บทที่ 445 ผมรับประกันจะทำให้คุณพึงพอใจ

หลังจากที่เพ้ยซานซานกลับมาที่สตูดิโอ และแบ่งขนมให้เหล่าสาวๆ แล้วนำส่วนที่เหลือเข้าไปในห้องทำงานของหร่วนซิงหว่าน หลังจากนั่งลงเธอคว่ำหน้าลงบนโต๊ะและถอนหายใจยาว

หร่วนซิงหว่านเห็นดังนั้นก็ถามขึ้นว่า "มีอะไรเหรอ? "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เพ้ยซานซานก็โมโหขึ้นมาโดยไม่บอกไม่กล่าว "เจอหลี่อ๋างเข้าแล้ว"

ได้ยินดังนั้น หร่วนซิงหว่านก็ขมวดคิ้ว "เจอเขาได้อย่างไรกัน"

เพ้ยซานซานรู้สึกหดหู่ใจ "ไม่รู้สิ อาจจะไม่ได้ดูปฏิทินจันทรคติก่อนออกข้างนอกก็ได้ ขยะอะไรก็สามารถเจอได้ทั้งนั้น"

"เขาทำอะไรกับเธอไหม?"

"ก็ไม่ได้ทำอะไร ขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันด่าเขาเป็นชุด แต่ว่า......"

หร่วนซิงหว่านเอียงคอ รอคำพูดที่เหลือของเธอ

เพ้ยซานซานลูบผมมั่วๆ "ช่างเถอะช่างเถอะ มันก็ต่างน่ารำคาญมากจริงๆ"

ขณะที่พูด เธอก็เปิดถุงขนม และกำลังจะกิน กลับพบว่านี่เป็นสิ่งที่Danielเลือกมาก่อนหน้านี้

เพ้ยซานซานมองถุงอีกครั้ง และรู้สึกว่าตัวเองต้องการความช่วยเหลือ

นี่มันชะตากรรมบ้าอะไร สิ่งที่เหลือไว้ เป็นสิ่งที่Danielเลือกทั้งนั้น

เพ้ยซานซานกล่าวด้วยความหดหู่ว่า "ไม่กินแล้ว"

หร่วนซิงหว่านเห็นดังนั้นก็ยิ้ม แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "เธออยากกินอะไร ฉันจะสั่งอาหาร"

เพ้ยซานซานกล่าว "ฉันอยากกินหม้อไฟ เราเลิกงานแล้วไปกันนะ?"

"ได้สิ"

......

หลังจากการอยู่อย่างสงบสุขได้ไม่กี่วัน ในที่สุดงานฉลองครบรอบของหลินซื่อก็มาถึง

ในตอนเช้า เมื่อหร่วนซิงหว่านออกไป หลินจื้อหย่วนก็พูดว่า "เวลาคือหกโมงเย็น เธอไปที่นั่นเลยก็ได้"

หร่วนซิงหว่านยิ้มเล็กน้อย "ได้ค่ะ"

เมื่อหร่วนซิงหว่านจากไป หลินจื้อหย่วนก็หันไปมองหลินจืออี้ "เก็บของเรียบร้อยหรือยัง"

หลินจืออี้พยักหน้า "เรียบร้อยแล้วค่ะ"

หลินจื้อหย่วนกล่าวต่อว่า "เดี๋ยวเอาของใส่ไว้ในรถ แล้วออกเดินทางได้เลย"

หลังจากหลินจื้อหย่วนพูดจบ กำลังจะลุกขึ้น หลินจืออี้ก็เรียกเขาไว้ "พ่อคะ ต่อไปพวกเราจะไม่กลับมาอีกเหรอคะ"

"ไม่กลับมาแล้ว"

หลินจื้อหย่วนทิ้งคำสี่คำนี้ไว้ และเดินเข้าไปในห้องหนังสือ

หลินจืออี้เม้มปาก เดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างช้าๆ

ลูกน้องที่รออยู่ด้านข้างเห็นเธอ ก็รีบเดินเข้ามา "คุณหนู"

หลินจืออี้พูด "ไปทำตามที่ฉันบอก"

ลูกน้องพยักหน้า แล้วรีบจากไป

หลินจืออี้มองออกไปไกลๆ ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา

เธออยากจะดูว่า ครั้งนี้ใครจะสามารถช่วยหร่วนซิงหว่านได้

ในห้องหนังสือ หลินจื้อหย่วนหยิบเอกสารหลายฉบับออกมาจากโต๊ะ และมองไปที่สัญญาที่เขาได้เซ็นสัญญากับหร่วนซิงหว่านฉบับนั้น แล้วยิ้มอย่างเย็นชา

ในเมื่อเธอต้องการ เช่นนั้นก็ให้เธอทั้งหมดก็แล้วกัน รวมทั้งหลินซื่อด้วย

ก่อนจากไป หลินจื้อหย่วนหันกลับไปมองหนังสือที่เต็มห้อง แววตาของเขาก็ยิ่งมืดมนขึ้นเรื่อยๆ

ของในที่นี้ ถูกจัดวางตามความชอบของหลินจื้อหย่วน เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นถึงปัญหา แต่ตอนนี้ เขาไม่ต้องการมันแล้ว

เพียงแค่วันนี้เป็นต้นไป เขาสามารถฉีกหน้ากากที่น่าขยะแขยงนี้ลง และกลับมาเป็นตัวของตัวเอง

เมื่อออกจากบ้านตระกูลหลิน หลินจื้อหย่วนก็ไปที่โกดัง และนั่งอยู่ในรถสั่งว่า "พาตัวคนออกมา"

ลูกน้องรับคำ หร่วนจุนถูกลากออกมาจากโกดังทันที ปากยังตะโกนว่า "พวกแกจะพาฉันไปไหน รับปากว่าจะเอาเงินให้ฉันล่ะ! "