บทที่ 563 เชื่อในเรื่องที่ไร้สาระเหล่านั้นของเขา

หลี่ตั๋วเห็นสีหน้าของเธอผิดปกติ จึงเดินเข้าไปถาม "คุณหร่วน เป็นอะไรไป"

หร่วนซิงหว่านส่ายหน้า และกัดปลายลิ้นอย่างแรง เพื่อเรียกความสงบและสติกลับมา "นายช่วยฉันไปดูที่โจวซื่อหน่อยว่า โจวฉือเซินกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าคุณเห็นเขา บอกเขา หลี่เสวี่ยตายแล้ว และบอกให้เขามาที่นี่ ถ้าไม่เห็น......"

หร่วนซิงหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า "ถ้าไม่เห็น นายก็กลับบ้านเลย"

หลี่ตั๋วพยักหน้า "ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

หลังจากหลี่ตั๋วจากไป หร่วนซิงหว่านก็อดทนต่อความสั่นเล็กน้อยของร่างกาย และพูดกับตำรวจว่า "รบกวนพาฉันไปดู......ศพเธอด้วย"

"เช่นนั้นตามฉันมา"

เมื่อมาถึงห้องเก็บศพ หลังจากผ้าสีขาวถูกเปิดออก หร่วนซิงหว่านก็มองไปที่ใบหน้าที่คุ้นเคย และรู้สึกว่าลมหายใจเบาลงไปมาก

ตำรวจกล่าวว่า "เรากำลังพยายามที่จะติดต่อครอบครัวของเธอ คุณรู้เบอร์ติดต่อไหมคะ"

หร่วนซิงหว่านพูดเสียงแหบแห้ง "ฉันไม่รู้"

"งั้นคุณเคยเห็นแฟนคนนี้ของเธอไหม? ความรักของพวกเขาเป็นอย่างไร และมีการทะเลาะวิวาทเป็นปกติหรือไม่?"

หร่วนซิงหว่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

ความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับหลี่เสวี่ย เป็นเพียงผิวเผินเท่านั้น

ไม่ มันควรจะบอกว่า สิ่งเหล่านั้นเป็นของปลอมทั้งหมด

ที่เธอรู้ก็แค่ ชื่อหลี่เสวี่ยนี่

เรื่องราวอื่นๆ และครอบครัว ได้ถูกพวกเขาแต่งขึ้นเท่านั้น

เพื่อโกหกเธอ

หร่วนซิงหว่านรู้สึกน่าขันเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดเลยว่า สิ่งที่เธอเคยสงสัยไว้นั้น วันหนึ่ง จู่ๆ ก็ได้เปิดเผยความจริงออกมาด้วยวิธีนี้

หลังจากออกจากห้องเก็บศพ หร่วนซิงหว่านก็มองไปที่แสงแดดด้านนอก และรู้สึกแสบตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และการสอบสวนของหยางเจิ้นก็จบลงแล้ว

แม้ว่าเขาจะปฏิเสธอย่างสุดกำลัง และบอกว่าหลี่เสวี่ยหายตัวไปหลายวันแล้ว เขาไม่สามารถติดต่อเธอได้ แต่ด้านตำรวจกลับได้รับรายงานจากไม่ระบุชื่อว่า ก่อนที่หลี่เสวี่ยจะหายตัวไป คนสุดท้ายที่พบเธอก็คือหยางเจิ้น

ในเวลาเดียวกัน ในระหว่างการชันสูตรศพ แพทย์นิติเวชพบสารตกค้างในฟันของหลี่เสวี่ย ซึ่งตรงกับรอยกัดบนหลังมือขวาของหยางเจิ้น

ตอนนี้เพียงแค่ต้องรอผลการตรวจออกมาก่อน จึงจะตัดสินลงโทษเขาได้

หร่วนซิงหว่านนั่งอยู่หน้าสถานีตำรวจจนมืด ถึงได้รับโทรศัพท์จากหลี่ตั๋ว

โจวฉือเซินไม่ได้อยู่ที่โจวซื่อ คนของโจวซื่อก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหน

ในเวลานี้ หยางเจิ้นถูกนำตัวออกมาจากห้องสอบสวน เพื่อเตรียมคุมขัง

เมื่อเห็นหร่วนซิงหว่าน เขาก็เผยรอยยิ้มแปลกๆ ออกมา "คุณหร่วน"

หร่วนซิงหว่านมองเขา ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

หยางเจิ้นหันไปหาตำรวจและพูดว่า "ฉันต้องการคุยกับเธอ เพียงแค่ไม่กี่นาทีได้ไหม"

ตำรวจมองเขา และมองไปที่หร่วนซิงหว่าน จนกระทั่งคนข้างหลังพยักหน้า ถึงได้เดินไปด้านข้าง

หยางเจิ้นกล่าวว่า "คุณหร่วนน่าจะรู้จักเสี่ยวเสวี่ยนะ ถึงอย่างไร หล่อนก็ช่วยเลี้ยงลูกของคุณมาตั้งนาน"

สีหน้าของหร่วนซิงหว่านยังคงไม่เปลี่ยนแปลง "นายอยากพูดอะไร"

"เหอะ ผมคิดคำนวณหลายครั้งแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีจุดจบถึงวันนี้ ในเมื่อพวกเขาถีบหัวส่ง จงใจใส่ร้ายผม เช่นนั้นผมก็ทำเรื่องดีสักหน่อย จะไม่ปิดบังคุณหร่วน ลูกของคุณ ตอนนี้เกรงว่าจะโชคร้ายแล้ว"

หร่วนซิงหว่านกำหมัดแน่นทันที "นายทำอะไรกับเขา?"

หยางเจิ้นยิ้ม "คุณหร่วนเข้าใจผิดแล้ว ผมจะมีความสามารถ ที่จะทำอะไรถึงผู้สืบทอดโจวซื่อในอนาคตได้อย่างไร? แน่นอนว่าจะต้องมีคนที่มีความสามารถคนนั้นทำ"

ได้ยินดังนั้น มุมปากของหร่วนซิงหว่านก็ตึงเครียด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

"คุณหร่วนรีบไปดูเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกคุณแม่ลูกอาจจะไม่ได้เจอกันเป็นครั้งสุดท้ายก็เป็นได้"

หร่วนซิงหว่านไม่ตอบ จึงหันหลังและจากไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทางไปบ้านตระกูลโจว เธอเหยียบคันเร่งไม่ได้ปล่อยออกเลย