บทที่ 326 ทำไมเธอถึงเสียชีวิต

เขาพูดจบได้ไม่ทันไร หร่วนซิงหว่านก็เดินลงมาข้างล่าง

เธอเอ่ยทักทายยิ้ม "ท่านจิ้น"

ท่านจิ้นกวักมือเรียกเธอ "มาๆ มานั่ง"

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไปนั่งลงข้างเขา

มือทั้งสองข้างของท่านจิ้งค้ำไม้เท้า ยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยพูดว่า "แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันก็ว่าจะไปรับแกอยู่ แต่กลัวรบกวนเวลาแกน่ะสิ"

"เพิ่งถึงไม่นานนี้เองค่ะ"

"งั้นก็ใกล้ๆกันสินะ"ขณะที่ท่านจิ้นพูด สายตาก็หยุดมองที่เสื้อผ้าของเธอ เอ่ยพูดอย่างสงสัยว่า "ไปทำอะไรมาทำไมฝุ่นเยอะขนาดนี้?"

ได้ยินดังนั้น หลินจื้อหย่วนที่กำลังยกชาขึ้นดื่มก็พลันชะงัก

หร่วนซิงหว่านเอ่ยพูด "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เมื่อกี้คุณหลินเธอล้อฉันเล่นนิดหน่อย ก็เลยยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าแค่นั้น"

ท่านจิ้นขมวดคิ้วฉับ มองมาที่หลินจื้อหย่วน "ล้อเล่นอะไร?"

หลินจื้อหย่วนขำออกมา "จืออี้แค่เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องน่ะครับ แต่ผมดุเธอไปแล้วล่ะ"

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมพูดความจริง ท่านจิ้นก็มองไปยังคนใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินจื้อหย่วน เอ่ยเสียงเข้มว่า "ไหนพูดมาซิ!"

"เอ่อคือ.....คือว่า......"

คนใช้อึกๆอักๆอยู่นาน ไม่กล้าพูดออกไปสักที

ท่านจิ้นกระทืบไม้เท้า เอ่ยพูดอย่างโกรธกรุ่น "เมื่อกี้ฉันบอกแกว่ายังไง แกรับปากซะดิบดี ผลกลับกลายเป็นว่ารับปากแค่พอเป็นพิธีอย่างนั้นเหรอ!"

"ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมรับรอง ว่าครั้งหน้าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก"

สีหน้าของท่านจิ้นทะมึน เมื่อเชื่อมโยงที่คนใช้บอกว่าเก็บกวาดห้องเก็บของเมื่อสักครู่เข้ากับฝุ่นที่ยังลอยฟุ้งอยู่ในห้องและเปรอะอยู่บนเสื้อผ้าของหร่วนซิงหว่าน เขาก็พอจะเดาอะไรบางอย่างได้

เขาเอ่ยพูดขึ้นมาว่า "ทางที่ดีแกควรทำให้ได้อย่างที่พูด ไม่อย่างนั้นแกจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอวิญญาณของเสี่ยวม่าน!"

และในตอนนี้เอง ก็มีคนใช้เดินเข้ามา กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูขอหลินจื้อหย่วนอีกครั้ง

เขาพยักหน้า "เชิญเขาเข้ามา"

ท่านจิ้นเอ่ยถาม "ใครมา?"

หลินจื้อหย่วนเอ่ยตอบ "คู่หูธุรกิจน่ะครับ ท่านจิ้นดูคนแม่น พอดีเลยจะได้ช่วยผมดู"

"ฉันอายุเยอะขนาดนี้แล้ว ดวงตาก็ฝ้าฟาง จะไปดูแม่นได้ยังไง"

หร่วนซิงหว่านคิดว่าโอกาสแบบนี้ เธออยู่ไปก็ไม่มีความหมายอะไร จึงเตรียมตัวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปที่สตูดิโอ

แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอขยับตัวได้ไม่ทันไร ท่านจิ้นกลับดึงเธอเอาไว้เบาๆ ส่งสัญญาณไม่ให้เธอไปไหน

การกระทำของท่านจิ้นเล็กน้อย จนหลินจื้อหย่วนไม่สังเกตเห็น

เมื่อหร่วนซิงหว่านเข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อ จึงนั่งลงกับที่ ไม่ได้มีทีท่าว่าจะไปไหนอีก

ไม่นานหลังจากนั้น ร่างกายของแขกผู้มาเยือนก็ปรากฏเข้ามาในสายตา

คนที่มานึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นWilliam

Williamยืนนิ่งอยู่ในห้องรับแขก หลังจากจับมือทักทายกับหลินจื้อหย่วนเสร็จ ก็หันมามองทางพวกเขา ยังคงมีมารยาทและสุภาพเหมือนอย่างเคย "ท่านจิ้น คุณหร่วน"

หลินจื้อหย่วนมองมานิ่งๆ จากนั้นก็พูดช้าๆว่า "ที่แท้ทุกคนก็รู้จักกันอยู่แล้วหรอกหรือ"

Williamยิ้มออกมาเล็กน้อย "ผมบังเอิญเจอกับท่านจิ้นที่ต่างประเทศน่ะครับ พอกลับมาที่เมืองหนานเฉิง ก็โชคดีได้ไปเยี่ยมเยือนท่านจิ้นที่บ้าน ส่วนคุณหร่วน ผมเคยร่วมงานกับประธานโจว เพราะเรื่องงานนี่แหละครับ เลยได้เจอกันอยู่หลายครั้ง"

หลินจื้อหย่วนเหมือนจะไม่อยากได้ยินชื่อของโจวฉือเซิน จึงเชิญให้Williamนั่งลง แล้วสั่งให้คนใช้นำชามาเสิร์ฟ

หลินจื้อหย่วนเอ่ยพูดขึ้นมาว่า "ได้ยินมาว่าคุณWilliamเองก็เป็นคนเมืองหนานเฉิง ว่าแต่มาจากที่ไหนในเมืองเหรอครับ?"