บทที่ 601 โยนความผิดให้ผู้อื่นเห็นได้อย่างชัดเจน

บนรถ

หร่วนซิงหว่านกอดเจ้าตัวน้อยที่กำลังหลับสนิท โดยไม่รู้ว่าครั้งนี้พวกเขาจะถูกพาตัวไปยังสถานที่แห่งใดกันแน่

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง รถยนต์ก็จอดบริเวณด้านหน้าอาคารสีขาวหลังหนึ่ง

คนขับรถเปิดประตูรถให้ทางด้านนอก

หร่วนซิงหว่านลงจากรถ พลางมองผู้ชายที่เดินมาทางด้านหน้า จึงก้มศีรษะลงมองเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมอก พลันย่างฝีเท้าเดินตามไป

เมื่อเข้าไปในอาคารสีขาว หร่วนซิงหว่านถึงได้ตระหนักว่าที่นี่คล้ายห้องแล็บฐานทดลอง ต่างมีเครื่องมือไฮเทควิทยาการล้ำสมัยเรียงรายไปทั่ว

ตอนที่เธอกำลังสำรวจมองโดยรอบอยู่นั้น มีคนที่ใส่แว่นกรอบทองและใส่หน้ากากปิดปาก สวมใส่เสื้อกาวน์สีขาวเดินมาอยู่ทางด้านหน้าของพวกเขา "พวกคุณมาได้ยังไงเนี่ย"

ฟังจากเสียง เป็นเด็กผู้ชายที่เป็นคนพาตัวเธอมา

ชายหนุ่มเหล่ตามองเขา น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ "ผมก็อยากจะถามคุณว่า พาพวกเขามาทำอะไรในที่แห่งนี้ของผม"

เด็กหนุ่มหัวเราะร่าพลางตอบกลับ "คนมาหาไม่ใช่แขกเหรื่องั้นเหรอ คงไม่สามารถให้คนเขาไปพักตามโรงแรมอยู่ตลอดหรอกมั้ง ไม่มีมารยาทชะมัด"

หร่วนซิงหว่านยืนอยู่ทางด้านข้างพลางพูดสมทบ "วิธีการที่พวกคุณพาตัวฉันมา ก็ไม่ได้มีมารยาทเลยนี่"

เด็กหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกเก้อเขินเลยสักนิด แค่กลับยื่นมือมาทางเธอ "ถึงขั้นนี้แล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ทำเหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องเกิดขึ้นก่อนหน้านี้เถอะ ครั้งแรกที่เราได้เจอกันสวัสดีครับ ผมชื่อเจียงหยวนครับ"

ในจังหวะนี้เอง เจ้าตัวเล็กก็ตื่นขึ้น และเริ่มขยุกขยิกในอ้อมก่อนหร่วนซิงหว่าน และเริ่มทำเสียงอู้อี้ออกมา

เจียงหยวนกล่าวพูด "คุณเอาเด็กมาให้ผมเถอะ ผมจะพาเขาไปทำการตรวจสอบอย่างละเอียด เดิมที่จะพูดว่าพรุ่งนี้ค่อยทำ แต่พวกคุณก็มากันหมดแล้วนี่"

หร่วนซิงหว่านลังเลอยู่แวบหนึ่ง และยังคงกอดเจ้าตัวน้อยเอาไว้แน่น "ฉันจะไปกับคุณด้วย"

เจียงหยวนชี้ไปที่ผู้ชายที่อยู่ด้านข้างเธอ "เขาอยู่ที่นี่ด้วยนะ ถ้าผมพาเด็กหนีไป คุณก็ไปคิดบัญชีกับเขาได้เลย"

ชายหนุ่มราวกับไม่อยากจะสนใจเขา และเดินมาถึงด้านข้างหน้าต่าง

เจียงหยวนกล่าวออกมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบ "ประเด็นสำคัญคือห้องแล็บของพวกเราไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า ระบบการตรวจสอบถือว่าซับซ้อนมากทีเดียว ไม่ใช่ว่าไม่อนุญาตให้คุณเข้าไปด้วยนะ แต่มันไม่ค่อยสะดวก"

หร่วนซิงหว่านกล่าวทันที "งั้นคุณก็คืนโทรศัพท์มาให้ฉัน"

เจียงหยวนลูบคลำบนตัว "แย่แล้ว ผมลืมอยู่ในรถแล้วสิ เดี๋ยวให้คนไปเอามาให้คุณนะครับ"

หร่วนซิงหว่านมองมาทางด้านข้างหน้าต่าง "คุณกับเขามีความสัมพันธ์กันยังไง"

"เขามีศักดิ์เป็นพี่ชายผมครับ"

หร่วนซิงหว่านดึงสายตากลับมา และเอาลูกให้เขา

หลังจากรอให้เจียงหยวนพาเจ้าตัวน้อยจากไปแล้ว หร่วนซิงหว่านก็เดินมาอยู่ด้านข้างหน้าต่าง พลางเปล่งเสียงออกมาอย่างราบเรียบ "เจียงซ่างหาน"

ชายหนุ่มหันศีรษะกลับไป คิ้วเลิกขึ้นอย่างไร้ร่องรอย ประมาณเหมือนแปลกใจอยู่บ้าง

เขาเอนพิงบานหน้าต่าง "คุณไม่รู้ว่าผมเป็นใครไม่ใช่เหรอ"

ตอนที่เธอถามคำถามนี้นั้น หร่วนซิงหว่านไม่รู้จริงๆ

เธอไม่เคยเอาคำที่หลุดออกมาจากปากDaniel เช่นดื่มเลือดมนุษย์ กินเนื้อคน สัตว์ประหลาดที่จิตใจบ้าคลั่งมีเขี้ยวเอาไว้แทะกระดูก เอามาเชื่อมโยงกับผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้

ทว่าเวลาตอนอยู่ในองค์กรนั้น ลูกน้องเรียกเขาว่าประมุขเจียง เธอจึงเดาได้ทันที

บวกกับ คำพูดของเจียงหยวนเมื่อครู่นี้ด้วย

หร่วนซิงหว่านกล่าว "ฉันไม่รู้จริงๆ ตกลงแล้วคุณอยากจะทำอะไรกันแน่"

"คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับ"

"ทุกเรื่องค่ะ"

เจียงซ่างหานหัวเราะออกมา น้ำเสียงราบเรียบถึงที่สุด "ถ้าคุณหมายถึงเรื่องที่พาพวกคุณมาที่เมืองเจียงโจว ผมสามารถตอบคุณได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่น เกรงว่าผมไร้ความสามารถมากพอครับ"

หร่วนซิงหว่านย่นคิ้ว "ทำไมคะ"

"เรื่องที่ไม่เคยทำ แล้วคุณจะให้ผมตอบว่าอย่างไรดีล่ะ"

"เรื่องที่ไม่เคยทำ..." หร่วนซิงหว่านชะงักทันที "ความหมายของคุณคือ เรื่องพวกนั้นที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ยังมีเรื่องทางฝั่งของตระกูลโจวอีก คุณไม่ได้ทำมันทั้งหมดเลยเหรอคะ?"

เจียงซ่างหานสีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง "ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้นครับ"

หร่วนซิงหว่านกล่าว "ในเมื่อคุณไม่ได้ทำ งั้นคุณหลบโจวฉือเซินทำไมคะ"