บทที่ 690 ฉันเป็นพี่ชายของคุณ

ในตอนกลางคืน หลังจากที่เพ้ยซานซานหลับไป หร่วนซิงหว่านก็กลับไปที่ห้องข้างๆ

โจวฉือเซินนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด ก็ไม่ตอบสนองใดๆ

หร่วนซิงหว่านง่วงเล็กน้อย เธอเดินไปที่ห้องนอนแล้วพูดว่า "คุณอาบน้ำหรือยัง?"

โจวฉือเซินตอบเบา ๆ "อาบแล้ว"

หร่วนซิงหว่านหยิบชุดนอนแล้วเดินออกมา "ดึกมากแล้ว ยังไม่นอนหรอ?"

"อืม"

น้ำเสียงของเขาไม่เย็นชาและไม่เฉยเมย นิ่งๆไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หร่วนซิงหว่านหยุดเดิน แล้วหันกลับมา นั่งลงข้างๆเขา "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

โจวฉือเซินพลิกหน้าหนังสือในมือ "ไม่มีอะไร คุณจะอาบน้ำก็ไปอาบเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน"

หร่วนซิงหว่าน "..........."

เขาจะอะไรของเขาอีกเนี่ย

หร่วนซิงหว่านโน้มตัวลงมา และพบว่าหนังสือที่เขาอ่าน เธออ่านไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว ดังนั้นจึงถามว่า "คุณอ่านอะไร?"

"พระคัมภีร์"

หร่วนซิงหว่าน "..........."

เขาท่าจะบ้า

ยังไม่ทันรอหร่วนซิงหว่านพูด โจวฉือเซินก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งๆว่า "ฉันนอนคนเดียวมาสามคืนแล้ว ควรจะอ่านพระคัมภีร์เพื่อฝึกจิตใจและการปฏิบัติตัว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หร่วนซิงหว่านก็รู้สึกทั้งโกรธและตลก หยิบหนังสือออกจากมือเขาแล้ววางลงข้างๆ "คุณไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ยังต้องการให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกหรอ?"

โจวฉือเซินมองเธอ "ทำไมถึงไม่ต้องการล่ะ ไม่มีคุณฉันนอนไม่หลับ"

หร่วนซิงหว่านลุกขึ้น ลูบหัวของเขา เหมือนกำลังเกลี้ยกล่อมเด็ก "โอเคๆ ฉันไปอาบน้ำก่อน คืนนี้จะนอนเป็นเพื่อนคุณ"

ขณะที่เธอกำลังจะไป ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้

วินาทีถัดมา ก็ตกไปอยู่ในอ้อมแขนของชายคนนั้น

โจวฉือเซินเอามือจับบนเอวของเธอ แล้วพูดช้าๆ "จะนอนเป็นเพื่อนยังไงดี?"

"ก็นอนหลับไง จะให้นอนยังไงล่ะ"

"การนอนที่พวกเราเข้าใจ ดูเหมือนจะไม่ใช่ความหมายเดียวกัน"

หร่วนซิงหว่านกัดฟัน "ช่วยเป็นคนปกติหน่อยได้ไหม"

โจวฉือเซินยกมุมปากขึ้น โน้มตัวและจูบเธอที่ริมฝีปากของเธอ จากนั้นก็อุ้มเธอแล้วลุกขึ้น

หร่วนซิงกล่าว "คุณจะทำอะไร ฉันจะอาบน้ำ......."

"ด้วยกัน"

"ไหนคุณบอกว่าคุณอาบแล้วไม่ใช่หรอ?"

"คุณอุตส่าห์จะนอนเป็นเพื่อนฉัน ทำไมฉันจะอาบน้ำเป็นเพื่อนคุณอีกรอบไม่ได้ล่ะ?"

หร่วนซิงหว่าน "........."

นอนอยู่บนเตียง เป็นเวลาสองชั่วโมงหลังแล้ว

เปลือกตาของหร่วนซิงหว่านง่วงมากแล้ว เธอจามหนึ่งที "สองวันนี้คุณอยู่ที่สตูดิโอเป็นยังไงบ้าง?"

"ความรู้สึกที่เกาะผู้หญิงกินก็ไม่เลวนะ" โจวฉือเซินกล่าวต่อว่า "คุณขยันหน่อยสิ ทำให้สตูดิโอใหญ่ขึ้น แล้วฉันจะช่วยคุณนับเงิน"

หร่วนซิงหว่านไม่มีแรงที่จะด่าเขาแล้ว หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดว่า "หนิงหนิงเธอ......ยังไม่มีข่าวเลยหรอ?"

โจวฉือเซินตอบ "ไม่มีข่าวก็คือข่าวดี"

"มันก็ใช่"

โจวฉือเซินดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน "พอเถอะ ง่วงแล้วไม่ใช่หรอ นอนเถอะ"

หร่วนซิงหว่านง่วงมากจริงๆ หลับตาลง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

..........

เจียงชูหนิงอยู่ในห้องนั้นเป็นเวลาสามวันเต็ม และทุกวันพวกเขาจะส่งอาหารให้เธอตามเวลา หลังจากส่งอาหารแล้ว ก็จะล็อคประตูทันที

ชั้นล่าง มีแต่คนของพวกเขา เธอจึงไม่มีทางหนีรอดได้

วันแล้ววันเล่า เธอเริ่มคิดถึงบ้านมากขึ้นทุกวัน คิดถึงพ่อและปู่ทวด

ถ้าเธอเชื่อฟัง ยอมอยู่ในเมืองเจียงโจว หรือแต่งงานกับเจียงซ่างหาน ก็คงจะดีกว่าสภาพในตอนนี้

อย่างน้อยก็อยู่อบ่างอิสระได้ทุกวัน แม้ว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะฆ่าเธอ อย่างน้อยเธอก็ยังสามารถขอร้องเขาให้เห็นแก่หน้าคุณปู่เจียงที่เสียชีวิตไปแล้ว ให้เธอทานอาหารดีๆ สักมื้อก่อนตายได้

และจะไม่ทำให้อารองกับพี่ซานซานต้องเดือดร้อนไปด้วย ...........