บทที่ 280 เธอน่าจะไม่รู้จักพวกคุณ

ระหว่างทางกลับร้าน เธอเดินไปด้วยความระมัดระวัง และเธอรู้สึกว่ามีคนเดินตามหลังอยู่ตลอด

แต่โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน อีกฝ่ายอาจไม่มีความกล้าขนาดนั้น ดังนั้นจึงไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินตามเท่านั้น

หลังจากเกิดเรื่องกับร้านและหร่วนเฉินอย่างต่อเนื่อง ทำให้หร่วนซิงหว่านระมัดระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิม

ทันทีที่เธอกลับมาถึงร้าน เธอได้พูดกับหร่วนเฉิน เพ้ยซานซานและพนักงานในร้านอีกสองคนเกี่ยวกับสถานการณ์นั้น และช่วงนี้ให้พวกเขาระมัดระวังตัวด้วย ทางที่ดีไม่ต้องออกไปไหนคนเดียว

เมื่อเพ้ยซานซานได้ยินเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะด่า "ต้องเป็นหลินจืออี้อีกแน่นอน! ผู้หญิงคนนั้นหน้าซื่อใจคดและน่ารังเกียจจริงๆ ! จนถึงตอนนี้แล้ว ยังคิดที่จะทำร้ายคนอื่นอีก ถุย!"

หร่วนซิงหว่านกล่าวว่า "ไม่ว่าจะเป็นใคร สรุปแล้วคนที่มาต้องหวังไร้แน่นอน การระวังตัวไว้จะเป็นการดี"

หลังจากหร่วนซิงหว่านกล่าวจบ เขาหันหน้าและเห็นหร่วนเฉินขมวดคิ้วด้วยท่าทางที่เย็นชา

เธอกล่าวว่า "เสี่ยวเฉิน คุณกำลังคิดอะไรอยู่?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หร่วนเฉินหยุดคิด "ไม่มีอะไรหรอก ต่อไปถ้าคุณจะออกไปข้างนอกก็บอกผมด้วย ผมจะไปพร้อมกันคุณ"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "เอาล่ะ มันไม่ถึงขนาดนั้น แค่ระมัดระวังหน่อยก็พอแล้ว คุณกำลังจะเปิดเรียนแล้ว ระมัดระวังตนเองด้วย อย่าเกิดเรื่องเหมือนครั้งที่แล้ว"

หร่วนเฉินไม่พูดอะไร แต่ริมฝีปากบางของเขาขยับ เหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด

ตอนกลางคืน ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังจะปิดประตูร้าน เพ้ยซานซานใช้ข้อศอกสัมผัสเธอ "ที่เหลือฉันจัดการเอง นายทุนมารับคุณแล้ว"

หร่วนซิงหว่าน "......"

เธอหันหน้าไปมอง เห็นรถยนต์โรลส์-รอยซ์ที่คุ้นตาจอดอยู่ที่ทางเข้าร้าน

หร่วนซิงหว่านกระแอม "ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก"

เพ้ยซานซานกล่าวว่า "คุณจะเกรงใจฉันทำไม รีบไปเถอะ คุณกล้าที่จะปล่อยให้เขารอ แต่ฉันไม่กล้า"

หร่วนซิงหว่านถูกเพ้ยซานซานผลักออกไปจากร้าน

ตอนที่เธอเปิดประตูรถ โจวฉือเซินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เขาหันหน้าและเหลือบมองเธอ ส่งสัญญาณลักษณ์ให้เธอรอก่อน

หร่วนซิงหว่านก็ไม่ได้รีบร้อน หยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกม

เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที โจวฉือเซินวางสาย เขากล่าวว่า "คุณอยากทานอะไร"

"อะไรก็ได้ ฉันไม่เลือกทานเหมือนคุณ"

โจวฉือเซินเลิกคิ้วและขับรถตรงไปข้างหน้า

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถก็มาจอดอยู่ที่หน้าร้านอาหาร

พนักงานบริการในร้านอาหารพาพวกเขาไปที่ห้องวีไอพีบนชั้นสอง และขณะที่เดินมีเสียงดังมาจากห้องด้านข้าง หร่วนซิงหว่านหยุดฝีเท้าชั่วคราวและมองเข้าไปตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกจากห้องวีไอพีด้วยใบหน้าขาวซีดเผือด จนกระทั่งไม่มีเวลามองหาถังขยะ เธออาเจียนอยู่ที่มุมกำแพง และในห้องวีไอพีนั้นก็มีเสียงหัวเราะของผู้ชายกลุ่มหนึ่ง

มีคนกล่าวว่า "คุณดื่มได้อีกไหม ถ้าดื่มไม่ได้ก็รีบกลับไปซะ อย่ามาทำให้พวกเราต้องเสียเวลา"

มีคนอีกคนหัวเราะและด่าว่า "คุณพูดอะไร? ผู้หญิงสวยขนาดนั้น จะให้ดื่มเหล้าอย่างเดียวมันก็น่าเสียดายแย่สิ"

คนอีกหลายคนก็สนทนากัน จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะที่รู้กันอยู่แก่ใจดังขึ้นอีกครั้ง

น่าขยะแขยงเสียจริง

หลังจากผู้หญิงที่อยู่หน้าประตูอาเจียนเสร็จแล้ว เธอก็พิงประตูด้วยความอ่อนแรง ถึงแม้เธอจะรู้ว่าคนที่อยู่ในห้องวีไอพีทั้งหมดนั้นไม่เห็นเธออยู่ในสายตา และกระทั่งยังมีความคิดที่น่ารังเกียจ เธอทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน "ทุกท่าน ฉันได้ดื่มเหล้าจนหมดแล้ว สิ่งที่พวกคุณสัญญากับฉัน ควรจะ............"

"จะรีบร้อนไปทำไม ตอนนี้ยังเช้าอยู่ มาๆๆ ดื่มต่อ"

ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังตกอยู่ในภวังค์ โจวฉือเซินก็ดึงมือของเธอเดินเข้าไปในห้องวีไอพี หลังจากนั้นโจวฉือเซินก็กล่าวว่า "ไม่มีอะไรน่าดู ก็แค่พวกคนที่ไร้ความสามารถที่อาศัยอำนาจรังแกคนอื่นเท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาอาจจะเป็นผู้ถูกกระทำในสายตาของคนอื่นก็ได้"

หร่วนซิงหว่านมองเขา "นั่นคือ........ "