บทที่ 621 ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย

หลังจากหร่วนซิงหว่านมาถึงโรงแรมแล้ว เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ และวางใจไม่ได้

หลินหนานเห็นจึงพูด "คุณหร่วนสบายใจเถอะครับ ข้างนอกของตระกูลเจียงมีคนของเราอยู่ ไม่เกิดอะไรกับประธานโจวหรอกครับ"

หร่วนซิงหว่านพูดเสียงเบา "ฉันไม่ได้เป็นห่วงเรื่องนี้หรอกค่ะ......"

สัญชาตญาณบอกเธอ ว่าโจวฉือเซินน่าจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว

และความจริงนี้ ก็คงไม่ง่ายต่อการยอมรับ

ช่วงนี้หลินหนานก็สืบพบความสัมพันธ์ของสวี่เยว่และทางตระกูลเจียงได้ แม้ว่าก่อนหน้าจะไม่ได้รับการยืนยัน ดูแล้ว วันนี้ประธานโจวคงได้คำตอบที่ตระกูลเจียงแล้ว

ข้างนอก ฟ้าค่อยๆโรยความมืดลง ไม่รู้ว่าฝนโปรยปรายลงมาเมื่อไหร่

โจวฉือเซินยังไม่กลับ

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจ รอไม่ไหวแล้ว

เมื่อเธอออกมาจากห้องของโรงแรม ก็พบเข้ากับหลินหนาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ริมแม่น้ำ

ตอนนี้ฝนได้ตกลงมาปรอยๆแล้ว มีความหนาวเย็นในสายลม

หร่วนซิงหว่านมองแผ่นหลังของโจวฉือเซิน ทันใดลำคอก็มีรสฝาดเล็กน้อย "เขายืนอยู่ตรงนี้ตลอด ตั้งแต่ออกมาจากตระกูลเจียง?"

หลินหนานพยักหน้า "ครับ สองสามชั่วโมงได้แล้ว ไม่มีใครกล้าขึ้นไปปลอบเขา"

ที่เขาไปหาหร่วนซิงหว่าน ก็เพื่ออยากให้หร่วนซิงหว่านมา

หร่วนซิงหว่านเม้มปาก กางร่มก่อนจะเดินลงจากรถ

เธอเดินไปยังข้างกายของเขา ก่อนจะยกร่มกางให้เขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวฉือเซินถึงได้สติกลับมา เขาหันมามองเธอ

เสียงของเขาแหบแห้ง "คุณมาได้ยังไง"

ร่างกายของโจวฉือเซินเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ผมเปียกลู่ลงเพราะหยดน้ำ

หร่วนซิงหว่านพูดเสียงอ่อน "ฝนตกแล้ว คุณไม่กลับเหรอคะ?"

โจวฉือเซินเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะรู้ว่าฟ้ามืดลงแล้ว

เขาดึงสายตากลับมา มองเห็นอารมณ์ในดวงตาดำขลับของเขา "ไปเถอะ"

ระหว่างทางกลับ ดวงตาของโจวฉือเซินปรือลงน้อยๆ ไม่พูดอะไรสักคำ

ทั่วทั้งรถปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน

หร่วนซิงหว่านคิดจะพูดอะไร แต่มันก็ติดอยู่ที่ปาก ได้แต่กลืนคำพูดลงไป

เมื่อมาถึงโรงแรม โจวฉือเซินก็ตรงเข้าไปยังห้องน้ำ

หร่วนซิงหว่านกลับไปที่ห้องนอนเพื่อเอาชุดนอนไปให้เขา จากนั้นจึงพูดเบาๆ ที่ประตูห้องน้ำว่า "ฉันเอาชุดมาวางไว้ตรงหน้าประตูให้แล้วนะคะ"

โจวฉือเซินส่งเสียงตอบรับกลับมาในห้องน้ำ

หร่วนซิงหว่านเดินไปในครัว เปิดตู้เย็น โชคดี ที่วัตถุดิบที่ซื้อมายังคงมีอยู่

โจวฉือเซินอยู่ท่ามกลางสายฝนอยู่เป็นเวลานาน จะเป็นหวัดเอาได้ง่าย หร่วนซิงหว่านจึงซุปน้ำขิงในหม้อ ก่อนจะต้มบะหมี่สำเร็จรูป

เมื่อซุปขิงเกือบสุกได้ที่ โจวฉือเซินก็ออกมาจากห้องน้ำ

หร่วนซิงหว่านเทน้ำขิงมาพลางพูด "คุณออกมาพอดีเลย มาดื่มนี่สิคะ"

โจวฉือเซินเดินมานั่งตรงโต๊ะ

หร่วนซิงหว่านใช้น้ำเย็นแช่เย็นสักพัก หลังจากมันไม่ได้ร้อนนัก จึงนำไปวางไว้ตรงหน้าโจวฉือเซิน "คุณดื่มก่อนสิ อาหารเย็นใกล้เสร็จแล้วค่ะ"

พูดจบ เธอจึงกลับไปที่ห้องครัวเพื่อนำบะหมี่ขึ้นมาจากน้ำ และใส่เครื่องปรุง

หลังจากทำเสร็จ เมื่อเธอหันกลับมาอีกครั้ง เธอก็ยังเห็นว่าโจวฉือเซินยังคงอยู่ในท่าเดิม นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หร่วนซิงหว่านชะงักไปนิด ก่อนจะเดินไปหา ยื่นมือโบกไปมาอยู่ตรงหน้าเขา "ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ? ฉันไปซื้อยาแก้ไข้ให้คุณดีกว่า"

โจวฉือเซินขยับดวงตา ก่อนพูดอย่างสงบ "ไม่ต้องหรอก"

เขาหยิบซุปขิงมาวางตรงหน้า ในขณะที่กำลังจะดื่ม กลับถูกหร่วนซิงหว่านจับมือไว้ก่อน

หร่วนซิงหว่านพูด "ชามนี้เย็นแล้ว ฉันจะไปต้มให้ใหม่......"

ก่อนที่เธอจะทันพูดจบ โจวฉือเซินก็ดื่มจนหมดไปแล้ว

หร่วนซิงหว่านมองไปยังมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง โดยที่ความเย็นยังคงวนเวียนที่ฝ่ามือของเธอ