บทที่ 530 บอกได้แค่ว่าพระเจ้าอิจฉาคนมีพรสวรรค์

ที่หลินซื่อ เมื่อหร่วนซิงหว่านได้ยินข่าวโจวซื่อกรุ๊ปจากหยางเจิ้น แค่เงียบไปสองวินาที แล้วให้หยางเจิ้นออกไป

ที่จริงแล้วสำหรับผลลัพธ์นี้ เธอก็ไม่ประหลาดใจสักนิด

เสิ่นจื่อซีที่อยู่ไม่ไกลจิ๊ปาก พิงโซฟา "ต่อไปถ้าใครบอกว่าโจวฉือเซินเลือดเย็นโหดเหี้ยม ฉันจะเถียงมันคนแรก"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

ดูท่าแล้ว นี่ก็คงอยู่ในความคาดหมายของพวกเขาทุกคนเช่นกัน

หร่วนซิงหว่านคิดแล้วก็พูดอีกครั้ง "โจวฉือเซิน......ชะตากรรมในโจวซื่อกรุ๊ปในอนาคต จะลำบากมากไหม"

เสิ่นจื่อซีพูดขึ้น "ไม่ขนาดนั้นหรอก ไม่กี่ปีก่อน ตอนที่เพิ่งมอบโจวซื่อกรุ๊ปให้โจวฉือเซิน รอบตัวเขามีแต่คนที่ท่านใหญ่โจวมอบตำแหน่งงานให้ ถูกจับตามอง ถูกวางแผนทุกการกระทำ สุดท้ายคนพวกนั้นก็ถูกเขากำจัดทิ้งหมดไม่ใช่เหรอ"

"ในเมื่อเขาสามารถกุมอำนาจใหญ่ของโจวซื่อกรุ๊ปได้ตั้งแต่ยังไม่มีอะไรเลย เดินทีละก้าวจนมาถึงวันนี้ ยังมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น สถานการณ์ในปัจจุบัน มันดีกว่าตอนแรกสุดหลายร้อยเท่าเลยไม่ใช่เหรอ"

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจ ไม่รู้ควรพูดอะไร

ผ่านไปสักพัก เสิ่นจื่อซีก็พูดขึ้นอีก "แต่......"

หร่วนซิงหว่านมองไปทางเขา "แต่อะไร?"

เสิ่นจื่อซีเลิกคิ้ว "ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ช่างเถอะ เรื่องวันนี้จัดการพอสมควรแล้ว ฉันจะกลับสำนักงานกฎหมาย มีอะไรก็โทรหาฉัน"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าเบาๆ "ได้ค่ะ"

หลังจากออกหลินซื่อไปแล้ว เสิ่นจื่อซีก็ตรงไปที่โจวซื่อกรุ๊ป

เมื่อเขาถึงห้องทำงานโจวฉือเซิน เจียงย่านก็อยู่เช่นกัน

เสิ่นจื่อซีเข้าไปแล้วพูดขึ้น "เป็นไง คุยอะไรกัน ตอนนี้เสียใจภายหลังก็สายไปแล้วไหม?"

เจียงย่านพูดขึ้น "สืบตัวตนของจอนได้แล้ว แต่เป็นแค่คนจีนสัญชาติอังกฤษ ประวัติที่ผ่านมาก็สะอาด ไม่มีอะไรพิเศษ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้กลับประเทศมาสิบปีแล้ว"

"แล้วคุณท่านติดต่อเขาได้ยังไง ฉันคิดไม่ออกเลย"

โจวฉือเซินพูดเรียบๆ "น่าจะพึ่งทางฝั่งโจงเสียน"

เสิ่นจื่อซีพูดขึ้น "แต่จะว่าไปแล้ว เบื้องหลังโจงเสียนเป็นใครบ้าง สืบมาตั้งนานก็สืบไม่เจอ"

เจียงย่านพูดขึ้น "อีกฝ่ายซ่อนดีมากมาตลอด ฉันว่า แม้แต่โจงเสียนก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แค่ให้ความช่วยเหลือเธอเป็นครั้งคราวเท่านั้น"

"งั้นตอนนี้เราทำยังไงดี"

หลังจากสิ้นเสียง ทั้งสองก็มองไปทางโจวฉือเซินพร้อมกัน เขาเงยหน้าขึ้นเบาๆ พูดอย่างสงบนิ่ง "มองฉันทำไม ไม่เปลี่ยนแผน"

เสิ่นจื่อซีพูดขึ้น "ฉันรู้สึกว่า ด้วยท่าทีที่นายมีต่อโจวจู้นเหนียน นายคงยังไม่เล่นงานโจงเสียน"

โจวฉือเซินพิงโซฟา พูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส "เขาคือเขา โจงเสียนก็คือโจงเสียน"

"นายน่ะแยกได้ แล้วโจวจู้นเหนียนจะแยกแบบนี้ได้ไหม"

ผ่านไปนานมาก ก่อนโจวฉือเซินจะพูดขึ้น "ไม่เหมือนกัน"

เสิ่นจื่อซีถาม "ไม่เหมือนตรงไหน?"

"โจวซื่อกรุ๊ปควรเป็นของโจวจู้นเหนียนตั้งแต่แรก ถึงฉันจะมอบทุกอย่างที่ฉันครอบครองตอนนี้ให้เขาก็ไม่ผิดอะไร" น้ำเสียงโจวฉือเซินเย็นชาขึ้น "แต่โจงเสียนไม่เหมือนกัน หร่วนซิงหว่านเกือบตายด้วยมือเธอ"

เสิ่นจื่อซีพูด "ฉันคิดว่า ถ้าโจวจู้นเหนียนคิดได้ก็ดี ถ้าเขาคิดไม่ได้ล่ะก็ เรื่องนี้จะลำบากมากเลย"

เจียงย่านถอนหายใจ "คนอย่างโจวจู้นเหนียน ใช้ชีวิตลึกซึ้งมากกว่าเรา เรื่องนี้เป็นปัญหาทางตันที่แก้ไขไม่ได้ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใคร ด้านหนึ่งคือความจริงที่ต้องเผชิญ อีกด้านหนึ่งคือแม้แท้ๆ ที่เลี้ยงตัวเองมาหลายปี"

โจวจู้นเหนียนคนคนนี้ อ่อนโยนและใจดีมาครึ่งชีวิตแล้ว

ตามคำกล่าวที่ว่า ความคิดหนึ่งเป็นพระ อีกความคิดหนึ่งเป็นมาร

......

เนื่องจากวันก่อนนัดเพ้ยซานซานไปชอปปิ้ง หลังจากเลิกงาน หร่วนซิงหว่านจึงส่งข้อความหาโจวฉือเซิน ว่าไปสตูดิโอแล้ว

วันนี้จัดประชุมกรรมการผู้บริหาร โจวฉือเซินต้องไม่ออกมาเร็วแน่ๆ เธอชอปปิ้งเสร็จแล้วไปหา เขาอาจจะยังไม่ออกมา

รถเพิ่งขับไปได้ครึ่งทาง หร่วนซิงหว่านก็ได้รับโทรศัพท์จากสวี่วาน

สวี่วานเดินทางไปแสดงในที่ต่างๆ เสร็จแล้ว กลับมาแล้ว