บทที่ 561 คุณอยากรู้อะไรบ้าง

โจวซื่อกรุ๊ป

เจียงย่านผลักประตูห้องทำงานออก เดินพลางถามไปว่า "ได้ยินหลินหนานบอกว่านายมีธุระกับฉัน?”

โจวฉือเซินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน และพูดโดยไม่เงยหน้า "รอประเดี๋ยว"

เจียงย่านนอนบนโซฟา และเริ่มหลับตาพักผ่อนร่างกาย

ไม่ใช่แค่โจวฉือเซินเท่านั้น หลายวันมานี้เขาก็ไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไหร่

สิบนาทีต่อมา โจวฉือเซินเดินไปนั่งตรงข้ามเขา"ฉันจำได้ว่า นายเป็นคนเจียงโจว"

ได้ยินดังนั้น เจียงย่านก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ "ใช่ ทำไม?"

โจวฉือเซินกล่าว "ฝั่งตระกูลเจียงทางนั้น นายรู้มากแค่ไหน"

เจียงย่านไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ จึงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ทำไมจู่ๆ นายถึงนึกขึ้นได้......"

"เรื่องนี้ น่าจะเกี่ยวข้องกับเจียงโจว"

"นายพูดถึงเรื่องที่เด็กถูกพาตัวกลับมาที่บ้านตระกูลโจว?" เจียงย่านขมวดคิ้ว "เป็นไปไม่ได้มั้ง ตระกูลเจียงทำแบบนี้ จะวางแผนอะไร?"

โจวฉือเซินพูดเสียงเรียบว่า "ไม่ว่าเรื่องราวจะใช่พวกเขาทำหรือไม่ก็ตาม จากสถานการณ์ในตอนนี้ ทางเจียงโจวต้องมีปัญหาแน่ๆ"

เจียงย่านเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "นายอยากรู้อะไร"

"นายก็รู้ ทุกอย่าง"

เจียงย่านพูดช้าๆ "บรรพบุรุษของตระกูลเจียงต่างอาศัยอยู่ในเจียงโจวด้วยการพัฒนาและการเติบโตอย่างต่อเนื่อง ลูกหลานสายตรงของตระกูลเจียงได้มีทั้งนักธุรกิจ เป็นทั้งการเมือง ยังเป็นทหารด้วย ตระกูลเจียงค่อยๆ ถูกผูกมัดทั่วทั้งเจียงโจว ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรทางการเงินหรืออำนาจ ล้วนไม่มีใครสามารถทำอะไรได้"

"เเต่ตระกูลเจียงได้มีกฎที่ไม่ได้เป็นลายลักษณ์อักษรว่า คนจากตระกูลเจียง ไม่สามารถออกจากเจียงโจวได้ตลอดชีวิต ถ้าออกไป ก็จะตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเจียง และจะไม่สามารถก้าวเข้าไปในเจียงโจวได้แม้แต่ก้าวเดียว อยู่ข้างนอกจะเป็นหรือตาย ตระกูลเจียงก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้"

"เเต่ตระกูลเจียงนั้นยิ่งใหญ่เกินไป ในอดีตที่ผ่านมาตระกูลเจียงได้เกิดสาวย่อยมากมายขึ้น ความสัมพันธ์ทางสายเลือดถูกเจือจางลง และไม่มีใครจะแข่งขันกันอีก และกฎที่ไม่ได้เป็นลายลักษณ์อักษรนี้ก็ค่อยๆ หายไปด้วย อย่างไรก็ตาม ฉันได้ยินมาว่า ฝั่งทางด้านตระกูลเจียงนั้น ก็คือสายเลือดของตระกูลเจียงโดยตรง ที่ยังคงปฏิบัติตามกฎนี้อยู่"

โจวฉือเซินไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองเขา

เจียงย่าน "?"

เขาอธิบายว่า "ไม่ใช่ ฉันจะเป็นคนของตระกูลเจียงได้อย่างไรกัน พ่อแม่ฉันมาตั้งรกรากอยู่ที่หนานเฉิงตั้งหลายปี ส่วนที่นั่นไม่มีญาติหรือเพื่อน ฉันจะกลับไปทำไม"

นิ้วมือของโจวฉือเซินเคาะที่หัวเข่าเบาๆ "ต่อ"

"เมื่อกี้พูดถึงไหนล่ะ......โอ้ นายท่านของตระกูลเจียงนั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้คนที่ดูแลตระกูลเจียงคือหลานชายของนายท่าน เจียงซ่างหาน คนคนนั้นฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แต่หลายปีมานี้ก็ได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเขา อย่างไรเสีย......ถ้าไม่จำเป็น ทางที่ดีฉันกับเขาต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกัน"

โจวฉือเซินพูด "ไม่มีแล้ว?"

เจียงย่านแบมือ "ไม่มีแล้ว"

จากนั้น เขากล่าวต่อว่า "เอาจริงนะ แม้ว่าฉันจะไม่เคยเห็นเจียงซ่างหานมาก่อน แต่ฉันก็มั่นใจว่า เรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวกับตระกูลเจียงแน่นอน เจียงโจวอยู่ไกลจากหนานเฉิงมากขนาดนั้น เจียงซ่างหานคงจะไม่จงใจมายั่วโมโหนาย เพื่อสร้างปัญหาให้ตัวเอง"

ในเวลานี้ เฉินเป่ยเข้ามาและพูดว่า "ประธานโจว เขากำชับว่า คุณหญิงและคุณชายน้อยอยู่ที่หลังบ้านตระกูลโจว"

......

ในโรงพยาบาล แม้ว่าเพ้ยซานซานจะกลัว แต่ก็ได้ตัดสินใจแล้ว

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ และหลับตาลง จับมือของหร่วนซิงหว่านไว้แน่น

ด้านข้าง มีข่าวกำลังถ่ายทอดในทีวีอยู่หนึ่งรายการ

"ในช่วงเช้าของวันนี้ มีประชาชนพบศพผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่ใต้สะพาน จากการตรวจสอบ ผู้ตายมีชื่อว่าหลี่** เสียชีวิตตั้งแต่15.00น. ถึง 19.00น. ของเมื่อวานนี้ และการสืบสวนยังอยู่ระหว่างติดตามผล โปรดติดตามอย่างต่อเนื่อง เรื่องต่อไปเรามาดูข่าวอื่น ......"

หลังจากนั้นไม่นาน พยาบาลก็ตะโกน "เพ้ยซานซาน"

เพ้ยซานซานลุกขึ้นยืนตามเสียงเรียก

พยาบาลกล่าวว่า "เชิญทางนี้ ฉันจะพาคุณไปตรวจก่อน"

เพ้ยซานซานสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

หร่วนซิงหว่านจับมือเธอไว้ "ซานซาน......"

เพ้ยซานซานยิ้ม แล้วหันกลับมาปลอบใจเธอ "ไม่เป็นไร ก็แค่เรื่องง่ายๆ ลงมือแป๊บเดียวก็เสร็จ!"

หร่วนซิงหว่านไม่อาจจะยิ้มได้