บทที่ 362 ทำให้ฉันได้รับประโยชน์มากแค่ไหน

วันรุ่งขึ้นเมื่อหร่วนซิงหว่านตื่นขึ้นมา ได้รู้สึกเจ็บปวดที่เอว และเวียนศีรษะ

จะทรมานแค่ไหนก็ทรมานมากเท่านั้น

เธอประคองลุกขึ้นนั่งด้วยมือข้างเดียว โลกทั้งใบราวกับกำลังหมุนอยู่ตรงหน้าเธอ

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นดังขึ้น "ตื่นแล้วหรือ?"

หร่วนซิงหว่านมองไป และใช้พลังสุดท้ายคว้าหมอนที่อยู่ข้างๆ ขว้างมันออกไป "คนเลว!"

โจวฉือเซิน "......"

เขารับหมอนไว้ในอ้อมอก ริมฝีปากบางก็ยกยิ้มเล็กน้อย "เมื่อคืนไม่ใช่ว่าปรนนิบัติคุณอย่างสบายแล้วเหรอ ทำไมตื่นมาก็พลิกแพลงไม่รู้จักกันแล้วล่ะ?"

ใบหูของหร่วนซิงหว่านแดงระเรื่อขึ้น อิตาบ้านี่ยังมีหน้ามาพูดถึงมันอีก!

แม้ว่าเมื่อวานเธอจะเมา แต่เธอก็ไม่ใช่จำอะไรไม่ได้เลย

อิตาบ้าฉวยโอกาสที่เธอเมา และเปลี่ยนวิธีทรมานเธอ

มิฉะนั้นตอนนี้เธอจะรู้สึกแย่ขนาดนี้เหรอ?

โจวฉือเซินเดินก้าวขายาวๆ เข้ามาใกล้ วางหมอนลง "เอาละ เป็นความผิดของผมเอง นอนต่ออีกหน่อยไหม?"

"นายค่อยๆ นอนเองเถอะ"

หร่วนซิงหว่านเปิดผ้าห่มลุกขึ้น เมื่อเท้าเหยียบลงไปที่บนพื้น ขาทั้งหมดก็สั่นเทาขึ้น

โจวฉือเซินช่วยพยุงเธอไว้ และกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ "ครั้งต่อไปผมจะระวังนะ"

"ฝันไปเถอะ! ไม่มีครั้งต่อไปแล้วย่ะ!"

หร่วนซิงหว่านโบกมือของเขาอย่างอารมณ์เสีย และเดินเข้าไปในห้องน้ำ

โจวฉือเซินมองตามแผ่นหลังของเธอ แล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่พอใจ

หร่วนซิงหว่านรู้สึกไม่ไหวจริงๆ จึงแช่ตัวในอ่างอาบน้ำสักพัก

พอลุกขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกว่าบริเวณที่ปวดเมื่อยก็ดีขึ้นมาก

หลังจากอาบน้ำเสร็จ หร่วนซิงหว่านกำลังกลุ้มใจว่าจะใส่อะไร เสียงของโจวฉือเซินก็ดังขึ้นจากนอกประตู "เสื้อผ้าวางไว้ที่ประตูแล้ว"

หร่วนซิงหว่านหลับตาลง และไม่อยากสนใจเขา

รอจนเสียงฝีเท้าออกไปไกลแล้ว เธอถึงได้ยื่นมือออกไปหยิบ

เสื้อผ้าเหล่านี้ ทั้งนอกและในทั้งหมดนี้ก็เป็นขนาดไซน์ของเธอ

หร่วนซิงหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ สวมมันลงไป

เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขก โจวฉือเซินก็ยืนโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง บนโต๊ะอาหารมีข้าวต้มและผักวางอยู่แล้ว

หร่วนซิงหว่านลูบท้องที่ว่างเปล่า และนั่งลงทานอาหาร

หลังจากนั้นไม่นาน โจวฉือเซินก็โทรศัพท์เสร็จ เขาดึงเก้าอี้ออกและนั่งลงตรงข้ามเธอ "หัวข้อของการแข่งขันรอบสองออกมาแล้วเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านส่งเสียงอืมออกมาอย่างอ่อนแรง

โจวฉือเซินเห็นดังนั้น ก็ถามต่อว่า "ยากไหม?"

"ไม่ใช่ยาก แค่น่ารำคาญนิดหน่อย"

พูดตามตรง เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าที่จับได้จะเป็นผลงานของเวินเฉี่ยน

ไม่รู้ว่าควรจะพูดว่าเรื่องบังเอิญ หรือโชคชะตาพัวพันกัน

โจวฉือเซินเลิกคิ้วขึ้น "เพราะเรื่องนี้ถึงไม่มีความสุข อารมณ์ไม่ดีก็เมินผม?"

หร่วนซิงหว่าน "......"

อิตาบ้านี่ช่างหาบันไดให้ตัวเองจริงๆ

หร่วนซิงหว่านกลืนโจ๊กในปากแล้วถึงพูดขึ้นว่า "หัวข้อของการแข่งขันรอบสอง คือเพิ่งจะออกมาเมื่อวาน กับฉันไม่สนใจคุณมันไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลย"

โจวฉือเซินเลียฟันเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก รู้ว่าคงไม่ได้ยินคำพูดอะไรดีๆ จากเธอ

เพียงกล่าวแค่ว่า "กินเสร็จแล้วผมจะไปส่งคุณ"

หร่วนซิงหว่านทานข้าวเสร็จออกจากบ้าน ได้สิบเอ็ดโมงแล้ว พอถึงสตูดิโอ ก็สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว

ก่อนที่เธอจะลงจากรถ โจวฉือเซินก็พูดขึ้นมาว่า "คืนนี้ผมยังมีประชุม ไม่มารับคุณแล้ว รีบกลับเร็วๆ นะ"

"เข้าใจแล้ว"

หร่วนซิงหว่านกำลังจะยื่นมือออกไปเปิดประตูรถ แต่โจวฉือเซินก็ดึงเธอกลับไป ดวงตาดำขลับของเขาจ้องเธออย่างเขม็ง "ยังโกรธอยู่อีกเหรอ?"

"เปล่า"