บทที่ 254 ส่งผลต่ออารมณ์การรับประทานอาหารของฉัน

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถก็จอดอยู่ที่หน้าอพาร์ตเมนต์

หร่วนซิงหว่านลงจากรถ และกำลังจะเดินเข้าไปในชุมชน ก็เห็นรถของอิตาบ้านั้นจอดอยู่ข้างถนน

ทำไมเขามาถึงก่อนตนเองได้

ตอนที่หร่วนซิงหว่านอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก ประตูของรถโรลส์-รอยซ์ก็เปิดออก และผู้ชายร่างสูงก็ปรากฏตัวขึ้น

โจวฉือเซินเหลือบมองเขาด้วยสีหน้าที่ราบเรียบ "คุณจะรีบขนาดนั้นทำไม"

หร่วนซิงหว่านกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า "กลับมาทานข้าว"

"ประจวบเหมาะที่ผมก็ยังไม่ได้ทานข้าวเหมือนกัน ทานข้าวด้วยกันไหม"

หร่วนซิงหว่าน "......"

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนๆ "ประธานโจว ไม่มีบ้านของตนเองหรือ?"

โจวฉือเซินหันหลัง และเดินไปข้างหน้า "บ้านต้องเป็นสถานที่มีสมาชิกในครอบครัว มิเช่นนั้นจะเป็นเพียงบ้านที่มีแต่ความเหน็บหนาวเท่านั้น"

"ช่วงนี้ประธานโจวเริ่มศึกษาวิจัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในครอบครัวหรือ?"

โจวฉือเซินไม่สนใจคำพูดของเธอ และยืนอยู่ที่ประตู โดยเอามือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เอียงศีรษะเล็กน้อย และโบกมือให้เธอเปิดประตู

หร่วนซิงหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ และหยิบการ์ดควบคุมการเข้า-ออก ออกมาจากกระเป๋า

หลังจากเปิดประตู โจวฉือเซินใช้มือทำสัญญาลักษณ์เชิญเธอเข้าไป

หร่วนซิงหว่านกล่าวว่า "ดูไม่ออกเลยว่าประธานโจวยังมีมุมที่เป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้"

โจวฉือเซินเลิกคิ้ว "ต้องดูว่ากับใคร"

หร่วนซิงหว่านพ่นลมหายใจเบาๆ และเดินผ่านเขาเข้าไปข้างใน

หลังออกจากลิฟต์แล้ว หร่วนซิงหว่านก็กดรหัสเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงของเพ้ยซานซานก็ดังมาจากด้านใน "ซิงซิง วันนี้คุณกับเฉิงเว่ยเป็นยังไงบ้าง มีหรือไม่มี......"

เพ้ยซานซานพูดได้ครึ่งหนึ่ง และเมื่อเห็นอิตาบ้าอยู่ข้างหร่วนซิงหว่าน เธอก็หยุดพูดกะทันหัน

เธอหัวเราะแห้งๆ แล้วหันหลังกลับ "ทำไมจู่ๆ ก็ง่วงนอน ฉันขอตัวไปนอนก่อน!"

หลังจากกล่าวจบ เธอก็วิ่งเข้าไปในห้องนอนโดยไม่หันกลับมามอง

ในห้องรับแขก หร่วนเฉินเก็บคอมพิวเตอร์ของตนเองอย่างเงียบๆ หยิบกระเป๋าจากนั้นก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า "ผมกลับก่อน"

"......"

หร่วนซิงหว่านจับหน้าผากตนเอง และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว หร่วนซิงหว่านกล่าวว่า "ประธานโจว ตอนนี้คุณรู้หรือยังว่าคนที่นี่ไม่ต้อนรับคุณแค่ไหน"

โจวฉือเซินกล่าวว่า "คุณแน่ใจหรือว่าพวกเขาจากไปเพราะไม่ต้อนรับผม?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่อิตาบ้ากล่าว หร่วนซิงหว่านกัดฟัน ไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระกับเขาอีก ถอดเสื้อคลุมออกแล้วเดินตรงไปที่ห้องครัว

เธอเปิดตู้เย็น เห็นว่าเหลือแค่มะเขือเทศเพียงสองลูก

อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้คิดที่จะต้อนรับเขาด้วยอาหารอร่อยๆ ดังนั้นก็แค่นี้แหละ

สิบนาทีต่อมา บะหมี่ใส่มะเขือเทศและใส่ไข่ก็ทำเสร็จแล้ว

ตอนที่หร่วนซิงหว่านออกมาจากห้องครัว โจวฉือเซินก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว

เธอวางชามบะหมี่ตรงหน้าเขา และบอกอย่างเข้มงวดว่า "ประธานโจวอย่าเข้าใจฉันผิด ที่ฉันให้คุณขึ้นมาทานอาหารนั้น เป็นเพราะว่าฉันเคยอยู่ฟรีกินฟรีที่บ้านน้าสวี่ไปหลายวัน ไม่มีความหมายอื่นใด"

โจวฉือเซินยกมุมปาก "อืม ผมรู้"

เมื่อได้ฟังคำพูดที่ขอไปทีของอิตาบ้า ทันใดนั้นหร่วนซิงหว่านก็รู้สึกว่าเป็นการดีเสียกว่าที่จะไม่พูดประโยคนั้นเมื่อสักครู่ และตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสกู้สถานการณ์กลับคืนมาแล้ว

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง หยิบชามของตนเองออกมา แล้วนั่งตรงข้ามกับเขาในแนวทแยงมุม

โจวฉือเซินมองเธอและกล่าวว่า "ทำไมกินน้อยจัง?"

หร่วนซิงหว่านตอบโดยไม่เงยหน้า "ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่"

"ลดน้ำหนัก แต่ดึกขนาดนี้แล้วยังกินบะหมี่อีก?"