บทที่ 347 เล่นมายากลให้เธอดู

โจวฉือเซินยื่นโทรศัพท์ให้เธอ พูดอย่างแผ่วเบาว่า: "โปรโมตโทรศัพท์"

หร่วนซิงหว่านไม่เชื่อเท่าไหร่นัก: "โปรโมตโทรศัพท์คุณคุยนานขนาดนี้เลยเหรอ?"

"บอกเขาเกี่ยวกับแนวโน้มเศรษฐกิจภายในประเทศในปีนี้"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

เธอไม่รู้ว่าจะค่อนแคะอิตาบ้าคนนี้ว่าไม่ดีหรือว่างเกินไปแล้ว

ตรงนั้น มีคนตะโกนเรียกว่า: "พี่ซิงหว่าน ประ......ประธานโจว ปิ้งหย่างเริ่มเย็นแล้วนะ"

หร่วนซิงหว่านเก็บโทรศัพท์: "ไปเถอะ"

ตอนนั่งลง โจวฉือเซินมองดูเจ้าหมูกระต่ายน้อยที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ ยกคางใส่เขา: "ขยับไปตรงนั้นหน่อย"

เจ้าหมูกระต่ายน้อยมองดูเขาอย่างโมโห กำกำปั้นไว้อย่างแน่น หลังจากประเมินความเหลื่อมล้ำในความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายแล้ว เขาก็ต้องย่อที่ของเขาให้เล็กลงโดยไม่กล้าพูดอะไรสักคำเลย

หร่วนซิงหว่านมองดูภาพเช่นนี้แล้ว หมดคำพูดแล้วจริงๆ เลย: "คุณรังแกเด็กตัวน้อยๆ คนหนึ่งทำไมอ่ะ"

สีหน้าของโจวฉือเซินก็เหมือนเดิม: "ฉันกำลังสอนให้เขาเติบโตในสถานการณ์ที่ลำบากยังไง"

หร่วนซิงหว่านไม่อยากสนใจเขา เธอหยิบปิ้งย่างสักสองสามชิ้นแล้วยื่นให้กับเจ้าหมูกระต่ายน้อย

เขากินไปด้วยยื่นมือไปรับด้วย: "ขอบคุณครับพี่"

เพ้ยซานซานนั่งอยู่ข้างเขา อดไม่ได้ที่จะทำเสียงไอ้หยาๆ : "ดูเด็กคนนี้หิวสิ ฉันจำได้ว่าตอนเที่ยงเธอก็กินอิ่มแล้วนะ"

"นี่เรียกว่าการเคารพต่ออาหารต่างหาก"

ทุกคน: "......"

กินปิ้งหย่างเสร็จ มีคนเสนอให้เล่นเกมม์ ใครแพ้แล้วก็ขึ้นไปร้องเพลง

สุดท้าย คนที่ต่างพวกก็ยังคงมีเพียงสองคนนั้น

เจ้าหมูกระต่ายน้อยบอกว่า เขาจะเขียนการบ้าน

โจวฉือเซินไปรับสายงานแล้ว

ตอนเขากลับมา เห็นหร่วนซิงหว่านนั่งอยู่หน้ากองไฟ บนในหน้าคือรอยยิ้มที่ยิ้มออกมาจากใจจริง อยู่ข้างเธอ ค่ำคืนที่มืดนั้นก็สดใสและสว่างไสวขึ้นเลย

โจวฉือเซินยืนนิ่งอยู่อย่างนี่ที่นั่น ไม่รู้ว่ามองไปนานเท่าไหร่ มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กแว่วมาข้างๆ ว่า : "คุณลุง คุณชอบพี่สาวสวยคนนั้นมากเลยใช่ไหม"

โจวฉือเซินถอนสายตาออก มองดูเขาอย่างเฉบชา

เจ้าหมูกระต่ายน้อยพูดด้วยน้ำเสียงของผู้ใหญ่: "คุณไม่ต้องไม่ยอมรับเลย สายตาของคุณทรยศคุณไปแล้ว"

"ทำไมฉันต้องไม่ยอมรับด้วย?" โจวฉือเซินพูดว่า "เธอคือภรรยาของผม"

"ออ มองดูไม่เหมือนนะ"

โจวฉือเซินกัดฟันอย่างแน่น จู่ๆ ก็ยิ้มขึ้น: "แกกำลังท้าทายฉันรึ?"

เจ้าหมูกระต่ายน้อยพูดว่า: "คุณลุงคุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่กำลังพูดเรื่องที่เป็นความจริงเท่านั้นเองครับ"

"ความจริงก็คือแกโดนตีน้อยเกินไปแล้ว"

เสียงของโจวฉือเซินพึ่งดับลง หร่วนซิงหว่านก็เดินมาพอดี เธอบังเอิญได้ยินคำพูดที่เขาพูดไปเมื่อกี้ ขมวดคิ้วทันที: "คุณรังแกเขาอีกแล้วใช่ไหม?"

เจ้าหมูกระต่ายน้อยเห็นเช่นนี้ ก็รีบวิ่งไปหลบหลังหร่วนซิงหว่าน ทำหน้าตาอย่างกับถูกรังแกมา

โจวฉือเซินยิ้มอย่างเย็นชา มองดูเด็กน้อยนั้น เหมือนกำลังพูดว่า แกรอไว้นะ

เนื่องจากยังต้องแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน ปิ้งหย่างก็กินแล้ว เกมก็เล่นแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันแล้ว

ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดสถานที่ให้สะอาด และใส่ทุกอย่างกลับเข้าไปในรถ เตรียมออกเดินทางต่อ

คนไม่ได้มีการเปลี่ยนอะไร ดังนั้นตอนกลับก็ยังคงเหมือนตอนมา

เพ้ยซานซานรู้สึกลำบากหน่อย รถที่ไม่ค่อยดีของเธอนั้นไม่รู้ว่าจะสามารถตามทันรถของโจวฉือเซินได้หรือไม่ บอกให้โจวฉือเซินรอเธอไว้ที่ห้องทำงานเหรอ ก็คงเป็นเพราะเธออยากตายจึงพูดออกมา

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า : "ประธานโจว ฉัน......"

โจวฉือเซินมองความคิดของเธอออก เอื้อมมือไปดึงปลอกคอของเจ้าหมูกระต่ายน้อยไว้: "ฉันส่งเขากลับไปเอง"

ตาของเพ้ยซานซานแปร่งประกายสว่าง: "ขอบคุณท่านประธานโจวค่ะ!"

หร่วนซิงหว่านก็คิดไม่ถึงว่าโจวฉือเซินจะใจดีขนาดนี้ แต่ก็กลัวว่าเขาจะรังแกเด็กอีก จึงนำเบอร์ของตนเองให้เด็ก แตะหัวเขาแล้วพูดว่า: "มีเรื่องโทรหาพี่นะคะ"

"ขอบคุณครับพี่ ลาก่อนครับพี่" พูดแล้ว เขาก็โบกมือให้กับเพ้ยซานซานด้วย