บทที่ 374 ตั้งแต่เริ่มจนจบเขาก็เป็นแค่ตัวภาระคนหนึ่ง

ที่คฤหาสน์ซิงหู

แน่นอนว่าโจวฉือเซินไม่ได้ปล่อยให้หร่วนเฉินนอนบนพื้นแน่ แต่ให้ป้าจางเก็บกวาดห้องว่างชั้นล่างแทน แล้วให้เขาพักอยู่ที่นั่น

หร่วนเฉินนั่งอยู่ที่โซฟา บนเสื้อผ้าของเขามีคราบเลือดแห้งอยู่

โจวฉือเซินเดินลงบันได แล้วโยนเสื้อผ้าในมือใส่อ้อมแขนของเขา "เปลี่ยนซะ"

หร่วนเฉินส่งเสียงอ้อ นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

โจวฉือเซินนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ขาเรียวยาวไขว้กันไปมา "นี่นายกำลังทบทวนตัวเองอยู่ หรือว่ากำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้สถานการณ์ของหร่วนซิงหว่านลำบากกว่านี้อีก?"

ได้ยินดังนั้น หร่วนเฉินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้น "ผมไม่ได้คิดเช่นนั้น"

"แต่นายได้ทำมันแล้ว"

หร่วนเฉินเม้มปาก ไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นเขาไม่ตอบ โจวฉือเซินก็พูดขึ้นมาว่า "ฉันเข้าใจความรู้สึกที่นายต้องการฆ่าหร่วนจุนเพื่อแก้แค้นให้เธอ แต่หากวันนี้นายทำสำเร็จจริงๆ นายคิดว่านายฆ่าไปนั้นเป็นพวกเศษสวะ นายฆ่าเขาแล้วก็คือเพื่อกำจัดภัยให้ประชาชน ช่างน่ายินดีอย่างยิ่ง แต่ว่ากฎหมายกลับไม่ได้คิดอย่างนั้นสิ"

"หลังจากที่นายฆ่าเขาไป นอกจากแบกความผิดฐานฆ่าพ่อไว้ ยังเป็นไปตามเจตนารมณ์ของพวกเขา และจะทำให้หร่วนซิงหว่านโดนกระแสวิพากษ์วิจารณ์ไปด้วย จากนั้นจะทำให้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ได้ถูกเปิดโปงออกมาทั้งหมด สิ่งที่จะนำมาให้เธอ นอกจากการคาดการณ์ที่ชั่วร้ายแล้ว ยังมีคำด่าทอที่ไม่มีที่สิ้นสุด ก็ไม่มีอะไรอื่นแล้ว"

หร่วนเฉินขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม "ผมคิดว่า เพียงแค่หร่วนจุนตาย ทุกอย่างก็จบลงแล้ว"

"นั่นเป็นแค่สิ่งที่นายคิดเท่านั้น" โจวฉือเซินพูดช้าๆ "ทุกอย่างไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิด สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ หลินจื้อหย่วนเพียงหลอกใช้นาย เพื่อเป้าหมายที่แท้จริงของเขาเท่านั้น......"

พูดไปครึ่งทาง ดวงตาดำขลับของโจวฉือเซินได้หรี่ลงเล็กน้อย

ถ้าเขาเดาไม่ผิด หร่วนจุนคงตกไปอยู่ในมือของหลินจื้อหย่วนแล้ว

ดูเหมือนว่าจิ้งจอกเฒ่าจะมีความสามารถจริงๆ ที่กลับสามารถตามหาหร่วนจุนจนเจอ

หร่วนเฉินกล่าว "แต่ว่าหลินจื้อหย่วนไม่ใช่......"

โจวฉือเซินถอนความคิด และขัดจังหวะเขา "ไม่ใช่"

ใบหน้าของหร่วนเฉินปรากฏความแปลกใจและงุนงงเล็กน้อย

"พี่สาวนายไม่อยากบอกเรื่องนี้กับนาย เพราะกลัวว่านายจะเป็นห่วง แต่ไม่คิดว่า นี่จะเป็นโอกาสให้เขาจับช่องโหว่นี้ไว้" โจวฉือเซินพูดต่ออีกว่า "พี่สาวนายพูดถูก นายจำไว้เพียงแค่เรื่องเดียว คือในโลกใบนี้นายเป็นญาติคน......"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง โจวฉือเซินก็เอ่ยขึ้นว่า "สามคนของเธอ"

หร่วนเฉิน "?"

โจวฉือเซินลุกขึ้น กวาดสายตามองเขาอีกครั้ง เอ่ยอย่างรังเกียจว่า "ไปอาบน้ำได้แล้ว"

ไม่นาน ป้าจางก็เก็บกวาดห้องเรียบร้อย และได้หยิบของใช้ออกมาให้เขา

หร่วนเฉินพูดเบาๆ "ขอบคุณครับ"

"เกรงใจทำไม คุณเป็นน้องชายแท้ๆ ของคุณหร่วน สิ่งเหล่านี้สมควรแล้ว"

หร่วนเฉินพยักหน้าให้เธอ แล้วเดินเข้าห้องไป

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็เอนกายกึ่งนอนอยู่บนเตียง มองดูห้องที่ไม่คุ้นเคย แขนก่ายบนดวงตา เงียบไปนาน

ผ่านไปสักพัก เขาก็วางมือลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรหาหร่วนซิงหว่าน

หลังจากโทรศัพท์ดังขึ้นไม่กี่เสียง ก็ได้รับสาย

หร่วนเฉินกล่าว "ผมขอโทษ"

หร่วนซิงหว่านเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดขึ้น "เสี่ยวเฉิน นายไม่มีอะไรต้องขอโทษพี่หรอก เป็นพี่เองที่ก่อนหน้านั้นควรบอกทุกอย่างกับนาย"

"ผมได้รู้แล้ว"

หร่วนซิงหว่านหยุดไปครู่หนึ่ง "โจวฉือเซินบอกนายเหรอ?"

หร่วนเฉินส่งเสียงอืมเบาๆ

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจ "เสี่ยวเฉิน เรื่องนี้มันซับซ้อนมาก พี่ไม่อยากให้นายเข้ามาพัวพัน แต่พี่ควรจะคิดได้คือ หลินจื้อหย่วนคิดจะจัดการกับนาย นั้นเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว"

หร่วนเฉินไม่พูดอะไร

หร่วนซิงหว่านเอ่ยต่อว่า "นายรู้ได้อย่างไรว่าหร่วนจุนอยู่ที่ไหน?"

"เขาบอกผม"

หร่วนซิงหว่านนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่า 'เขา' ที่เสี่ยวเฉินพูดถึงน่าจะเป็นหลินจื้อหย่วน

ดูเหมือนว่าหลินจื้อหย่วนจะวางแผนไว้นานแล้ว