บทที่ 304 เป็นเขาที่บงการ

อีกด้าน หลังจากที่หลินจืออี้ออกมา เธอก็ออกไปหาDanielทันที

เธอถามอย่างเย็นชาว่า "คุณรู้เรื่องที่หร่วนซิงหว่านมาวันนี้ไหม?"

เมื่อได้ยิน Danielก็เลิกคิ้วขึ้น "ไม่รู้สิ ทำไมถึงถามแบบนี้?"

"ฉันเห็นว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณไม่เลวเลยนี่ นึกว่าเธอจะบอกคุณล่วงหน้า"

หลินจืออี้ระงับความโกรธของตัวเองไว้ เนื่องจากหร่วนซิงหว่านจะย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน

Danielหัวเราะ "คุณคิดผิดแล้วละ ผมกับคุณหร่วนเป็นเพียงแค่เพื่อนบ้านกันเท่านั้น นอกจากทักทายกันตามสวนหย่อมบ้างบางครั้ง ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก......ไม่สิ คุณพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกนะ อย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่เฉิงเว่ยชอบ ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เราจะมีการติดต่ออื่นอีก"

Danielพูดขึ้นมาอีกว่า "แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร พวกเราก็ไม่มีอะไรมากกว่าเพื่อนบ้านธรรมดาที่คุ้นเคยกันนิดหน่อย แล้วเธอจะมาบอกผมเรื่องนี้ได้ยังไงละ?"

หลินจืออี้กอดอก เธอสูดหายใจเข้าลึก ไม่ได้พูดอะไร

Danielสังเกตท่าทางระงับอารมณ์ของเธอ ก่อนจะถามเสียงเบา "เมื่อกี้ผมมีเรื่องต้องออกไปข้างนอก แต่ได้ยินคนพูดกันว่าคุณหร่วนติดต่อหาประธานหลิน ผมไม่รู้รายละเอียด มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

"ช่างเถอะ" หลินจืออี้ขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดอย่างไม่อดทน "ฉันไม่อยากพูด ว่าแต่คุณ ตอนนี้บอกฉันได้หรือยัง"

Danielยิ้ม "ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ ผมบอกคุณได้อยู่แล้ว"

"พูดมา"

Danielพิงโต๊ะทำงานด้านหลัง เคาะนิ้วที่โต๊ะเบาๆ "ที่จริงก็ไม่มีอะไร ก็เหมือนกับที่พ่อของคุณบอก น่าจะไม่ต่างกันเท่าไหร่"

เดิมทีหลินจืออี้ระงับความโกรธของตัวเองไว้เรื่องที่หร่วนซิงหว่านจะย้ายเข้ามาอยู่ที่ตระกูลหลิน และตอนนี้เธอก็ไม่พยายามระงับอารมณ์โกรธอีกต่อไป เธอพูดเสียงขรึม "ฉันไม่อยากฟังสิ่งที่ฉันรู้อยู่แล้ว ฉันอยากรู้สิ่งที่ฉันไม่รู้!"

Danielนำรูปถ่ายออก วางไว้ตรงหลินจืออี้ ก่อนจะพูดช้าๆ "คนคนนี้ คือหลินจื้ออาน ซึ่งก็คือน้องชายของพ่อคุณ"

"แล้วยังไง?"

"เขาอยากจะได้ทุกอย่างที่พ่อคุณได้รับมา ในใจเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ลักพาตัวคุณและแม่ของคุณไปเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว และวางแผนที่จะระเบิด"

หลินจืออี้ยิ่งได้ฟังยิ่งรำคาญ "ฉันรู้เรื่องพวกนี้แล้ว คุณพูดเรื่องอะไรหน่อยได้......"

Danielหัวเราะ "คุณรู้ แค่เพียงผิวเผินเท่านั้น"

หลินจืออี้งุนงนเล็กน้อย "หมายความว่าอะไร?"

Danielไม่ตอบ เขาเพียงแค่พูดต่อ "ทุกคนต่างก็คิดว่า ในเหตุการณ์ระเบิดครั้งนั้น อุบัติเหตุการตายของหลินจื้ออาน ก็คือตัวเองทำเลวอะไร ก็ได้รับอย่างนั้น เป็นกรรมที่เขาต้องชดใช้ แต่กลับไม่มีใครรู้เลย ว่าเขารอดชีวิต"

"คุณ......"

หลินจื้ออี้เปิดปากพูด และหยุดชะงัก ทันใดเธอก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูด "ถ้าอย่างนั้นตอนนี้หลินจื้ออานอยู่ที่ไหน? ที่หร่วนซิงหว่านต้องการเข้ามายังตระกูลหลิน เป็นเพราะเขาบงการเธอหรือเปล่า?"

Danielพูด "เขาบงการไหมผมก็ไม่รู้ แต่คุณเคยคิดบ้างไหม ในเมื่อพ่อของคุณกับหลินจื้ออานหน้าตาเหมือนกันมาก แล้วใครกันที่รอดชีวิตจากการระเบิดครั้งนั้นกันละ?"

หลินจืออี้มองไปทางDanielทันที "คุณหมายความว่าอะไร?"

"เปล่า ก็แค่บอกในสิ่งที่ผมเดาไว้เท่านั้น แน่นอนละ คุณก็ไม่ต้องเชื่อหรอก ถึงยังไงซะ ก็ไม่มีหลักฐานมาสนับสนุนเรื่องพวกนี้ ถ้าหากว่าคุณต้องการละก็ ผมจะไปสืบมาอีก"

หลินจืออี้ยิ้มเย็น "ไม่ต้อง ฉันรู้แล้ว"

แน่นอนว่าหร่วนซิงหว่านต้องเป็นลูกสาวที่รอดตายของหลินจื้ออาน คราวนี้เธอกลับมาพอดี บวกกับหลินจื้ออานที่ยังไม่ตาย

เธอจะต้องให้โจวฉือเซินรู้ให้ได้ว่า การถอนหมั้นเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาและคิดผิดที่สุดที่เขาเคยทำในชีวิต!

ในโลกนี้มีเพียงเธอ ที่สามารถช่วยเขาได้จริงๆ