บทที่ 380 ถึงอย่างไรก็ต้องชดเชยอะไรให้ผมบ้าง

หลังจากการสัมภาษณ์เสร็จสิ้น นักข่าวที่อยู่รอบๆ ได้ออกไป

โรเบิร์ตเดินไปหาเวินเฉี่ยน และชมเชยว่า "ไม่เลวเลยนี่ ในที่สุดก็ไม่ได้ทำให้ฉันขายหน้า"

มุมปากของเวินเฉี่ยนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เธอเคยบอกไว้แต่แรกแล้วว่า อันดับหนึ่งเดิมทีเป็นของเธออยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันเมื่อสามปีก่อน หรือการแข่งขันครั้งนี้ด้วย

นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเธอ

โรเบิร์ตกวาดสายตามองกรรมการและผู้จัดงานที่อยู่ไม่ไกลนัก "ผมได้ใช้ชื่อของคุณ ในการจองโต๊ะที่โรงแรมคืนนี้ ต้องการขอบคุณทุกคน และถือโอกาสหารือเกี่ยวกับความร่วมมือในภายหลัง"

เวินเฉี่ยนพยักหน้า "ได้ค่ะ"

ในเวลานี้ มีคนมาเรียกโรเบิร์ต และเขาก็เดินตามออกไป

เวินเฉี่ยนมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าจ้าวเชียนเชียนกำลังจะจากไป ก็รีบตามไป "คุณจ้าว"

จ้าวเชียนเชียนดูท่าทีที่หยิ่งยโส หันหน้าไปมองเธอ "มีเรื่องอะไรหรือ?"

"ฉัน......"

"จริงสิ" จ้าวเชียนเชียนกล่าว "ฉันยังไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลย เป็นยังไง ความรู้สึกของการที่ได้รับชัยชนะ"

เวินเฉี่ยนเม้มปากก่อนจะเอ่ย "ขอบคุณคุณจ้าวมากค่ะ ฝั่งหลี่เฟิง......."

จ้าวเชียนเชียนยิ้ม "หลี่เฟิง? โอ้ใช่ ยังมีเรื่องของเขาด้วย แต่คุณคงไม่คิดว่า ฉันจะช่วยเธอในการจัดการหลี่เฟิงหรอกนะ สองคนนั้นยากกว่าเขามาก"

เวินเฉี่ยนมองตามสายตาของเธอไป และพบว่าเป็นกรรมการสองคนที่มีชื่อเสียงในวงการนักออกแบบ

เธออดที่จะตกตะลึงไม่ได้ "ความหมายของคุณจ้าวคือ?"

จ้าวเชียนเชียนแค่นเสียงเยาะเย้ย "ความหมายแน่นอนคือ เธอได้รับรางวัลชนะเลิศมา ล้วนอาศัยฉันทั้งหมด หากไม่มีฉัน เธอคงถูกคัดออกในรอบสองแล้ว บอกตามตรง แม้ว่าฉันจะเกลียดนังจิ้งจอกนั้นมาก แต่หล่อนก็แข็งแกร่งกว่าเธอจริงๆ ไฟของเธอยังไม่พอเท่าไหร่ เรียนรู้เพิ่มอีกสักสองปีเถอะ"

ขณะที่พูด จ้าวเชียนเชียนถือกระเป๋า และบิดเอวจากไป

เวินเฉี่ยนมองตามแผ่นหลังของเธอ ด้วยใบหน้าซีดเผือด

ไม่...... เป็นไปไม่ได้......

แม้ว่าหลี่เฟิงจะช่วยเธอทำให้บิดเบือนในการแข่งขันรอบสอง แต่เธอแค่รักษาความแข็งแกร่งเอาไว้เท่านั้น แม้ว่าจะไม่มีหลี่เฟิง ผู้ชนะก็ควรจะเป็นของเธออยู่ดี!

ผลงานของเธอ ดีกว่าหร่วนซิงหว่านเป็นร้อยเท่า!!!

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเวินเฉี่ยนก็ดังขึ้น เธอมองเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยบนนั้น ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด แล้ววางสายทันที

แต่หลังจากนั้นไม่นาน หมายเลขนั้นก็โทรเข้ามาอีกครั้ง เวินเฉี่ยนก็รับสายอย่างโมโห

"ไม่ทราบว่าใช่คุณเวินเฉี่ยนหรือเปล่าคะ พวกเราคือโรงพยาบาลเหรินซิ่น......"

"คุณบ้าหรือไง? อย่าโทรมาหาฉันอีก!"

พูดจบเธอก็กดนิ้วกดลงหน้าจออย่างแรง แล้ววางสายไป

ในเวลานี้ หลี่เฟิงเดินผ่านเธอไป และจงใจใช้ไหล่ชนไปที่เธอ เพื่อเป็นสัญญาณให้เธออย่าลืมข้อตกลงในคืนนี้ และเดินออกไปด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

ทันทีที่เขาจากไป โรเบิร์ตก็เดินเข้ามา "ได้เวลาแล้ว เราไปกันเถอะ"

เวินเฉี่ยนระงับอาการคลื่นไส้ในกระเพาะเอาไว้ แล้วพยักหน้า

......

หร่วนซิงหว่านส่งข้อความถึงสวี่วานได้ไม่นาน เธอได้ตอบกลับมา ประจวบเหมาะวันนี้เธอไม่มีอะไรทำเลย จึงได้มาด้วยกัน

ส่วนคนอื่นๆ ล้วนเป็นหญิงสาวจากสตูดิโอ ไม่เหมือนครั้งก่อนที่แฟนของทุกคนก็อยู่ด้วย หร่วนซิงหว่านจึงไม่ยอมให้โจวฉือเซินไปด้วย

โจวฉือเซิน "?"

เขากล่าวอย่างไม่พอใจว่า "ทำไมผมถึงไปด้วยไม่ได้"

หร่วนซิงหว่านอธิบายอย่างอดทนว่า "ล้วนเป็นกลุ่มผู้หญิง คุณไปแล้วไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ"

"ไม่รู้สึกหรอก"

"...... แต่ฉันรู้สึก"

โจวฉือเซิน "งั้นคุณจัดการสักหน่อยสิ"

หร่วนซิงหว่านอดเบ้ปากไม่ได้ "คุณอย่าไปเลย พรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณเป็นการส่วนตัวไม่ได้หรือไง?"

ได้ยินดังนั้น โจวฉือเซินเงียบไป "แค่กินข้าวเหรอ?"