บทที่ 404 งั้นผมจะคิดว่าคุณชอบมันแล้ว

Danielยืนอยู่บนชั้นสองของห้องเปียโน มองท่านจิ้นจากไป แล้วหันไปมองรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ข้างๆ จากนั้นเลียฟัน แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเลื่อนหน้าจอสองสามที

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ได้มีพนักงานร้านดอกไม้ได้ส่งดอกไม้มาหนึ่งดอก

หลังจากที่Danielเซ็นรับแล้ว ก็เดินไปข้างบ้านพร้อมกับดอกไม้

ในเวลานี้ สาวๆ ในร้านดอกไม้เห็นดังนั้น ต่างส่งเสียงโห่ร้องขึ้น

เพ้ยซานซานที่กำลังบิดขี้เกียจได้หน้าแดงขึ้นทันที ไม่รอให้เธอได้พูดอะไร Danielก็พูดว่า "กินข้าวเย็นด้วยกันนะ"

เพ้ยซานซานรับดอกไม้มา แต่ไม่ได้ตอบตกลงในทันที เพียงพูดว่า "วันนี้ไม่เชื่อในพระพุทธเจ้าแล้วหรือ?"

Daniel "......"

เขากระแอมไอ และดึงเพ้ยซานซานไปที่ห้องรับรองด้านหลัง "คุณหร่วนล่ะ"

เพ้ยซานซานก็รู้ เขาไม่ได้มาหาเธอเป็นพิเศษหรอก เธอทำปากนูนไปที่ห้องทำงาน "ข้างในนู้น"

Danielหันศีรษะ เหลือบมองออกไปด้านนอก และยืนยันว่าคนเหล่านั้นไม่ได้ตามมาถึงประตู ถึงกระซิบว่า "ผมมีธุระจะพบเธอสักหน่อย"

เพ้ยซานซาน "อ๋อ"

ไม่นาน Danielเข้าไปในห้องทำงานของหร่วนซิงหว่าน

เพ้ยซานซานกอดกุหลาบ มุมปากกระตุกเบาๆ ก้มหน้าไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ในห้องทำงาน

หร่วนซิงหว่านได้ยินเสียงเคาะประตู และบอกเข้ามา แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นDaniel

เธอพูดว่า "มีอะไรไหม?"

Danielตอบ "เมื่อครู่ผมเห็นท่านจิ้นมาหาคุณ"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าเบาๆ "เขามาบอกฉันเกี่ยวกับงานฉลองครบรอบของหลินซื่อ"

"ยังพูดอะไรอีกบ้างไหม?"

"ยังพูดถึงหร่วนจุน ฉันเดาว่าหร่วนจุนน่าจะอยู่ในมือของหลินจื้อหย่วนแล้ว"

Danielกล่าวว่า "เราตรวจสอบก็พบว่าเป็นเช่นนั้น แต่คุณวางใจได้ เราจะหาตำแหน่งของเขาโดยเร็วที่สุด"

หร่วนซิงหว่านเอียงคอ "พวกเรา?"

กับดักที่อยู่ในคำพูดของเธอสามารถฟังออกได้ ส่วนDanielเองก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว "ผมกับเฉิงเว่ย ยังมีท่านจิ้นด้วย"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม และวางปากกาในมือลง "ที่จริงแล้วหลังจากอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง ฉันก็แยกเรื่องหนึ่งไม่ออก"

Danielพูดว่า "เรื่องอะไรเหรอ?"

"คุณมาช่วยฉันเพราะเรามีหลินจื้อหย่วนเป็นศัตรูคนเดียวกัน หรือเพราะเรื่องอื่นกันแน่?"

ถ้าDanielใช้คำพูดนี้พูดมาก่อนหน้านี้ เธอยังอาจจะเชื่อได้ เพราะก่อนที่เธอจะไปหาหลินจื้อหย่วนในงานประมูล เธอไม่ค่อยได้ติดต่อกับDanielมากนัก และDanielก็แค่ช่วยเธอได้รับบัตรเชิญเข้าร่วมงานประมูลเท่านั้น

แต่ตั้งแต่นั้นมา เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า Danielมีความเป็นห่วงเป็นใยและความช่วยเหลือเธอที่ไม่ธรรมดา

แต่ความห่วงใยเช่นนี้ เธอย่อมรู้ได้ว่า ไม่ใช่ชอบอย่างแน่นอน

แต่เป็นเพราะอะไร หร่วนซิงหว่านไม่สามารถอธิบายได้

รวมทั้งเฉิงเว่ยอยู่ในเวลานั้นมีหลายครั้งที่พูดอึกๆ อักๆ ไม่กล้าที่จะพูดออกมา

Danielยังยิ้ม "ไม่ใช่เพราะเราเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอเพื่อนช่วยเหลือเพื่อน นี่ไม่ใช่เรื่องปรกติเหรอ?"

ไม่รอให้หร่วนซิงหว่านพูด เขาพูดต่อว่า "ถึงในใจคุณ อาจจะคิดว่า พวกเราไม่ใช่เพื่อนกัน แต่ในสายตาของผม คุณเป็นเพื่อนของเฉิงเว่ย ก็เป็นเพื่อนผมด้วย"

หร่วนซิงหว่าน "......"

เหตุผลที่บิดเบือนนี้ มันบิดเบือนกว่าโจวฉือเซินเสียอีก

หลังจากนั้นไม่นาน หร่วนซิงหว่านถึงพูดขึ้นว่า "ฉันคิดว่า คุณน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องในปีนั้นด้วยนะ"

Danielแกล้งทำเป็นโง่ "ในปีนั้นเกิดอะไรขึ้น?"

หร่วนซิงหว่านพูดอย่างจริงจังว่า "เมื่อยี่สิบปีก่อน ที่บ้านตระกูลหลินเกิดเหตุระเบิดขึ้น"