บทที่ 687 เด็กหนุ่มในสมัยนี้สุดยอดจริงๆ

หร่วนซิงหว่านนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์ของเพ้ยซานซานยังอยู่ในรถของเจียงหยุนจู๋ จึงพยักหน้า "โอเค ฉันรู้แล้ว"

เพ้ยซานซานโบกมือให้เธอ "ซิงซิง เดินทางดูแลตัวเองด้วยนะ"

"ฉันไปก่อนนะ คุณอย่าขยับตัวมากนะ มีคุณน้าพยาบาลพิเศษอยู่หน้าห้อง ถ้ามีอะไรก็เรียกเธอได้เลย"

เพ้ยซานซานส่งจูบให้เธอ "ไม่ต้องกังวล ฉันสามารถนอนได้ทั้งวัน"

หลังจากออกจากห้องพักผู้ป่วย หร่วนซิงหว่านก็หยิบโทรศัพท์ออกมา หาหมายเลขโทรศัพท์ของเจียงหยุนจู๋ แล้วกดโทรออก

โทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเวลานานก่อนที่จะรับสาย

หร่วนซิงหว่านกล่าวโดยตรงว่า "คุณเจียง โทรศัพท์ของเพื่อนฉันยังอยู่ในรถของคุณ สะดวกให้ฉันไปเอาไหม?"

เจียงหยุนจู๋หยุดชั่วคราวก่อนพูดว่า "รถถูกส่งไปซ่อมแล้ว เดี๋ยวฉันให้คนไปหาดู ถ้าเจอก็จะส่งไปให้เพื่อนของคุณ ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ขอบคุณ และขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเจียงต้องเป็นกังวล"

เจียงหยุนจู๋ถอนหายใจ "ขอโทษ เรื่องนี้ฉันควรเป็นผู้รับผิดชอบ"

หร่วนซิงหว่านกล่าวเบาๆ "ไม่หลอก ว่าไปแล้วฉันต้องขอบคุณคุณเจียงด้วยซ้ำ ที่อุตส่าห์พาเพื่อนของฉันมาโรงพยาบาล ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ สถานการณ์ของเธออาจจะอันตรายมากขึ้น"

"คุณหร่วนไม่ต้องเกรงใจ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ฉันควรทำ"

หร่วนซิงหว่านไม่ต้องการเสวนากับเขานาน จึงกล่าวโดยตรงว่า "คุณเจียง คุณช่วยฝากโทรศัพท์ไว้ชั้นล่างก็ได้แล้ว ฉันยังมีธุระต่อ ไม่ขอรบกวนแล้ว"

หลังจากพูดจบ ก็วางสายโดยตรง

หร่วนซิงหว่านเก็บโทรศัพท์ ทันทีที่เธอขึ้นรถ ก็เห็นโจวฉือเซินนั่งรอเธออยู่ข้างใน

เขามองหร่วนซิงหว่านที่มีสีหน้าเย็นชา และพูดช้าๆว่า "โทรหาใครหรอ ทำไมดูอารมณ์เสียขนาดนี้"

หร่วนซิงหว่านกล่าว่า "เจียงหยุนจู๋ โทรศัพท์ของซานซานยังอยู่กับเขา"

"ฉันจะให้เฉินเป่ยไปเอามาให้"

"ไม่ต้อง ฉันให้เขาส่งมาให้ เดี๋ยวคุณบอกให้คนไปเอาก็ได้แล้ว"

โจวฉือเซินพูด "โอเค"

.........

ทันทีทีสวี่วานเข้าไปในโรงพยาบาล ก็มีแฟนคลับสองคนจำเขาได้

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย เธอไม่ได้ไปขึ้นลิฟต์ แต่เดินขึ้นทางบันไดหนีไฟที่อยู่ข้างๆ

ห้องพักผู้ป่วยของเพ้ยซานซานอยู่ชั้นแปด เมื่อเธอเดินขึ้นไปถึงที่ชั้นหก ก็รู้สึกหายใจไม่ทันเล็กน้อย

หลังจากพักสักครู่ ก็เดินต่อ

เมื่อมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายของชั้นแปด สวี่วานก็เงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นก็เผชิญกับสายตาที่นิ่งมาก

สวี่วาน "............"

เจอกันอีกแล้ว

สายตาของเธอเหลือบไปที่ก้นบุหรี่ที่เพิ่งถูกบดขยี้ แล้วมองกลับมาทันที ขณะที่เดินขึ้นไป ก็พูดเหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นว่า "ซานซานเป็นยังไงบ้างแล้ว"

หร่วนเฉินเอามือใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง "พักผ่อนอยู่ในห้องพักผู้ป่วย"

ในที่สุดสวี่วานก็มาถึงชั้นแปด เธอถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "คุณไม่เข้าไปหรอ?"

"ฉันจะรออีกสักครู่"

สวี่วานเอามือพัด แล้วพิงกำแพงพักสักครู่ "งั้นฉันก็รอสักครู่เถอะ"

หร่วนเฉินมองไปที่เธอ "ร้อนมาก?"

สวี่วานพยักหน้า "นิดหน่อย"

หร่วนเฉินมองไปที่เธอ เห็นว่าผมที่อยู่ตรงบนหน้าผากของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

มือที่อยู่ข้างตัวของเขาขยับเล็กน้อย ในวินาทีต่อมา เขายกมือขึ้นและถอดหน้ากากบนหน้าของเธอออกเบาๆ

สวี่วานคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำเช่นนี้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที จึงจ้องมาที่เขาด้วยความตะลึง

หลังจากสบตากันครู่หนึ่ง หร่วนเฉินก็หลบสายตา แล้วยื่นหน้ากากที่ถอดออกมาให้เธอ "การสวมหน้ากากระหว่างออกกำลังกายอาจจะขาดออกซิเจนได้"

สวี่วานก็ตอบสนองทันที เอื้อมมือออกไปรับอย่างรวดเร็ว "อ้อๆ ขอบคุณ"

หร่วนเฉินกล่าวว่า "ยังร้อนอยู่ไหม?"

"ก็.....ก็นิดหน่อย"