บทที่ 533 คุณต้องการใช้เงินแก้ปัญหาเหรอ?

หลังจากที่โจวฉือเซินและหร่วนซิงหว่านเดินทางจากไปเพ้ยซานซานก็ละสายตากลับไป สบตากับสายตาของDanielพอดี

เธอกระแอมแล้วดึงมือออกจากมือของเขา "ฉันไม่เป็นอะไรมากขนาดนั้น ฉันเดินเองได้ ไม่ต้อง......"

"ผมอุ้มคุณก็ได้"

เพ้ยซานซาน "..."

เธอพูดเบาๆ ว่า "ไม่ต้อง"

Danielไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยุงเธอเดินออกจากโรงพยาบาล

ระหว่างทาง เพ้ยซานซานมองออกไปนอกหน้าต่างและรู้สึกว่าเธอไม่มีอะไรจะพูดกับเขา

เมื่อพวกเขาทั้งสองกลับถึงบ้าน เพ้ยซานซานนอนอยู่บนเตียง รับยาและแก้วน้ำที่Danielเอามาให้ เธอกลืนยาลงไปแล้วพูดว่า "ขอบคุณ ที่นี่ไม่มีอะไรทำแล้ว คุณกลับไปได้แล้วล่ะ"

Danielห่มผ้าห่มให้เธอ "ผมไม่ไป"

เพ้ยซานซานลุกขึ้นทันที "อะไรนะ?"

เมื่อเห็นเช่นนี้ Danielก็จับไหล่เธอแล้วกดลงเบาๆ กระซิบว่า "หมอบอกว่าคุณต้องพักผ่อนสักสองสามวัน ผมจะดูแลคุณอยู่ที่นี่เอง ผมนอนโซฟาข้างนอกได้ ไม่มีผลกระทบต่อคุณ"

เพ้ยซานซานโบกมืออย่างรวดเร็ว "ไม่จำเป็น ซิงซิงให้แม่บ้านของเธอมาดูแลฉันแล้ว อาหารที่แม่บ้านทำก็อร่อย น้ำใจของคุณฉันเข้าใจแล้ว แต่ฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณอยู่ด้วยจริงๆ"

"แม่บ้านทำอาหารให้คุณตอนกลางวัน แล้วกลางคืน"

"กลางคืน......"

Danielกล่าวต่อว่า "ถ้ามีผมคอยดูแลคุณ คุณไม่ต้องรบกวนเธอแล้ว"

เพ้ยซานซานขมวดคิ้วและเอ่ยปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่Danieกลับlพูดว่า "นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เพ้ยซานซานก็สงบลงมาก "อืม นี่ก็จริง"

ตอนช่วงเวลาแห่งความสุข ทั้งคู่มีความสุขร่วมกัน เวลาทุกข์จะให้เธอทนทุกข์คนเดียวได้ยังไง

อีกอย่างหากรบกวนป้าจางอยู่เสมอก็คงไม่ดี เงินเดือนก็ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนให้

มุมปากของDanielกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมา "เอาล่ะครับ ผมจะออกไปอยู่ข้างนอก มีอะไรก็เรียกผมได้เลย"

"อืม เข้าใจแล้วค่ะ"

ไม่นานต่อมา ไฟในห้องนอนก็ดับลงตามด้วยเสียงปิดประตู

เพ้ยซานซานนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียง เธอเหม่อมองไปที่ไฟริมถนนนอกหน้าต่าง

หลังออกจากห้องนอนมา Danielก็วางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะอาหาร ปิดไฟทั้งหมดในห้องแล้วเดินไปนอนที่โซฟา

โซฟาตัวนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก เมื่อเขานอนลงก็ทำให้แขนขายาวของเขาดูเกะกะไปหมด

Danielหันข้าง งอขายาวเอามือกอดไหล่แล้วหลับตา

......

เช้าตรู่วันต่อมา ทันทีที่หร่วนซิงหว่านมาถึงบริษัท หยางเจิ้นก็เดินเข้าไปหาอย่างกังวลว่า "คุณหร่วนครับ เกิดเรื่องแล้ว"

หร่วนซิงหว่านพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

หยางเจิ้นทำท่าทางอึดอัดใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูดว่า "เมื่อคืนนี้ ประธานจ้าวออกไปหารือเกี่ยวกับความร่วมมือ จากนั้นเขาดื่มไวน์มากไปหน่อยตอนรับประทานอาหาร แล้วก็......"

เมื่อได้ยินคำว่าดื่มไวน์มากไปหน่อยตอนรับประทานอาหาร หร่วนซิงหว่านก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป ประกอบกับหยางเจิ้นมีท่าทีไม่กล้าพูด ริมฝีปากของเธอก็เกร็งขึ้น "แล้วเกิดอะไรขึ้น?"

หยางเจิ้นลดเสียงลง "ประธานจ้าวล่วงละเมิดทางเพศพนักงานคนหนึ่งของอีกฝ่าย เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เพิ่งเรียนจบ เธออายุได้เพียงยี่สิบต้นๆ ร้องไห้โวยวายและโทรแจ้งตำรวจ......"