมองไปไม่ไกลนัก "ไม่ต้องกังวลเรื่องของเขา เขามีวิธีแก้ปัญหาเอง"

หร่วนซิงหว่านมองตามสายตาของเขา เห็น Daniel ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน และกำลังคุยกับท่านจิ้น

เฉิงเว่ยเองก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านจิ้น Daniel เป็นเพื่อนของเขา จึงไม่น่าแปลกใจที่ Daniel จะสนิทสนมกันกับท่านจิ้น

เพียงแต่หร่วนซิงหว่านไม่เข้าใจเล็กน้อย เฉิงเว่ยกล่าวว่า Daniel มีวิธีแก้ปัญหา คือวิธีอะไร?

การหมั้นระหว่างหลินจืออี้และโจวจู้นเหนียน เป็นการประสานผลประโยชน์ระหว่างสองตระกูล หรือพ่อของหลินจืออี้จะยอมแพ้เพราะคำพูดไม่กี่คำของ Daniel

เหตุผลที่สามารถยุติการแต่งงานนี้ได้ นอกจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีทางเลือกที่ดีกว่า

ขณะนี้ พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาหาเฉิงเว่ยและกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา เฉิงเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวกับหร่วนซิงหว่านว่า "ซิงหว่าน คุณรอผมอยู่ที่นี่ ผมจะกลับมาโดยเร็วที่สุด"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าเล็กน้อย "โอเคค่ะ"

ก่อนที่เฉิงเว่ยจะเดินจากไป เขาได้มองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าโจวฉือเซินไม่ได้อยู่ใกล้ๆ จากนั้นจึงเดินออกไปพร้อมกับพนักงานเสิร์ฟ

หร่วนซิงหว่านถือแก้วแชมเปญและจิบอย่างช้าๆ จากนั้นกำลังเตรียมตัวจะไปหา Daniel และท่านจิ้นอีกครั้ง แต่พบว่าพวกเขาไม่อยู่ในละแวกนี้แล้ว

ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้ชายที่เย็นชาดังมาจากข้างหลัง "กำลังหาผมอยู่หรือ?"

"......"

หร่วนซิงหว่านวางแก้วในมือลงช้าๆ ไม่อยากหันกลับไปมอง

วินาทีต่อมา เสียงของชายคนนั้นก็ดังขึ้นใกล้หูของเธอ และลมหายใจอุ่นๆ ก็ไหลผ่านคอสีขาวของเธอ "หรือว่าคุณกำลังมองหาเฉิงเว่ยอยู่? ไม่ต้องหาแล้ว เขาจะยังไม่กลับมาในเวลาอันสั้น"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หร่วนซิงหว่านก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อหันหน้าไปและต้องการจะพูดอะไร ก็พบว่าใบหน้าอิตาบ้านั้นอยู่ใกล้แค่คืบ และริมฝีปากของเธอไปสัมผัสผ่านด้านข้างใบหน้าของเขา และยังทิ้งรอยลิปสติกสีอ่อนไว้

โจวฉือเซินสบตากับเธอและเลิกคิ้ว "ในที่สาธารณะมีคนมากมาย มันไม่เหมาะสม เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว คุณสามารถทำทุกอย่างที่คุณต้องการได้ ผมจะไม่ขัดขืน"

หร่วนซิงหว่าน "......"

ไอ้คนโรคจิต! ! !

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนๆ "ประธานโจวก็รู้ว่าคือที่สาธารณะ คุณไม่กลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะหรือ?"

โจวฉือเซินกล่าวช้าๆ ว่า "ดวงตาของคนอื่นก็อยู่บนตัวของพวกเขา และผมก็ไม่สามารถไปปิดตาของพวกเขาได้"

หร่วนซิงหว่านไม่อยากจะพูดเรื่องไร้สาระกับเขา ขณะที่เธอกำลังจะเดินจากไป เขาจับข้อมือของเธอไว้ "คุณจะไปไหน?"

"ห้องน้ำหญิง ประธานโจวจะไปไหม?"

"ในเมื่อคุณขอร้องผมแล้ว งั้นผมก็จะไปเป็นเพื่อนคุณด้วยความไม่เต็มใจ"

ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่มีคนอยู่มาก หร่วนซิงหว่านอยากจะด่าเขาชุดใหญ่จริงๆ

เธอสะบัดมือของเขาออกและเดินตรงไปข้างหน้า หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงที่เชื่องช้าของอิตาบ้าก็ดังขึ้น "ไปผิดทางแล้ว ตรงโน้น"

หร่วนซิงหว่านหยุดเดินอย่างกะทันหัน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินไปตามทางที่โจวฉือเซินบอก

ไม่รู้จริงๆ ว่าอิตาบ้าเป็นอะไร แม้แต่จะไปเข้าห้องน้ำก็จะตามไปด้วย

เมื่อออกจากห้องจัดเลี้ยงแล้วข้างนอกไม่ค่อยมีคน หร่วนซิงหว่านเห็นป้ายห้องน้ำ และได้ยินเสียงสนทนาเบาๆ ขณะนี้ ผู้ชายที่เดินตามหลังเธอมาโดยตลอด ได้เอื้อมมือไปโอบเอวเธอแล้วพาเธอไปมุมที่อยู่ด้านข้าง

ก่อนที่หร่วนซิงหว่านจะพูด ปากของเขาก็ถูกปิดไว้อย่างอ่อนโยน