บทที่ 772 คุณจะเมินฉันหรือเปล่า

หร่วนซิงหว่านเปิดโทรศัพท์มือถือ เธอโหลดรูปภาพทีละรูปทีละรูป

เพ้ยซานซานเองก็แอบสอดรูปลับสองสามใบอยู่ด้านหลัง คือภาพถ่ายที่หร่วนเฉินและสวี่วานถ่ายด้วยกัน

ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันเหมาะสมกันอย่างน่าประหลาด และแม้แต่ฉากเบื้องหลังพวกเขาที่จัดวางอย่างประณีต ก็ยังเห็นได้ชัดว่าด้อยกว่าเล็กน้อย

หลังจากที่กลับมาถึงบ้านแล้ว หร่วนซิงหว่านเปลี่ยนรองเท้าแล้วจึงเข้าไปในห้องนอน หยิบอัลบั้มรูปภาพจากในชั้นวางหนังสือ แล้วกลับไปนั่งบนโซฟา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปรียบเทียบหน้าตาของWilliamและหร่วนเฉินอย่างละเอียด

โจวฉือเซินเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ โอบรอบเอวของเธอ "กำลังทำอะไรอยู่?"

หร่วนซิงหว่านขยับ รู้สึกรำคาญเขาอยู่เล็กน้อย "คุณอย่าเล่น ฉันกำลังจริงจังอยู่นะ"

โจวฉือเซินลดสายตาลงไปที่อัลบั้มรูปในมือของเธอและบนมือถือ กวาดตาเพียงครู่เดียว ก็รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

หร่วนซิงหว่านหลังจากเปรียบเทียบอยู่ซ้ำๆ ก็พูดกับโจวฉือเซิน "คุณดู เสี่ยวเฉินกับพ่อของฉันตอนหนุ่มๆ หน้าตาเหมือนกันมากๆ เลยใช่ไหม?"

"ใช่ไหม ผมก็รู้สึกว่าคล้ายๆ อยู่"

หร่วนซิงหว่าน "?"

เธอไม่เข้าใจ "อะไรคือเรียกว่าคล้ายๆ อยู่"

โจวฉือเซินหยิบอัลบั้มในมือเธอ นิ้วมือเปิดไปเรื่อยๆ "ความหมายก็คือ คนที่ดูดีล้วนมีอยู่มากมาย"

หร่วนซิงหว่าน "......"

เขาไม่ปกติแล้ว

โจวฉือเซินพูดต่อว่า "แน่นอน ผมกับพวกเขา ก็ไม่เหมือนกัน

หร่วนซิงหว่านก็ถูกทำให้พูดไม่ออก

เธอพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี "คุณกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพ่อฉันไหม"

โจวฉือเซินชะงัก เขาเงียบ

หร่วนซิงหว่านแย่งอัลบั้มรูปคืนกลับมา พูดพึมพำเสียงเบา "แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่าเสี่ยวเฉินกับเจียงย่านตอนหนุ่มๆ หน้าตาเหมือนกัน"

"คุณเคยเห็นรูปภาพเจียงย่านตอนหนุ่มๆ ไหม"

"......ไม่เคย"

"ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะ"

หร่วนซิงหว่านไม่ยอมแพ้ พูดอีกว่า"แต่ว่าคุณไม่คิดจริงๆ เหรอว่า หน้าตากับโครงหน้าพวกเขาเหมือนกันมาก ที่ตรวจDNAครั้งที่แล้ว มีปัญหาอะไรหรือเปล่า......"

โจวฉือเซินพูด "สิ่งที่คุณควรจะคิด ไม่ใช่สิ่งนี้"

หร่วนซิงหว่านติดกับดักของเขาอยู่ชั่วขณะ "งั้น......"

มือของโจวฉือเซินลูบบนหลังคอของเธอ แล้วจูบอย่างช้าๆ "คุณอยากมีลูกอีกคน คุณก็ต้องลงมือทำ"

ก่อนที่หร่วนซิงหว่านจะได้ส่งเสียงอะไร ก็ถูกพาเข้าไปในห้อง

ฝนภายนอกหน้าต่างนั้นตกไม่หยุด แถมยังค่อยๆ ตกหนักขึ้นอีก

เม็ดฝนตกกระทบบนกระจก ส่งเสียงน่าอึดอัดอยู่เรื่อยๆ หมอกควันแผ่ปกคลุมหนาขึ้นอย่างช้าๆ

โจวฉือเซินจุมพิตบนนิ้วมือของหร่วนซิงหว่าน สายตามองบนข้อมือของเธอโดยบังเอิญ

ตรงนั้น ผิวหนังแตกต่างจากที่อื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

เหมือนจะมีร่องรอยรูเข็มหลายรูหลงเหลืออยู่

การเคลื่อนไหวของโจวฉือเซินก็ค่อยๆ ช้าลง เสียงต่ำพูด "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

ขณะที่หร่วนซิงหว่านหายใจ ก็มองตามสายตาของเขา สมองที่เดิมทีก็สับสนอยู่แล้วก็ยิ่งหมุนวนเร็วราวกับบินในทันที พูดอย่างไม่ค่อยสนใจ "ถูกยุงกัดแล้วก็เกาน่ะค่ะ"

"ยุงกัดแล้วเป็นแบบนี้?"

"ก็ใช่สิคะ ยุงที่มันตัวเล็กๆ ต้องโทษคุณที่ปลูกดอกไม้ใบหญ้าข้างสตูดิโอตั้งมากมายขนาดนั้น ฤดูร้อนยุงก็เยอะมาก"

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่า การโบ้ยความผิดนี้ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ

โจวฉือเซิน "......"

เขาเงียบไปสองสามวิ แล้วโน้มตัวลงมาจุมพิตหว่างคิ้วของเธอช้าๆ พูดอย่างแผ่วเบา "เป็นความผิดของผมเอง"

หร่วนซิงหว่านได้ยินโทนเสียงนี้ของเขา ก็รู้สึกว่าที่พูดไปเมื่อสักครู่นี้เกินไปหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจะเพลินที่ได้ดูก็เถอะ

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงข้ออ้างที่ไร้สาระของเธอเองเท่านั้น

เธอพูด "ความจริงแล้ว......ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ปกติปิดม่านหน้าต่างยุงก็ไม่เข้ามา แต่ฉันก็......ไม่ระวังเปิดม่านหน้าต่างออก......"

โจวฉือเซินพูด "งั้นคุณก็พิจารณาตัวเองหน่อยนะ"

หร่วนซิงหว่าน "......"

วางท่าเก่งจริงๆ

......

หลังจากที่หร่วนซิงหว่านหลับไปแล้ว โจวฉือเซินก็ห่มผ้าให้เธอ เขาเดินไปที่ระเบียง

หยิบโทรศัพท์มือถือของเขา เปิดเอกสารการพิสูจน์ความเป็นบิดาที่หลินหนานส่งให้เขาเมื่อครึ่งเดือนก่อน