บทที่ 734 อย่าทำให้เขาร้องไห้

เจ้าตัวน้อยเพิ่งทำการรักษาเสร็จ คงเหนื่อยและง่วง นอนฟุบอยู่ตรงอกของหร่วนซิงหว่าน ไม่นานนักก็หลับไป

หร่วนซิงหว่านกอดเขาเบาๆ ก่อนจะถามโจวฉือเซิน "เมื่อกี้คุณรับโทรศัพท์เสียนานเลย เกิดอะไรขึ้นคะ?"

โจวฉือเซินวางแขนพาดราวม้านั่งข้างหลังเธอ ก่อนพูดอย่างสงบ "หลินหนานโทรมา มีข่าวของDanielแล้ว"

"เป็น......ยังไงคะ?"

"ค่อนข้างซับซ้อน ถ้าคุณสนใจ ไว้รอให้เขาบอกคุณทีหลัง"

หร่วนซิงหว่านเบ้ปาก ครุ่นคิดก่อนจะพูด "งั้นตอนนี้เข้าอยู่ที่เมืองหนานเฉิง หรือออกมาแล้วคะ?"

"อยู่ที่เมืองหนานเฉิง แต่ต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อค้นหาเบาะแสของเขา"

หร่วนซิงหว่านส่งเสียงเข้าใจ "เข้าใจแล้วค่ะ"

เจ้าตัวเล็กฟุบนอนอยู่บนไหล่ข้างขวาของหร่วนซิงหว่านตลอด ไหล่ของเธอชา จึงขยับต้องการเปลี่ยนท่าทาง

เมื่อโจวฉือเซินเห็น จึงรับลูกไป "ผมอุ้มเอง"

หร่วนซิงหว่านมองไปยังเด็กน้อยที่นอนอยู่ในอกของเขา ใบหน้าเล็กนั่นช่างน่ารัก ดูกลมกลืนกันเป็นพิเศษ

มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม สายตามองไปยังใบหน้าของเจ้าตัวน้อย "ในช่วงสองสามเดือนมานี้ เขาโตขึ้นเยอะมากเลย"

โจวฉือเซินพูด "เหรอ ผมว่าเขาก็เหมือนเดิมนะ"

หร่วนซิงหว่านขี้เกียจสนใจเขา เธออุ้มเจ้าตัวน้อยกลับมา ลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน "ฉันจะวางเขาไว้บนเตียง จะได้นอนหลับสบายๆ"

โจวฉือเซินปัดรอยยับย่นบนเสื้อผ้า ก่อนจะเดินตามเธอไป

เมื่อเข้าไปในบ้าน คนรับใช้ก็พาพวกเขาไปยังชั้นสอง

นี่น่าจะเป็นที่ที่สวี่เยว่พักอาศัยอยู่ มีเปลข้างเตียง บนพื้นมีเบาะนุ่มสำหรับให้เด็กทารกคลาน และยังมีสิ่งของสำหรับช่วยเดินด้วย

หร่วนซิงหว่านวางเจ้าตัวน้อยไว้ในเปล ห่มผ้าปิดท้องของเขา ก่อนจะรีบมานั่งข้างๆ มองดูเขาหลับไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้

โจวฉือเซินยืนมองตรงประตูได้สักพัก จึงหมุนกายลงไปห้องครัวข้างล่าง

สวี่เยว่กำลังเด็ดผัก เมื่อเห็นเขาลง จึงถามว่า "เจ้าตัวเล็กหลับอยู่เหรอ?"

โจวฉือเซินนั่งตรงข้ามเธอ พลางส่งเสียงตอบรับในลำคอ "หร่วนซิงหว่านเฝ้าอยู่ครับ"

สวี่เยว่พูด "เสี่ยวหร่วนกับลูกน้อยถูกพรากจากกันนานเกินไป ไม่มีแม่คนไหนรับได้หรอก ถึงแม้เสี่ยวหร่วนจะไม่พูด แต่ในใจของเธอคงเศร้าเกินกว่าจะควบคุมได้"

"ผมรู้ครับ"

"ลูกจะทำอะไรต่อไป?"

โจวฉือเซินเงียบไปนิด "เมืองเจียงโจวไม่ปลอดภัยอีกต่อไป"

สวี่เยว่เข้าใจความหมายของเขา ก่อนจะพูดต่อ "ทางฝั่งเมืองหนานเฉิง ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเมืองเจียงโจวเท่าไหร่"

โจวฉือเซินไม่พูดอะไร ปากบางเม้มเล็กน้อย

"เดิมทีแม่คิดว่าหลังจากโจงเสียนตาย เรื่องเหล่านี้มันคงจะจบ แต่ตอนนี้ดูแล้ว เหมือนจะเพิ่งเริ่มต้นด้วยซ้ำ"

ผ่านไปนาน โจวฉือเซินจึงพูดว่า "ต้องจบครับ"

สวี่เยว่ถอนหายใจ "ลำบากเด็กอ่ะ"

ผ่านไปสักพัก สวี่เยว่ก็พูดว่า "งานศพของท่านทวดกำหนดวันหรือยัง"

"มะรืนนี้ครับ"

สวี่เยว่พูด "ถึงที่สุดแม่ก็ไม่ใช่คนตระกูลเจียง งานศพแม่จะไม่ไป หลีกเลี่ยงข้อพิพาทที่ไม่จำเป็น"

โจวฉือเซินพูด "เจียงซ่างหานพูดไว้แล้ว ตราบใดแม่ยินยอมที่จะกลับ ก็ไปได้ทุกเมื่อ"

สวี่เยว่ส่ายศีรษะพลางยิ้ม "ไม่ต้องหรอก เป็นตัวเลือกที่แม่เลือกทำด้วยตัวเองแต่ทีแรก ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว คุณตาของลูกก็ไปสบายแล้วด้วย กลับหรือไม่มันก็ไม่สำคัญ"

"แล้วแม่เสียใจไหม"

"แม่ไม่มีอะไรต้องเสียใจ สิ่งเดียวที่แม่รู้สึกละอายใจ ก็คือ......"

โจวฉือเซินพูดอย่างสงบ "ต่างก็เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว"