บทที่ 393 ไม่เคยกลับมาอีกเลย

ช่วงหลังเที่ยงคืน ฝนยิ่งตกก็ยิ่งหนัก เวินเฉี่ยนมองดูข่าวในโซเชียล แล้วก็ยิ่งกลุ้มใจจนไม่รู้จะกลุ้มยังไงแล้ว

พอรถจอดลงที่หน้าประตูโรงแรม เธอก็รีบถือร่มไว้แล้วก็วิ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

ตลอดทางเธอใช้ร่มบังหน้าทั้งหน้าไว้ตลอด แม้แต่อยู่ในลิฟต์ก็ยังไม่เก็บร่ม

พอมายืนอยู่หน้าประตูห้องที่หลี่เฟิงส่งเลขมาให้เธอ เวินเฉี่ยนก็ยื่นมือไปกดกริ่งประตูเล็กน้อย

ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก หลี่เฟิงใช้แค่ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเอาไว้เท่านั้น ในตอนที่เห็นเธอ ก็พูดอย่างมีความหมายแอบแฝงขึ้นว่า"ไม่เลวเลยนี่ มาได้รวดเร็วดี"

เวินเฉี่ยนจ้องมองเขาอย่างเย็นชา "ตกลงนายอยากจะทำอะไรกันแน่"

หลี่เฟิงประเมินดูเธอทีหนึ่ง "เข้ามาก่อนค่อยว่ากัน ยืนอยู่อย่างนี้มันน่าเบื่อจะตาย"

พอเข้ามาในห้องแล้ว เวินเฉี่ยนถึงพับร่มเก็บแล้วเอาไปวางไว้ที่มุมห้อง

หลี่เฟิงเดินไปทางตู้เก็บเหล้าแล้วก็พูดไปด้วยว่า "นั่งซิ"

สายตาของเวินเฉี่ยนมองตามเขาไป แล้วนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก

พอผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่เฟิงก็ถือไวน์แดงออกมาสองแก้ว แล้ววางแก้วหนึ่งลงตรงหน้าเวินเฉี่ยน "ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ต้องยินดีกับเธอที่ได้เป็นแชมป์ในการแข่งขัน"

หลี่เฟิงพูดไปด้วย แล้วก็ช่วยเธอยกแก้วเหล้าขึ้นมาด้วย

เวินเฉี่ยนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย พยายามสะกดกลั้นความสะอิดสะเอียนและความรังเกียจ แล้วอยู่ภายใต้การมองของหลี่เฟิง ก็เลยจิบไปคำหนึ่ง

หลี่เฟิงจ้องมองดูเธอ ท่าทางพึงพอใจเป็นอย่างมาก

เวินเฉี่ยนวางแก้วเหล้าลง "นายอยากได้เงินเท่าไหร่ พูดมาได้เลย ฉันจะคิดหาทางหามาให้นายเอง"

"No No No" หลี่เฟิงเหงนหน้าดื่มไวน์แดงในแก้วไป แล้วนั่งลงข้าง ๆ เวินเฉี่ยน "ถ้าอยากได้เงิน ฉันก็ไม่มาหาเธอหรอก คุณจ้าวมีเงินถมเถไป ที่ฉันมาหาเธอ ก็ต้องมาคุยเรื่องส่วนตัวของเรากันสักหน่อยอยู่แล้ว"

พูดแล้ว มือของเขาก็ไปวางลงบนน่องของเวินเฉี่ยน

เวินเฉี่ยนลุกพรวดขึ้นมา "นี่นายมีมารยาทหน่อยนะ!"

หลี่เฟิงหัวเราะฮา ฮา เสียงดังขึ้นมา แต่แล้วก็รีบเปลี่ยนท่าทีไปอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชาขึ้นว่า "เธอมาถึงห้องฉันแล้ว ยังจะมาคุยเรื่องมีมารยาทอะไรกับฉันอีก?"

"ที่ฉันมาเพราะว่า......"

เวินเฉี่ยนเพิ่งพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง อยู่ ๆ ก็เห็นสิ่งแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนเป็นเลือนรางขึ้นมา

ส่วนหลี่เฟิงที่นั่งอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยมหลายส่วน

เวินเฉี่ยนแอบร้องขึ้นมาว่าแย่แล้ว มือที่สั่นเทาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋า แล้วคลำหามีดสั้นออกมา น้ำเสียงก็สั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ "นาย......นายอย่าเข้ามานะ ระวังฉันจะ......"

พอหลี่เฟิงเห็นเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่กลับหัวเราะขึ้นมา "โอ้โห มีการเตรียมตัวมาก่อนด้วย ดูไม่ออกเลยนี่ว่าเธอจะมีความสามารถแบบนี้ด้วย"

สมองของเวินเฉี่ยนยิ่งอยู่ก็ยิ่งมึน จนแม้แต่การยืนก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก

หลี่เฟิงแย่งมีดสั้นในมือเธอไปได้อย่างง่ายดาย แล้วก็กดตัวเธอลงไปบนโซฟา ด้วยการกระทำที่หยาบคาย "ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ!"

ในตอนแรกเวินเฉี่ยนยังขัดขืนตามสัญชาตญาณ แต่ว่าพอตอนที่ความเจ็บปวดวิ่งผ่านทะลุเข้ามาในชั่วพริบตานั้น ดวงตาของเธอก็จ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ในสมองก็เหลือแต่ความว่างเปล่าแล้ว

ที่ข้างหูมีแต่เสียงลมหายใจรุนแรงของผู้ชายที่ทำให้คนรู้สึกอยากจะอวกเต็มไปหมด

หลายชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดฤทธิ์ยาก็หมดลง เวินเฉี่ยนลุกขึ้นมาจากพรหมปูพื้นอย่างตัวสั่นเทาทั้งตัว แล้วก็รวดคว้าเสื้อผ้าตัวหนึ่งมาบังอยู่ตรงหน้าอกและเอาโทรศัพท์ขึ้นมาก็อยากโทรแจ้งความ

หลี่เฟิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังหรี่ตาสูบบุหรี่อยู่ "อยากจะแจ้งความจับฉัน ก็แจ้งเลย"

พูดแล้ว เขาก็โยนโทรศัพท์มาที่เวินเฉี่ยนเครื่องหนึ่ง "หลักฐานอยู่ข้างในนี้ เชิญเธอเอาฟ้องได้ตามสบายเลย"

เวินเฉี่ยนกัดริมฝีปากล่างไว้แน่น คิดไม่ถึงว่าเขาจะอัดวิดีโอไว้ด้วย

หลี่เฟิงพ่นควันบุหรี่ออกมาคำหนึ่งแล้วก็พูดต่อว่า "ในเมื่อคนอย่างฉันก็ยิ่งขี้กลัวอยู่ด้วย ถ้าตำรวจสอบสวนฉันขึ้นมา แล้วฉันเกิดตื่นเต้น แล้วเผลอพูดเรื่องชั่ว ๆ พวกนั้นของเราออกไป ตัวฉันมันไม่เป็นไรหรอก แต่เธอน่ะน่าเสียดายแย่ กว่าจะได้แชมป์จากการประกวดดีไซเนอร์มา แล้วยังไม่ทันได้อุ่นใจเลย ก็จะต้องส่งต่อไปให้คนอื่นซะแล้ว"

เวินเฉี่ยนเงียบขรึมไปนาน แล้วก็เริ่มใส่เสื้อผ้าโดยที่ไม่พูดอะไรเลย

ในตอนที่เธอจะจากไปนั้น หลี่เฟิงก็พูดขึ้นอีกว่า "วางใจเถอะ ขอแค่เธอยอมเรียกเมื่อไหร่มาเมื่อนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคลิปวิดีโอหรือว่าเรื่องเกี่ยวกับการประกวด ฉันก็จะไม่บอกใครทั้งนั้น"

แผ่นหลังของเวินเฉี่ยนนิ่งแข็งไปครู่หนึ่ง มือที่อยู่ข้างลำตัวกำไว้เป็นหมัดแน่น แต่กลับทำได้แค่พยายามอดกลั้นไว้แล้วก็จากไป