บทที่ 282 หาความมีตัวตนจากคนอื่น

โจวฉือเซินเงียบไปสองวินาที มองไปที่เธอ สายตาสุขุมและลุ่มลึก : "งั้นควรจะเรียกว่าอย่างไรดี?"

หร่วนซิงหว่านอ้าปากแล้ว อยากจะพูดโดยทันที แต่เมื่อคำพูดมาถึงปาก ทันใดนั้นก็พบว่าสิ่งนี้เหมือนว่าจะเป็นกับดัก

เธอรีบปิดปากทันที ยกน้ำที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาดื่มแล้ว เบี่ยงสายตาออกไปแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้

อย่างรวดเร็ว โจวฉือเซินพูดเสียงต่ำๆ ว่า : "หืม?"

ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ของหร่วนซิงหว่านก็ดังขึ้นมาพอดี เธอรีบรับสาย : "ฮัลโหล ซานซานเหรอ...... อะไรนะ?ห้องน้ำที่บ้านมีน้ำรั่ว?รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้!"

โทรศัพท์สายนั้นที่โทรมาโปรโมทการขายภาษาอังกฤษสำหรับเด็กยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูด:"......"

หร่วนซิงหว่านพูดจบ ก็รีบเอาของขึ้นมาแล้ว พลางพูดว่า : "ประธานโจว ที่บ้านของฉันเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ฉันจะต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ คุณไม่ต้องไปส่งฉัน ฉันเรียกรถก็พอแล้ว"

โจวฉือเซินพิงเก้าอี้ วางแขนบนที่พักแขนข้างเก้าอี้นั่งอย่างตามอำเภอใจ มองไปที่เธอเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม : "คุณรู้เหรอว่าควรจะจัดการกับน้ำรั่วยังไง?"

ในเมื่อเห็นว่าพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว น้ำที่รั่วไหลออกมาก็ไม่สามารถเรียกคืนได้ หร่วนซิงหว่านทำได้เพียงพูดโกหกอย่างกำเริบเสิบสาน : "ก็......ทำแบบนี้แบบนั้นก่อน......แล้วก็ได้แล้ว"

โจวฉือเซินเอ่ยถามอย่างเชื่องช้า : "แบบไหนก่อน?"

หร่วนซิงหว่านพูด:"......"

เกลียดผู้ชายคนนี้นี่จริงๆ !

เธอพูด : "ฉันจะไปรู้เรื่องเยอะแยะได้ยังไงกันล่ะ หลังจากที่กลับไปดูแล้ว หากควรแจ้งหน่วยงานเข้ามาซ่อมแซมก็แจ้งซ่อม ถ้าไม่ได้การจริงๆ ก็ให้เสี่ยวเฉินมาจัดการก็ได้แล้ว"

เมื่อโจวฉือเซินได้ยิน ลุกขึ้นยืนทันที หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาพร้อมพูดว่า : "แจ้งหน่วยงานมาซ่อมวุ่นวายจะตายไป ผมไปกับคุณเอง"

หร่วนซิงหว่านเบิกตามองกว้างแล้ว : "ไม่......ไม่ต้องหรอก......"

"เป็นสิ่งที่ควรทำนะ ไม่ต้องเกรงใจผม มีแฟนก็ควรจะใช้แฟนแบบนี้" โจวฉือเซินหยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากยิ้มยกขึ้นมา: "ในตอนนี้ ผมคงไม่ได้พูดผิดไปใช่ไหม?"

ใบหน้าของหร่วนซิงหว่านมีสีแดงระเรื่อแล้ว ไม่พูดออกมาอยู่ครู่ใหญ่

ผู้ชายคนนี้ยังรู้จักที่จะตั้งชื่อเรียกขานให้ตัวเองอีก

โจวฉือเซินจับมือของเธอไว้ : "ไปกัน"

หร่วนซิงหว่านเดินไปพลางพูดไปพลาง พูดคัดค้านเสียงเบาๆ ว่า : "แฟน......แฟนอะไรกันล่ะ ฉันไม่ได้ตอบรับคุณสักหน่อย"

โจวฉือเซินพูด : "ตอบรับแล้ว"

"......คุณคงไม่ได้บอกว่าได้ยินเสียงในใจของฉันแล้วหรอกนะ"

โจวฉือเซินเลิกคิ้วขึ้นแล้ว ไม่ปริปากพูดว่าถูกหรือไม่ถูก

หร่วนซิงหว่านพูดออกไปแล้วก็เสียใจภายหลังแล้ว นี่เธอรับสารภาพออกมาเองโดยไม่ได้บีบบังคับไม่ใช่เหรอ

ช่างเถอะ

ตอนนี้คิดอยากจะเถียงข้างๆ คูๆ อีกก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

จนกระทั่งรถจอดที่ด้านล่างของที่พักแล้ว หร่วนซิงหว่านเตรียมที่จะผลักประตูรถออกไป ก็เห็นโจวฉือเซินปลดเข็มขัดนิรภัยแล้ว

หลังจากที่สบสายตากับหร่วนซิงหว่าน เขาพูดอย่างสุขุมว่า : "บ้านคุณน้ำรั่วไม่ใช่เหรอ ผมไปช่วยคุณดู"

หร่วนซิงหว่านเอือมระอา ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้รู้ว่านั่นเป็นการหาข้ออ้างของเธอ ตอนนี้กลับว่ากลายเป็นข้ออ้างของเขาแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านพูด : "ประธานโจว ฉันอยากจะปรึกษากับคุณเรื่องหนึ่ง"

โจวฉือเซินเหล่มองข้างไปที่เธอ ไม่มีเสียงตอบ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเธอไม่มีทางพูดในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน

หร่วนซิงหว่านไม่สนใจเขา พูดต่ออีกว่า : "บ้านหลังนั้นฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ใช่ว่าประธานโจวอยากไปก็ไปได้ คุณทำแบบนี้จะเป็นการรบกวนคนอื่นด้วย"