บทที่ 318 การทำอะไรโดยไม่หวังผลตอบแทน

เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหลังของผู้รับผิดชอบ "ไม่......ไม่ทราบเหมือนกันครับว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จู่ๆ ม้าตัวนี้มันก็ตกใจกลัว......พวกเราเองก็ไม่ได้สังเกตเหมือนกัน มันหลุดออกจากคอกและวิ่งออกมาอย่างที่เห็น......"

โจวฉือเซินลุกขึ้นและพูดออกมาด้วยความเย็นชาว่า "ไปตรวจสอบมาว่าทำไมมันถึงตกใจกลัว"

ผู้รับผิดชอบรีบพยักหน้าทันที "ตอนนี้ผมกำลังพามันไปตรวจสอบ ประธานโจว คุณ......ให้แพทย์มาดูอาการหน่อยไหมครับ?"

"ไม่จำเป็น"

"ต้องการ"

ทั้งสองเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

โจวฉือเซินหันหน้าไปหาหร่วนซิงหว่านและพูดออกมาว่า "นี่มันไม่เป็นไรจริงๆ "

หร่วนซิงหว่านยังคนดื้อรั้น ในตอนที่โจวฉือเซินกอดเธอไว้และล้มลงมากับพื้น เธอได้ยินเสียงกระแทกพื้นดังขึ้นอย่างชัดเจน

ถึงแม้ว่าตาบ้านี่ไม่บอกว่าไม่เป็นไร แต่มันจะไม่เป็นไรเลยได้ยังไง

ผู้รับผิดชอบมองมาที่โจวฉือเซิน จากนั้นก็มองไปที่หร่วนซิงหว่าน สุดท้ายเขาก็ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่เจียงย่าน

เจียงย่านจูงม้ามาให้เขาและพูดว่า "คุณไปทำธุระของคุณให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวเรื่องประธานโจวฉันจัดการเอง"

"ขอบคุณมากครับประธานเจียง หลังจากที่ผมตรวจสอบเป็นที่แน่ชัดแล้วจะรีบแจ้งให้พวกคุณทราบทันที"

เจียงย่านพยักหน้า "เชิญ"

หลังจากที่ผู้รับผิดชอบจูงม้าออกไปแล้ว เจียงย่านก็ตบมือของตนเองเพื่อสลัดฝุ่น จากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า "ไปกันเถอะประธานโจว ลองไปตรวจดูสักหน่อยว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า คนอื่นจะได้ไม่ต้องกังวล"

โจวฉือเซินเหลือบมองไปอย่างเยือกเย็น "คุณไปทำเรื่องที่คุณควรจะทำเถอะ"

เจียงย่าน "......"

โจวฉือเซินจูงมือหร่วนซิงหว่านเดินไปทางด้านหนึ่ง

เจียงย่านว่างมาก เขาเดินตามผู้รับผิดชอบไปเพื่อไปตรวจสอบให้แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

สโมสรนั้นใหญ่มาก ในพื้นที่ของมันมีโครงการต่างๆ มากมาย รวมถึงด้านในก็มีโรงพยาบาลเล็กๆ อยู่ด้วย เพื่อสามารถให้ความช่วยเหลือเวลามีผู้ได้รับบาดเจ็บให้รวดเร็วที่สุด เนื่องจากที่นี่มีแต่ลูกหลานของคนรวยๆ พวกเขากินดื่มกันอย่างไม่ระวัง และเกิดอุบัติเหตุขึ้นบ่อยมาก

ในระหว่างทาง โจวฉือเซินพูดออกมา "ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ อย่าไปเลยนะ มันเสียเวลา"

"ไม่ได้ แค่ตรวจนิดหน่อยแค่นั้นเอง มันไม่ได้ทำให้เสียเวลาสักเท่าไหร่หรอก" หร่วนซิงหว่านขมวดคิ้วและพูดออกมา "เมื่อกี้เสียเวลามากกว่านี้เองทำไมคุณถึงไม่พูดอะไรละ"

เมื่อได้ยินแบบนี้โจวฉือเซินก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก เขาไม่ได้พูดอะไรและเดินไปด้านหน้า

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล หร่วนซิงหว่านก็สั่งให้คุณหมอตรวจร่างกายของโจวฉือเซินอย่างละเอียด หลังจากที่ผลออกมาแล้ว นอกจากรอยฟกช้ำที่เกิดขึ้นตอนที่ร่างกายของเขากระแทกพื้น ที่เหลือก็ไม่มีบริเวณอื่นได้รับบาดเจ็บ

โจวฉือเซินมองไปที่หร่วนซิงหว่าน ขมวดคิ้วและพูดออกมาว่า "สบายใจแล้วหรือยัง?"

หร่วนซิงหว่านไม่ได้สนใจเขา เธอถามคุณหมอออกมาอีกว่า "เมื่อสักครู่กระแทกลงไปแรงมากเลย ตรวจใหม่อีกครั้งได้ไหม?"

คุณหมอยิ้มและพูดออกมา "คุณนายโจววางใจ ผมรับประกันว่าประธานโจวไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ เอาแบบนี้ละกัน ผมจะจ่ายยาทาแก้ฟกช้ำให้ ถ้าหากมีเวลาก็เอามันขึ้นมาทาได้"

หร่วนซิงหว่านยังอยากจะพูดอะไรออกมาอีก แต่โจวฉือเซินพูดขึ้นมาก่อนว่า "พอได้แล้วคุณนายโจว ถ้าหากเป็นห่วงจริงๆ งั้นก็มาตรวจดูด้วยตัวเองไหม?"

หร่วนซิงหว่าน "......"

ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ตาบ้านี่พูดอะไรออกมา?

เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของคุณหมอ หร่วนซิงหว่านรู้สึกเขินขึ้นมา เธอหันหน้านี้ พูดติดอ่างออกมาว่า "ไม่......ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ"

พูดจบเธอก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที

หลังจากอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลาสิบนาที ใบหน้าที่ร้อนรนของหร่วนซิงหว่านก็ค่อยๆ จางลง

เธอถอนหายใจ หยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดมือและเดินไปด้านนอก

ในตอนที่เดินมาถึงหน้าประตูของห้องทำงานคุณหมอ เธอก็เห็นหลินจืออี้

ในขณะเดียวกัน หลินจืออี้เองก็มองมาทางเธอ

หลังจากวันนั้น หลินจืออี้ก็เลิกที่จะสร้างความสัมพันธ์จอมปลอมกับเธอแล้ว เธอเก็บสายตาอันเยือกเย็นของเธอ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องทำงาน

หร่วนซิงหว่านทิ้งกระดาษที่อยู่ในมือลงไปในถังขยะ จากนั้นก็ลงไปด้านล่าง

ในห้องทำงาน

หลินจืออี้มองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ ที่กำลังสวมเสื้อคลุม เธอพูดออกมาว่า "ฉือเซิน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"

โจวฉือเซินเหลือบมองเธอ จากนั้นก็พูดออกมาด้วยความเฉยเมย "ไม่ต้องทำเป็นมาแกล้งถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว"