บทที่ 597 ในที่สุดละครสนุกเรื่องนี้ก็กำลังจะฉายแล้ว

ในรถ โจวฉือเซินก็ถ่ายรูปขวดยาที่มีคำว่า "บริษัทผลิตยาเจียงโจว" ให้เจียงย่าน

ผ่านไปไม่นานเจียงย่านก็โทรมา "มันคืออะไร?"

"เจอในห้องของโจงเสียน"

"เป็นไปได้ยังไง ทำไมโจงเสียนถึงมีของแบบนี้?"

หร่วนซิงหว่านเอนหลังพิงเบาะ เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน "นายถามฉัน?"

เจียงย่านกระแอม "ฉันหมายความว่า ของแบบนี้ ไม่ควรไปอยู่ในห้องของโจงเสียน มันแปลกเกินไป"

"แล้วมันควรไปอยู่ที่ไหน"

เจียงย่านพูดไม่ออก เขากระอึกกระอักแล้วพูดว่า "อะไรอยู่ในขวดยานี้? นายจะให้ฉันไปดูที่โรงงานผลิตยาเหรอ?"

โจวฉือเซินพูด "ไม่มีอะไร ตอนเจอมันก็เป็นแค่ขวดเปล่า"

เจียงย่าน "?"

เขาบ้ารึเปล่า แค่ขวดเปล่าก็ทำให้มันลึกลับซับซ้อน

"แบบนี้ก่อนแล้วกัน ฉันมีธุระ"

หลังจากวางสาย โจวฉือเซินก็หลับตาแล้วพูดเบาๆ "ส่งรูปให้คนที่ส่งไปเมืองเจียงโจว ให้พวกเขาไปสืบที่โรงงานผลิตยา"

หลินหนานลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "ประธานโจวครับ ประธานเจียงเขา..."

"เขาไม่ค่อยสนิทกับคนที่เมืองเจียงโจว ถึงแม้ว่าจะให้เขาไปสืบเรื่องนี้ ก็คงไม่มีข้อมูลที่มีประโยชน์"

หลินหนานไม่ได้พูดอีก ราวกับว่าตั้งแต่เกิดเรื่องของเมืองเจียงโจว โจวฉือเซินก็ไม่เชื่อใจเจียงย่านเหมือนเมื่อก่อน

ถ้าอาการป่วยของคุณชายน้อย เกี่ยวข้องกับเมืองเจียงโจวจริงๆ

เช่นนั้น... มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวฉือเซินนั่งเครื่องบินส่วนตัวไปที่เมืองเจียงโจว

ในรถเก๋งสีดำที่อยู่ไกลๆ จอนมองดูเครื่องบินที่กำลังแล่นไปช้าๆ เขาเคาะนิ้วบนเข่าเบาๆและยิ้มมุมปาก

ผู้จัดการจางปิดกระจกรถ "บอสครับ เขาไปแล้ว"

จอนพูด "วางแผนมาตั้งนาน ในที่สุดละครสนุกเรื่องนี้ก็กำลังจะฉายแล้ว"

"แต่ผมคิดว่า เรื่องนี้คงจะไม่ราบรื่นเหมือนที่เราคิด เพราะเจียงซ่างหานไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่มีทางยอมเสียเปรียบฟรีๆแน่นอนครับ"

"เจียงซ่างหานไม่ยอมแน่นอน เดิมทีก็ไม่ได้หวังให้โจวฉือเซินขัดแย้งกับเขา ทะเลาะกันจนเลือดตกยางออก ให้เขาไปเมืองเจียงโจว ก็เพื่อที่จะให้เขารู้ความจริงตอนนั้นก็แค่นั้น"

"แต่ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ มันก็เป็นความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เขาจะยอมปล่อยจากโจวซื่อกรุ๊ปจริงๆเหรอครับ"

จอนเลิกคิ้ว "ไม่แน่ คนอย่างโจวฉือเซิน บางครั้งก็ทำเรื่องที่เหลือเชื่อ นายเดาไม่ออกหรอก ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่"

ผู้จัดการจางพูด "งั้นผมจะรอดูว่าถ้าเขารู้ความจริงแล้วเขาจะทำยังไง"

จอนบิดขี้เกียจ "เอาล่ะ ช่วงนี้คนของโจวฉือเซินสืบเรื่องของเราอย่างเข้มงวด เราก็ออกไปหลบที่ต่างประเทศดีกว่า"

......

ในโรงพยาบาล

เจ้าตัวน้อยมีไข้สูงตอนกลางคืน แต่โชคดีที่ไม่อ้วก รักษาได้ทันเวลา ทรมานไม่นานเขาก็นอนหลับไปในอ้อมแขนของหร่วนซิงหว่าน

เพ้ยซานซานเห็นเขาเป็นแบบนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะสงสาร "ซิงซิง เธอดูแลเขามาทั้งวันแล้ว ให้ฉันดูแลบ้างก็ได้ เธอไปนอนเถอะ"

หร่วนซิงหว่านส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ฉันนอนไม่หลับ ดึกมากแล้ว เธอกลับบ้านเถอะ"

"เจ้าตัวน้อยเป็นแบบนี้ ฉันกลับไปก็ไม่สบายใจ ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ดีกว่า"

หร่วนซิงหว่านพูด "งั้นถ้าเธอง่วง ก็ไปนอนบนโซฟานะ"