บทที่ 574 ข้อตกลงของเรา

หร่วนซิงหว่านพิงพนักเก้าอี้ พลางยิ้มอ่อน "ไม่ใช่พี่เลี้ยง เพราะฉันจะไม่ให้เงินคุณ"

เฉินหว่านลู่ "......"

เธอพูดอย่างไม่พอใจว่า "นี่มันคือเรื่องที่คนเขาทำกันเหรอ"

หร่วนซิงหว่านพูดต่อช้าๆ "พูดตามตรง ตอนนั้นที่คุณต้องการดันทุรังแนะนำหยางเจิ้นให้ฉันรู้จัก คุณมีเจตนาอะไร คุณย่อมรู้แก่ใจ เดิมทีฉันไม่ใช่คนใจกว้าง คนอื่นมองฉันว่าชั่วร้ายโหดเหี้ยม ต้องแก้แค้นแม้เพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆ"

เฉินหว่านลู่พูดอย่างไม่เต็มเสียง "นั่น......เรื่องนั้นก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ถ้าไม่โอเคจริงๆ ฉันจะขอโทษคุณอีกครั้ง คุณอย่าถือโทษโกรธสามีของฉันเลย ใครทำคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบ"

"ได้สิ แต่คุณต้องรับปากเงื่อนไขของฉัน"

"อะไร?"

"ที่ฉันพูดไปก่อนหน้า ดูแลลูกของฉัน" หร่วนซิงหว่านพูด "แต่ฉันจะขอบอกคุณไว้ก่อนนะ ถ้าคุณตกลงจะทำ ความปลอดภัยของเด็กคนนั้นจะเกี่ยวข้องโดยตรงกับลูกสาวของคุณ"

สีหน้าของเฉินหว่านลู่เปลี่ยนเล็กน้อย "คุณหมายความว่าอะไร"

มุมปากของหร่วนซิงหว่านยิ้มเล็กน้อย "ความหมายก็คือ ฉันจะใช้ลูกสาวของคุณมาข่มขู่คุณ ดังนั้นคิดให้ดีก่อนที่จะตอบฉัน"

เฉินหว่านลู่ขมวดคิ้ว "คุณทำฉันงงไปหมด เด็ก เด็กอะไร เด็กที่ไหน?"

"ลูกของฉัน ลูกที่ฉันคลอดมาเอง"

"คุณไปท้องกับใครมา?"

หร่วนซิงหว่านมองไปที่เธอ ไม่พูดอะไร

เฉินหว่านลู่กระแอมไอ ก่อนจะดื่มกาแฟ "เด็กอายุเท่าไหร่คะ"

"7-8เดือนแล้ว"

"ฉันเคยดูแลเด็ก แต่ฉันไม่ได้ดูแลคนเดียว ฉันมีพี่เลี้ยงคอยช่วยด้วย ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองจะดูแลได้ดี ถ้าไปชนนู้นชนนี่ แล้วมาโทษฉัน ฉันจะไปหาพยานจากไหน"

"วางใจเถอะ นอกจากคุณแล้ว ก็ยังมีคนอื่นอีก เด็กคนนั้นเลี้ยงง่ายมาก คุณดูแลชีวิตประจำวันของเขา ป้อนอาหารเปลี่ยนผ้าอ้อมก็โอเคแล้ว ตอนเย็นฉันก็กลับ"

เฉินหว่านลู่พูด "คุณจะไม่ให้เงินเดือนฉันจริงๆ?"

หร่วนซิงหว่านพูด "ได้สิ คุณอยากได้เท่าไหร่ละ"

เฉินหว่านลู่ทำท่านับเลข "อันนี้?"

"ได้สิ หักจากเงินเดือนของสามีของคุณ"

เฉินหว่านลู่ "......"

เธออดไม่ได้ที่จะประณาม "คุณนี่มันขี้เหนียวจริง ไม่รู้ว่าไปเรียนมาจากใคร"

ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังจะพูด จู่ๆ ใบหน้าหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจของเธอ หลังจากชะงักชั่วครู่ รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

เฉินหว่านลู่พูดอีกว่า "ก็ได้ ลูกของคุณ ฉันจะดูแลเขาเอง แต่มีข้อตกลงของเรา ข้อ1 เรื่องบาดหมางกันระหว่างเราก่อนหน้านี้เคลียร์หมดแล้ว ฉันยอมรับว่าฉันริษยาคุณ ข้อ2 คุณไม่สามารถเอาความรู้สึกส่วนตัว ที่ไม่ชอบฉัน ไปลงที่สามีของฉัน ข้อ3......"

เฉินหว่านลู่ชะงักไปนิด "ฉันต้องดูแลไปจนถึงเมื่อไหร่?"

หร่วนซิงหว่านคิดสักพัก "ไม่นานนักหรอกค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ เดือนสองเดือนไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว สามสี่เดือนก็ยังโอเค แต่ถ้านานกว่านั้นฉันไม่แน่ใจ"

"อะไรไม่แน่ใจ"

เฉินหว่านลู่พูด "เลี้ยงเด็ก ก็เหมือนเลี้ยงสัตว์ ดูแลกันไปนานๆ ก็จะผูกพันกัน นี่คุณยังไม่ให้เงินเดือนฉันอีก พอถึงเวลาก็จะไล่ฉันไป ฉันเสียเปรียบกว่า"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

เมื่อตอนออกมาจากร้านกาแฟด้วยกัน เฉินหว่านลู่อดไม่ได้ที่จะถามว่า "คุณคงไม่เอาลูกสาวของฉันมาข่มขู่ฉันจริงๆใช่ไหม เธอยังเป็นแค่เด็กหญิงตัวน้อยอยู่เลย"

หร่วนซิงหว่านพูดอย่างสงบ "ฉันไม่ได้ล้อเล่น รอบตัวฉันไม่มีคนที่เหมาะสม ฉันยังไม่เชื่อใจคุณ ดังนั้นฉันจำเป็นต้องมีแต้มต่อในมือ"

เฉินหว่านลู่ทำเสียงจึ๊ปาก "ฉันไม่รู้ว่าคุณทำอะไรอยู่ โจวฉือเซินเป็นสามีของคุณ จี้หวยเจี้ยนกับเฉิงเว่ยก็ตามจีบคุณ ทำไมคุณถึงบอกว่าข้างกายไม่มีคนที่เหมาะสม ไม่มีคนที่สามารถเชื่อใจได้?"

หร่วนซิงหว่านหันไปมองเธอ "พวกเขาดูแลเด็กได้เหรอคะ?"

เฉินหว่านลู่พูดไม่ออก