บทที่ 342 ยังชัดเจนไม่พออีกเหรอ

หลังจากได้แยกจากเฉิงเว่ยแล้ว หร่วนซิงหว่านก็ได้รับโทรศัพท์จากโจวฉือเซินทันทีที่เธอบนไปรถ

เสียงของชายคนนั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ: "อยู่ที่ไหน?"

หร่วนซิงหว่านคาดเข็มขัดนิรภัยพลางพูดว่า "กำลังกินข้าวไง"

"กินอะไร"

หร่วนซิงหว่าน เหลือบมองร้านอาหารริมถนน และพูดแถไปหนึ่งชื่อ

โจวฉือเซินพูด "จะกลับเมื่อไหร่"

จู่ๆ หร่วนซิงหว่านก็เกิดคิดอยากสนุกขึ้นมา และเตรียมจะหยอกล้ออิตาบ้านั่นต่อ เธอจึงจงใจพูดว่า "ยังไม่รู้เลย พวกเรานัดกินข้าวเสร็จแล้วไปดูหนังกันต่อ"

"หลังจากดูหนังเสร็จ ยังต้องไปชอปปิ้งอีกใช่ไหม?"

"...... คุณรู้ได้ยังไง?"

"แผนนี้ไม่เลวเลย"

หร่วนซิงหว่านยังไม่ทันได้พูดอะไร หน้าต่างข้างคนขับก็ถูกเคาะ

เธอหันหน้าไปมอง และอึ้งเงียบไปพักหนึ่ง

มันน่าอายจริงๆ

ถ้ารู้แต่แรกก็สู้ไม่แสดงออกไปอย่างเมื่อครู่หรอก

หร่วนซิงหว่านเบ้ปาก เก็บโทรศัพท์แล้วปลดล็อกประตูรถ

จากนั้นประตูรถก็ถูกเปิดออก โจวฉือเซินนั่งลง

หร่วนซิงหว่านพูดว่า "คุณมาที่นี่ได้ยังไง"

โจวฉือเซินมองเธออย่างเขม็ง "ถ้าผมไม่มา คุณจะไปดูหนังคนเดียวเหรอ"

หร่วนซิงหว่าน "......"

อิตาหมาบ้านี่หุบปากซะ!

เธอหัวเราะแห้งๆ สองคำ "ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย ฉันยังต้องกลับไปที่สตูดิโอ ประธานโจว......"

ทันทีที่หร่วนซิงหว่านพูดจบ เพ้ยซานซานก็โทรมา

เพ้ยซานซานพูด "ซิงซิง ฝั่งเธอเสร็จแล้วหรือยัง?"

"ฉันเสร็จแล้ว เดี๋ยวก็......"

"อย่าเพิ่งใจร้อนไป ฉันแค่อยากจะบอกเธอไว้ก่อนว่า สายเคเบิ้ลนอกสตูดิโอถูกขุด ทำให้ไฟดับ ต้องซ่อมจนถึงตอนเย็น ฉันได้ให้พวกหล่อนกลับบ้านหมดแล้ว พอดีเธอได้โอกาสนี้พักผ่อนสักหน่อย"

หร่วนซิงหว่าน "?"

เรื่องบังเอิญแบบนี้ก็ยังมี

หลังจากวางสาย หร่วนซิงหว่านก็มองไปที่โจวฉือเซิน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย "นายคงไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหม?"

"ในใจเธอ ฉันชั่วขนาดนี้เลยเหรอ?"

"นี่......"

ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่

ได้ งั้นไปดูหนังกัน

หร่วนซิงหว่านกดเปิดแผนที่ และค้นหาโรงภาพยนตร์ที่ใกล้ที่สุด

เธอถามว่า "ประธานโจวคุณอยากดูหนังเรื่องอะไร"

โจวฉือเซินพูดว่า "เลือกที่เธอชอบเถอะ"

หร่วนซิงหว่านเห็นอนิเมะเรื่องหนึ่งเพิ่งฉายเมื่อสองวันก่อน พอดีภาพน่ารักมาก เธอจึงจองตั๋วสองใบ

......

หลังจากดูหนัง ทานข้าวเสร็จ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับหรือไม่ หร่วนซิงหว่านรู้สึกปวดเอว และอยากจะกลับไปแล้ว ส่วนห้างสรรพสินค้าเองก็ไม่มีอะไรให้ไปเดินเล่น

โจวฉือเซินกลับดึงเธอเข้าไปในร้านหรู แล้วใช้นิ้วชี้ไปหลายชิ้น "นอกจากของพวกนี้แล้ว อย่างอื่นก็ห่อตามไซร์ของเธอ"

พนักงานขายหลายคนรีบตอบรับ

หร่วนซิงหว่านดึงชายเสื้อของเขา "นายทำอะไรน่ะ ก็ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่"

โจวฉือเซินพูด "ฉันส่งเธอไปตระกูลหลิน เธอมีกระเป๋าเดินทางกี่ใบฉันไม่รู้เหรอ?"

ใช่ไม่มีเสื้อผ้าสักสองสามชุด

"แต่......"