บทที่ 69 คุณไม่มีเหตุผลที่จะเก็บไว้

เมื่อคุณหมอและพยาบาลออกไป เห็นเขา คุณหมอก็พูดว่า "คุณญาติของผู้ป่วยหรอ เธอ......."

โจวฉือเซินอนสายตาแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ไม่ใช่"

"แล้วคุณ?"

"เดินผ่าน"

คุณหมอ "......."

เดินผ่านแต่ยืนมองคนอื่นนานขนาดนั้น?

คุณหมอกำลังจะไป จู่ๆ โจวฉือเซินก็พูดขึ้นว่า "เธอมักจะปวดกระเพาะบ่อยๆ ช่วยตรวจให้เธอด้วย"

คุณหมอตกตะลึง "ปวดกระเพาะ?แต่อาการที่แสดงออกมาคือ........ ?"

"คลื่นไส้ อยากอาเจียน"

คุณหมอยิ้มอย่างอ่อนโยน "ถึงแม้คนไข้จะมีอาการปวดกระเพาะเหล่านี้ แต่ผู้ป่วยก็ตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว อาการคลื่นไส้และอาเจียนเป็นปฏิกิริยาปกติของคนแพ้ท้อง ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป"

เดิมทีโจวฉือเซินกำลังเฝ้าดูหร่วนซิงหว่านอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นแล้วนัยน์ตาสีดำก็รัดกุมขึ้น แววตาราวกับใบมีดที่เย็นเฉียบ ทั้งตัวของเขาก็เย็นชาเล็กน้อย "คุณพูดอะไรนะ?"

"คลื่น....... คลื่นไส้และอยากอาเจียนเป็นปฏิกิริยาปกติของคนแพ้ท้อง ไม่ .......ต้องกังวลใจ"

"ประโยคก่อนหน้า"

คุณหมอถาม "ผู้ป่วยตั้งท้องมาสี่เดือนแล้ว?"

โจวฉือเซินตกตะลึง ประโยคที่หร่วนซิงหว่านเคยบอกเขา ปรากฏขึ้นทีละประโยคในสมองของเขาอย่างชัดเจน

"คุณถามฉันบ่อยๆ ว่าครั้งนี้ฉันต้องการอะไร โจวฉือเซิน ฉันท้องแล้ว และฉันต้องวางแผนสำหรับอนาคตของลูกในท้องของฉัน ฉันต้องการทรัพย์สินครึ่งหนึ่งภายใต้ชื่อของคุณ"

"อาจเป็นเพราะว่าฉันไม่เคยขึ้นเวทีเดินแบบ ก็เลยตื่นเต้น ถ้าฉันตื่นเต้นก็จะคลื่นไส้อยากอาเจียน เดี๋ยวผ่านไปก็หายเอง"

"ฉันเพิ่งรู้ว่า....... ยากระเพาะหายไป ไม่รู้ว่ามันตกในห้องทำงานของคุณหรือเปล่า......."

"นั่นไม่ใช่ของฉัน เป็นของซานซาน....... เธอกับแฟนของเธอกำลังจะแต่งงานแล้ว เลยวางแผนจะมีลูก"

"ซานซานกำลังเตรียมตัวตั้งครรภ์ ฉันในฐานะแม่บุญธรรมในอนาคตของเด็ก ก็......เลยซื้อของพวกนี้ก็ปกติดีนี่"

คำโกหกที่เงอะงะของเธอ เขาก็ยอมเชื่อจริงๆ

หลังจากที่คุณหมอไป โจวฉือเซินปิดประตูห้องผู้ป่วย แล้วเดินเข้าไปข้างในด้วยขายาวของเขา

เขานั่งหน้าเตียงของหร่วนซิงหว่าน เขาดูเย็นชาและเยาะเย้ย "หร่วนซิงหว่าน คุณคิดว่าฉันเป็นคนโง่จริงๆ หรอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหน แต่ฉันยังถูกคุณหลอกจนสำเร็จทุกครั้ง"

บนเตียงผู้ป่วย หร่วนซิงหว่านไม่ตอบสนองเลยแม้แต่นิดเดียว

โจวฉือเซินมองลงมา และพบว่ามือของเธอวางไว้บนท้องตลอดเวลา แม้ว่าเธอจะไม่รู้ตัว แต่เธอก็อยู่ในท่าปกป้องเสมอ

สี่เดือนแล้ว

เธอปิดได้ดีจริงๆ

......

หร่วนซิงหว่านไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ตอนที่เธอตื่นขึ้น รู้สึกทั้งร่างกายสะลึมสะลือ รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว หลังจากใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการฟื้นคืนสติ เธอจำฉากที่ตกลงไปในน้ำ มือลูปที่ท้องทันที

รู้สึกว่าเด็กน้อยยังคงอยู่ หร่วนซิงหว่านถอนหายใจอย่างโล่งใจ หันไปหันมาเพื่อดูว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่พบกับดวงตาที่มืดมิดและเย็นชาหนึ่งคู่

ดวงตาสองคู่สบตากันครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านไม่รู้เอาแรงมาจากไหนเด้งตัวขึ้นจากเตียง กอดผ้าห่มแล้วนั่งบนหัวเตียง แสดงสีหน้าที่ตกใจอย่างบอกไม่ถูก "ประ.....ประธานโจวมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

เสียงของโจวฉือเซินเบามาก "ใครจะรู้ น่าจะแค่เดินผ่าน"

จู่ๆ หร่วนซิงหว่านก็จำได้ว่าโจวฉือเซินเป็นคนช่วยเธอจากสระว่ายน้ำ เธอจับผ้าห่มไว้อย่างแน่น แล้วพูดอย่างระมัดระวัง "ประธานโจวส่งฉันมาโรงพยาบาลเหรอ?"

โจวฉือเซินมองเธอเงียบๆ ด้วยดวงตาสีเข้มโดยไม่พูดอะไร

หร่วนซิงหว่านหลบสายตาออกไปอย่างไม่สบายใจ ผู้ชายสารเลวนี่เป็นสายตาอะไร มองจนเธอรู้สึกคับข้องใจ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูท้องฟ้าสีซีด และหาหัวข้อมาหนึ่งหัวข้อ "ฉันหลับหนึ่งคืนแล้วใช่ไหม รบกวนประธานโจวแล้ว ฉันจะติดต่อหาเพื่อนของฉันแล้วให้เพื่อนของฉันมาก็ได้แล้ว"