บทที่ 498 ฉันคิดว่าฉันยังมีเรี่ยวแรงอยู่

เฉินหว่านลู่ตกใจ ยังคิดว่าตัวเองได้ยินผิด

วินาทีถัดมา ก็รู้สึกว่าหร่วนซิงหว่านหลอกเธอ และมากลั่นแกล้งเธอโดยตั้งใจ

ไม่รอเธอพูด หร่วนซิงหว่านพูดอีกครั้ง "นอกจากเขา ผู้บริหารระดับสูงทุกคนที่ออกไปตอนหลินซื่อเกิดเรื่องสามารถกลับไปได้ตลอดเวลา"

วินาทีนี้เฉินหว่านลู่ตกตะลึงอย่างมาก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอพูดว่า "ทำ......ทำไม?"

หร่วนซิงหว่านมองดูเวลา จากนั้นเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ "คุณจะคุยกับฉันที่นี่หรอ"

เฉินหว่านลู่ตอบสนองทันที ไม่สนใจคนอื่นๆ แล้วออกไปกับเธอหร่วนซิงหว่านทันที เพราะเธอก็ไม่อยากทำงานอยู่ที่นี่แล้ว

อยู่ห่างจากนี่ไม่ไกล มีร้านกาแฟอยู่หนึ่งร้าน

นั่งอยู่ด้านใน เฉินหว่านลู่กุมมือไว้ จ้องไปที่น้ำที่อยู่ตรงหน้า และถามอย่างตื่นเต้นว่า "สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้เป็นความจริงหรอ?"

หร่วนซิงกล่าว "ไม่งั้น คุณคิดว่าฉันกำลังช่วยคุณอยู่หรอ?"

เฉินหว่านลู่พูดอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย "นี่เป็นเรื่องของหลินซื่อ คุณสามารถตัดสินใจได้หรอ มันล้อเลียนฉันได้ไหม"

"ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น ถ้ามีเวลาฉันไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าไหม"

"แต่ทางหลินซื่อ........"

หร่วนซิงหว่านกล่าว "คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องอื่น คุณแค่บอกฉันว่า สามีของคุณต้องการกลับไปหลินซื่อหรือไม่ก็พอ"

เฉินหว่านลู่กัดฟัน ครอบครัวของพวกเขาตอนนี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ จะไม่ต้องการได้อย่างไร?

จะเป็น รปภ. ตลอดชีวิตงั้นหรอ

หร่วนซิงหว่านกล่าว "คุณสามารถกลับไปถามความคิดเห็นของเขาก่อน ถ้าเขาเต็มใจที่จะกลับไป ให้ไปประชุมที่หลินซื่อในเช้าวันพรุ่งนี้"

"ง่าย..... ง่ายขนาดนี้เลยหรอ? ไม่มีเงื่อนไขอะไรเลยหรอ?"

"มีเงื่อนไขแน่นอน"

เฉินหว่านลู่หัวเราะเยาะ "ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่น่าจะมีเจตนาดี"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "ฉันไม่เคยพูดว่า ฉันเป็นคนดีอะไร"

เฉินหว่านลู่ยกคางขึ้น "เช่นนั้นคุณก็ว่ามาเลย ฉันจะลองคิดดู ถ้าฉันคิดว่าโอเค ฉันก็จะบอกเขา"

"เมื่อครู่ฉันพูดไปแล้ว นอกจากเขา ฉันหวังว่าผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆที่ออกจากหลินซื่อไป ทุกคนจะกลับไป" หร่วนซิงหว่านหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ "แน่นอน ไม่มีการบังคับ ถ้าเต็มใจกลับไปก็ไป เงื่อนไขของฉันก็คือ สามีของคุณต้องช่วยฉันติดต่อพวกเขา และถ่ายทอดความต้องการของฉัน"

ตอนที่พวกเขาออกจากหลินซื่อ ไม่ค่อยสง่างามเท่าไหร่ และต้องเป็นแพะรับบาปมาเป็นเวลานาน

ในใจเกลียดชังหลินซื่อก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นแม้ว่าจะมีแค่หนึ่งหรือสองคนที่เต็มใจกลับไป ก็ต้องขอบคุณมากๆแล้ว

เฉินหว่านลู่ลังเล "เงื่อนไขที่คุณพูด ก็คือสิ่งนี้หรอ?"

"ไม่งั้น ให้คุณจ่ายเงินมัดจำหนึ่งล้านก่อนหรอ?"

เฉินหว่านลู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เข้าใจแล้ว ฉันจะไปแจ้งเขาแน่นอน"

หร่วนซิงหว่านกล่าวว่า "หลินซื่อในตอนนี้ไม่เหมือนหลินซื่อในตอนนั้นแล้ว อาจจะยากในช่วงแรก แต่ฉันรับรองว่า เพียงแค่ผ่านความยากลำบากที่อยู่ตรงงหน้าได้ สิ่งที่ควรจะให้พวกเขา ก็จะไม่น้อยแม้แต่สลึงเดียว นอกจากนี้ พวกที่นิสัยแย่ๆ ที่ยักยอกเงิน คอร์รัปชันและติดสินบน ฉันจะจัดการคนพวกนั้นทั้งหมด"

หยุดชั่วคราว หร่วนซิงหว่านกล่าวต่อ "คุณช่วยถ่ายทอดคำพูดเหล่านี้ก็พอ"

ตอนนี้มีเวลาไม่มาก เธอไม่สามารถไปหาพวกเขาทีละคนได้

ทำได้เพียงแสดงทัศนคติของตัวเองเท่านั้น

ส่วนคนอื่นๆเธอก็ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว การเคลื่อนไหวล่าสุดของหลินซื่อนั้นโด่งดังมาก มันยากที่จะจินตนาการว่าเกิดอะไรขึ้น

หลังจากพูดจบ หร่วนซิงหว่านก็ลุกขึ้น "งั้นก็แค่นี้ก่อน ฉันจะกลับแล้ว"

เฉินหว่านลู่ยังคงหมกมุ่นอยู่กับคำพูดที่แน่วแน่ของเธอ เมื่อได้ยินก็ลุกขึ้นตามเธอ "แล้ว.......แล้ว ........"

หร่วนซิงหว่านมองกลับมาที่เธอ "ยังมีตรงไหนไม่เข้าใจอีกไหม?"

ไม่ใช่ว่าเฉินหว่านลู่ไม่เข้าใจ เธอแค่ไม่คิดว่า หร่วนซิงหว่านที่เธอเคยดูหมิ่น จะช่วยเธอได้ถึงสองครั้ง