บทที่ 684 การเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

ใครฟังแล้ว ก็ต้องรู้สึกว่าคำพูดนี้มีช่องโหว่เต็มไปหมด

เฉินเป่ยกล่าว "คุณหร่วนไม่ต้องกังวล ประธานโจวกำลังสืบเรื่องนี้อยู่ และตอนนี้เจียงหยุนจู๋ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเราเช่นกัน"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า พิงอยู่ตรงหน้าต่างรถ มองทิวทัศน์ที่อยู่ภายนอก

เธอให้เฉินเป่ยพาเธอไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอาหารสดใกล้อพาร์ตเมนต์ก่อน เพื่อไปซื้อผัก แล้วค่อยกลับไป

กว่าจะทำอาหารเสร็จก็บ่ายโมงกว่าแล้ว

หร่วนซิงต้มซุปปลา แล้วผัดกับข้าวอีกสองอย่างที่รสชาติไม่จัด ใส่ในกระเป๋าเก็บความร้อน แล้วรีบกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

เมื่อเธอมาถึงหน้าห้องผู้ป่วยนางพยาบาลที่หร่วนเฉินจ้างมาก็กำลังนั่งอยู่หน้าห้อง

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไปและถามเสียงเบาๆ ว่า "ข้างในเป็นยังไงบ้าง?"

คุณน้านางพยาบาลส่ายหัว "ฉันได้ยินเธอแอบร้องไห้เบาๆ ตลอดเวลาเลย จึงไม่ได้เข้าไป"

หร่วนซิงหว่านเม้มริมฝีปากเบาๆ และพูดกับคุณน้าพยาบาลว่า "รบกวนคุณแล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะติดต่อคุณอีกครั้งเมื่อต้องการให้คุณช่วย"

"ได้ค่ะ ได้ค่ะ"

ค่าจ้างสำหรับผู้ดูแลได้จ่ายให้ไปแล้ว ถ้าไม่มีงานที่ต้องทำแล้ว เธอยังสามารถไปทำงานอย่างอื่นได้อีก

หลังจากที่คุณน้าพยาบาลกลับไป หร่วนซิงหว่านยืนอยู่นอกประตูสองสามนาที ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตู "ซานซาน ฉันเข้ามาแล้วนะ"

หลังจากพูดประโยคนี้แล้ว เธอจงใจรอสักครู่แล้วค่อยเข้าไป

ในห้องผู้ป่วย เพ้ยซานซานได้จัดการอารมณ์ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ยกเว้นดวงตาที่แดงและบวม ทุกอย่างก็ดูปกติดี

เมื่อเห็นหร่วนซิงหว่านเปิดกล่องอาหาร เธอก็สูดกลิ่นอาหาร "ทำอะไรมาบ้าง กลิ่นหอมจัง"

หร่วนซิงหว่านยกโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียงขึ้นมา แล้วหยิบอาหารในกระเป๋าเก็บความร้อนออกมาทีละกล่อง "เป็นของชอบของคุณทั้งนั้น"

เพ้ยซานซานหยิบตะเกียบขึ้นมา "ว้าว แค่มองก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยมากๆ"

หร่วนซิงหว่านนั่งอยู่ข้างๆ "ตอนเย็นอยากทานอะไรบ้าง?"

เพ้ยซานซานทานไปด้วยพูดไปด้วยว่า "ตอนเย็นฉันทานอาหารของโรงพยาบาลก็พอแล้ว เดี๋ยวคุณก็กลับไปได้แล้ว อย่าไปๆมาๆ ลำบากเกินไป"

"ลำบากอะไรกันตอนฉันอยู่โรงพยาบาล คุณก็ยังมาอยู่กับฉันตลอดไม่ใช่หรอ?" หร่วนซิงหว่านพูด "รีบทานเร็ว เดี๋ยวจะเย็นหมดแล้ว"

เพ้ยซานซานไม่ได้พูดอะไรอีกก้มหน้าลงแล้วดื่มน้ำซุป

แม้ว่าเธอจะไม่มีความอยากอาหาร แต่เธอก็ฝืนทานไปกว่าครึ่ง

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว เพ้ยซานซานก็ลูบท้องของเธอ เอนตัวพิงลงบนหัวเตียงแล้วพูดด้วยความพึงพอใจว่า "อร่อยมาก ซิงซิงฝีมือของคุณยิ่งอยู่ยิ่งดีนะ"

"ถ้าอร่อยเดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะทำให้คุณอีก"

"โอเค ถ้างั้นฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ ฉันต้องหาเมนูมาแล้ว แล้วสั่งทีละอย่าง โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ"

หร่วนซิงหว่านเก็บกระเป๋าเก็บความร้อน "คุณดูก่อนนะ ฉันจะล้างจาน"

ห้านาทีต่อมา เมื่อหร่วนซิงหว่านออกมาก็เห็นเพ้ยซานซานนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไปถาม "มีอะไรหรือเปล่า?"

เพ้ยซานซานดึงความคิดกลับมาและพูดว่า "โทรศัพท์ของฉัน........ น่าจะตกอยู่ในรถของอารองของเจียงชูหนิงคนนั้น"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เพ้ยซานซานก็รีบถามไปว่า "ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง เจอหรือยัง?"

หร่วนซิงหว่านกล่าวว่า "ยังไม่เจอ แต่พวกเขายังไม่ได้ออกจากหนานเฉิง"

หร่วนซิงหว่านเทน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว "ซานซานเมื่อคืนหลังจากที่พวกเธอออกไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นคุณยังจำได้ไหม?"

เพ้ยซานซานพยักหน้า "ตอนแรกฉันตั้งใจจะโทรหาเฉิงเว่ย แต่อารองเค้าเบรครถอย่างกะทันหัน โทรศัพท์ของฉันก็เลยหล่น เขาบอกว่ามีแมวป่าอยู่ข้างหน้า หลังจากนั้น........."

"หลังจากนั้นแล้วเกิดอะไรขึ้น?"

"หลังจากนั้น หนิงหนิงก็พบว่าฉันมีเลือดออกและขอให้อารองพาฉันไปที่โรงพยาบาล"