บทที่ 46 คุณอยากมีลูก?

หลังจากจูบเสร็จ หลี่อ๋างก็รีบออกไป

ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังจะหยิบโทรศัพท์ เสียงเย็นๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง "ไม่คิดว่าคุณจะมีนิสัยแบบนี้เหมือนกันนะ"

"......"

หร่วนซิงหว่านไม่คิดจะอธิบายให้เขาฟัง และหัวเราะออกมาสองที ก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อโจวฉือเซินกำลังจะจากไป เขาก็เหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง

เขาก้มหน้าลง เห็นถุงกระดาษมีตราสินค้าสำหรับแม่และเด็กยี่ห้อหนึ่งอยู่ด้านบน

สีหน้าของโจวฉือเซินไม่เปลี่ยนแปลงใดๆ เขาก้มลงหยิบถุงกระดาษขึ้นมา

หลังจากที่หร่วนซิงหว่านออกจากโรงแรม เธอต้องการโทรหาเพ้ยซานซาน โดยจำได้ว่าตอนนี้เธอกำลังถ่ายหนังอยู่ จากนั้นจึงเปิดวีแชท และลบคำทั้งหมดหลังจากพิมพ์หลายครั้ง

ยิ่งไปข้างหลังมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้ง

เพ้ยซานซานและหลี่อ๋างคบกันมาหลายปีแล้ว และความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีมาโดยตลอด

หลี่อ๋างมีคุณสมบัติดีพร้อมทุกอย่าง และยังไม่มีคู่ครอง แต่ไม่ว่าจะมีผู้หญิงมาเกาะติดเขาอย่างไร ในสายตาเขาก็มีเพียงเพ้ยซานซานคนเดียวเท่านั้น

ในตอนนั้นยังมีบางคนหัวเราะว่าหลี่อ๋างเป็นหางของเพ้ยซานซาน ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีเขาคอยตามไปทุกที่ แต่เขาก็มีความสุขที่อยู่แบบนั้น

ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหลังจากไปต่างประเทศเพียงปีเดียว

ซานซานยังคงรอการขอแต่งงานจากเขา

แล้วความรักจะสามารถหายไปได้ไหม

หร่วนซิงหว่านวางโทรศัพท์ลงอย่างอ่อนแรง เธอไม่รู้จะบอกซานซานอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว หร่วนซิงหว่านก็ตระหนักว่าในมือของตัวเองโล่งๆ เดิมทีเธอถืออะไรบางอย่างมา......

เธอก้มศีรษะลงอย่างกะทันหัน และเห็นว่าเสื้อผ้าเด็กที่เธอเพิ่งซื้อนั้นหายไป

หร่วนซิงหว่านยืนอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยอมรับความจริงที่ว่าเสื้อผ้านั้นคงหล่นไว้ในห้องพักของโรงแรม

เธอรู้สึกว่าหัวของเธอกำลังจะระเบิด ไม่ง่ายเลยที่จะสงบลงเป็นเวลาหนึ่งเดือน ทำไมโชคร้ายถึงได้เกิดขึ้นทีละน้อยๆ

หร่วนซิงหว่านไม่มีความกล้าที่จะกลับไปหา และก็ไม่มีอารมณ์ที่จะโต้เถียงกับโจวฉือเซิน

หลังจากกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ เธอนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ก่อนจะลุกจากเตียงและเริ่มออกแบบสร้อยคอสำหรับโจงเสียน

ในเวลากลางคืน คนรับใช้ของคฤหาสน์ซิงหูโทรมาว่า "......คุณนาย คุณชายบอกว่าเก็บของของคุณนายได้ ถ้าคุณนายยังต้องการก็มารับไปได้ค่ะ แต่ถ้าคุณนายไม่ต้องการก็จะถือว่าขยะ"

หร่วนซิงหว่านคิดอยากจะบอกมากว่า ไม่ต้องการ

แต่การที่เขาตั้งใจโทรมาอย่างนี้ แสดงให้เห็นว่าเขามีความคิดอะไรบางอย่างแน่ๆ

ถ้าเธอไม่ไป จะทำให้ความสงสัยของเขาเพิ่มมากขึ้น

คฤหาสน์ซิงหู

คนรับใช้วางสายลง "คุณชายคะ คุณนายบอกว่าจะมาในทันทีค่ะ"

โจวฉือเซินฮัมเพลง และพูดเบาๆ "เธอไปพักผ่อนเถอะ"

คนรับใช้พยักหน้า โค้งคำนับเล็กน้อยแล้วเดินออกไป

โจวฉือเซินคลายเนคไทของเขา หยิบถุงกระดาษขึ้นจากโซฟาแล้วไปที่ชั้นสอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หร่วนซิงหว่านผลักประตูคฤหาสน์ซิงหูเข้าไป ไฟที่ชั้น 1 ส่องสว่าง แต่ไม่มีใครอยู่ข้างในเลย

หร่วนซิงหว่านเม้มปาก และเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างช้าๆ

เธอยืนอยู่ที่ประตูห้องนอน เอื้อมมือออกไปเคาะ "ประธานโจว คุณอยู่หรือเปล่าคะ?"

ไม่มีการตอบกลับ

หร่วนซิงหว่านระงับอารมณ์ และเอ่ยถามด้วยเสียงที่ดังขึ้น "ประธานโจว คุณอยู่หรือเปล่าคะ!"

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงผู้ชายที่อ่อนโยนก็ดังขึ้นจากข้างใน "เข้ามา"

หร่วนซิงหว่านเปิดประตู และเดินเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง

โจวฉือเซินออกมาจากห้องน้ำ สวมชุดอยู่บ้าน ผมสีดำที่เปียกชื้น

เขาเหลือบมองหร่วนซิงหว่านครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปที่โซฟาและนั่งลง พูดว่า "ของของคุณ"

หร่วนซิงหว่านเดินไปอย่างรวดเร็ว และหยิบถุงกระดาษมาไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณค่ะประธานโจว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"