บทที่ 65 ก็แค่ประณามความคิดและเจตนาของคน

หร่วนซิงหว่านเม้มปาก ไม่ได้พูดอะไร

เธอไม่เข้าใจจริงๆ แต่ก็ไม่อยากสนใจเรื่องของตระกูลโจวมากเกินไป

โจวจู้นเหนียนพูดต่อ "เรื่องบางเรื่อง ฉือเซินอาจจะยังไม่เคยบอกคุณ เขากับฉัน ความจริงพวกเราเป็นลูกคนละแม่กัน

หร่วนซิงหว่านตะลึง ไม่รู้จะตอบอย่างไร

"ฉือเซินเขา เป็นลูกนอกสมรสของพ่อฉัน" โจวจู้นเหนียนหันรถเข็นด้วยตัวเอง แล้วกล่าวเบาๆ ว่า "ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่ออายุ10 ขวบ ขาของฉันพิการ ชาตินี้ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก แต่ตระกูลโจวต้องการใครสักคนที่จะสืบทอด ดังนั้นพ่อของฉันจึงพาฉือเซินกลับมา ตอนนั้นเขาอายุเพียง7 ขวบ แม่ของฉันคิดมาโดยตลอดว่ารู้สึกว่าฉือเซินแย่งของที่ควรจะเป็นของฉันไป ดังนั้นเธอจึงไม่ชอบฉือเซินมาก"

ขณะที่โจวจู้นเหนียนพูด ก็ยิ้ม "แม้ว่าเรื่องที่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ อย่างไรก็ไม่ควรโทษฉือเซิน แต่ความคิดของแม่ของฉันค่อนข้างสุดโต่ง ฉันทำได้เพียงพยายามประนีประนอม นอกจากนี้ตั้งแต่ฉือเซินเข้ารับตำแหน่งของบริษัท โจวซื่อกรุ๊ปเติบโตไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่พ่อของฉันก็เริ่มกลัวเขา ดังนั้นจึงรีบร้อนให้จี้หวยเจี้ยนกับอานอานหมั้นหมายกัน ก็เพื่ออยากยืมมือของตระกูลจี้ ค่อยๆ โอนย้ายหุ้นในมือของฉือเซิน"

แม้ว่าโจวจู้นเหนียนจะพูดอย่างคลุมเครือ แต่หร่วนซิงหว่านก็พอจะเข้าใจบ้าง ความจริงแล้วโจวฉือเซินเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลโจว เขาน่าจะอยู่ในบ้านหลังอย่างไม่มีความสุข ภายนอกดูเหมือนจะเป็นประธานโจวซื่อกรุ๊ปที่มีพลังมหึมา แต่พ่อของเขากลับเกรงกลัวว่าเขาจะโดดเด่นมากเกินกว่าตัวเองจะควบคุมได้ จึงเริ่มอยากจะฝึกคนใหม่

หร่วนซิงหว่านเข้าใจทันทีว่า ทำไมเมื่อสามปีก่อนพ่อแม่ของโจวฉือเซินถึงไม่คัดค้าน พยายามให้เธอได้แต่งเข้าตระกูลโจว

สิ่งที่พวกเขาต้องการจริงๆ ก็คือลูกที่อยู่ในท้องของเธอ

หร่วนซิงหว่านวางมือบนท้องโดยไม่รู้ตัว และมีเหงื่อเย็นไหลลงที่ด้านหลังด้วยความตกตะลึง

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมโจวฉือเซินถึงปฏิเสธที่จะมีลูก ถ้าตอนนี้ตระกูลโจวรู้ถึงการมีอยู่ของเด็กคนนี้ พวกเขาจะไม่ยอมประนีประนอมอย่างแน่นอน......

โจวจู้นเหนียนพูดอีกครั้งว่า "ฉันเห็นฉือเซินมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าเขาจะมีอารมณ์เย็นชาบ้าง พูดจาก็ไม่ค่อยไว้หน้าใคร แต่เขาไม่มีความร้ายกาจเหมือนในแวดวงนี้ ในที่ที่กินเนื้อไม่ยอมกระดูกแบบนี้ เขาต้องตื่นตัวอยู่เสมอ ต้องรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการคืออะไร"

"บางทีอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมการดำรงชีวิตที่แตกต่างกันตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ฉือเซินจึงเคยชินกับการมองคนในแง่ร้ายจึงทำให้แม้เขาคิดห่วงใยใครสักคน ปากก็ยังกล่าวอย่างเย็นชาและเฉยเมย ในบางครั้งจะฟังสิ่งที่เขาพูดไม่ได้ คุณต้องดูสิ่งที่เขาทำ และนั่นคือตัวตนของเขา"

หร่วนซิงหว่านอยากจะบอกว่า สิ่งที่เขาทำก็ไม่ได้ดีไปกว่าการพูดของเขาเลย

และไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะทำได้

นี่แสดงให้เห็นว่าพี่ชายอย่างโจวจู้นเหนียนคนนี้ ยังคงมีน้องชายอย่างโจวฉือเซินอยู่ในสายตา

เมื่อโจวจู้นเหนียนเห็นว่าเธอเงียบ จึงพูดว่า "ฉันรู้ว่าคำพูดเหล่านี้ฉันเป็นคนบอกคุณ อาจจะไม่เหมาะสม แต่เรื่องนี้ฉือเซินจะไม่มีทางพูดออกมาจากปากด้วยตัวเอง ฉันแค่ไม่ต้องการให้คุณเข้าใจเขาผิด ระหว่างพวกคุณ........"

หร่วนซิงหว่านยิ้มเล็กน้อย "ฉันเข้าใจในสิ่งที่คุณโจวพูด และขอบคุณที่ไว้วางใจฉันมาก บอกความลับตระกูลโจวให้ฉัน แต่ฉันกับโจวฉือเซินเราหย่ากันแล้ว ไม่ว่าเขาจะเย็นชาหรือใจแข็ง หรือปากแข็งแต่ใจอ่อน มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว แต่คุณโจวไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่คุณพูดในวันนี้"

"ได้ยินคนรับใช้บอกว่าคุณมาที่นี่ คุณ......"

โจงเสียนพูดถึงครึ่งทาง ก็เห็นหร่วนซิงหว่านอยู่ข้างหลังของโจวจู้นเหนียน สีหน้าก็เย็นชาทันที

หร่วนซิงหว่านกล่าว "คุณหญิงโจว"

โจงเสียนมองที่โจวจู้นเหนียน แล้วก็มองมาที่เธอ "ดูลักษณะของคุณแล้ว น่าจะไตร่ตรองมาเรียบร้อยแล้ว"

"ครั้งล่าสุดที่คุณหญิงโจวมาหาฉัน ฉันได้พูดไปแล้วว่า ฉันกับจี้หวยเจี้ยนไม่ได้มีความสัมพันธ์กันอย่างที่คุณคิด เรื่องงานแต่งงานของเขากับโจวอานอาน ฉันก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้"

หร่วนซิงหว่านกำลังจะหยิบซองจดหมายออกมา โจวจู้นเหนียนก็กล่าวว่า "ซิงหว่าน คุณหย่ากับฉือเซิน เขาไม่ได้ให้อะไรกับคุณเลย เงินนี้คุณเก็บไว้เถอะ ถือว่าเป็นการชดเชยของตระกูลโจวให้กับคุณ"

ถ้าเขาไม่พูดเช่นนี้ก็น่าจะดี แต่พอพูดออกมา ทันใดนั้นหร่วนซิงหว่านก็รู้สึกว่ามือเริ่มร้อนขึ้น

หร่วนซิงหว่านแทบจะไม่ได้คิดก่อน รีบกล่าวออกไป "ไม่......."

แต่ท้ายที่สุดก็ยังสายไปหนึ่งก้าว