บทที่ 809 เมื่อคืนฉันดื่มเยอะไปหน่อย

Danielกัดฟัน และอยากจะพูดอะไรบางอย่างอีก แต่เพ้ยซานซานก็หันหลังไปอีกครั้ง หลับตาลง: "จู่ๆก็ง่วงแล้ว นอนล่ะ"

"......"

เสียงฝนนอกหน้าต่างยังคงอยู่เหมือนเดิม และไม่มีท่าทีที่จะหยุดเลย

ไม่นาน ลมหายใจของเพ้ยซานซานก็ค่อยๆเท่ากัน ราวกับว่านอนหลับแล้ว

Danielมองดูหลังเธอ เม้มปากเบาๆ กอดเอวของเธอไว้แล้วดึงเธอเข้าอ้อมแขนตัวเอง

ในความมืด เพ้ยซานซานค่อยๆลืมตาขึ้น อาจเป็นเพราะคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำอย่างนี้ มองดูฝนที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืด ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

......

เมื่อเพ้ยซานซานตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น Danielก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว

เธอยังไม่ทันลืมตา ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากอาการเมา คลื่นไส้ไปสองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้อวดอะไรออกมา เวียนหัวยิ่งนัก

เพ้ยซานซานขยับแขนขาที่แข็งทื่อและปวดเมื่อย ค่อยๆคลุมเสื้อผ้า เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ เมื่อล้างหน้าเสร็จก็ตบหน้าตัวเองเบาๆ และลงไปชั้นล่างอย่างปวดเมื่อยไปทั้งตัวและอ่อนเพลีย

ในเวลานี้ Danielก็เข้ามาจากนอกโรงแรมพอดี

เพ้ยซานซานเห็นเขา ก็ฝืนทักทาย:"อรุณสวัสดิ์"

Danielชะงักไปครู่หนึ่ง:"ผมให้เจ้าของโรงแรมเตรียมซุปแก้แฮงค์ให้คุณ"

เพ้ยซานซานนั่งลงตรงหน้าโต๊ะและพูดว่า "อ่อ": "ขอบคุณ"

ไม่ช้า Danielก็ยกซุปแก้แฮงค์และอาหารเช้ามาแล้ววางไว้ตรงหน้าเธอ

เขากล่าวว่า:"รถยังซ่อมอยู่ เดี๋ยวพวกเรานั่งรถอีกคันกลับไป"

เพ้ยซานซานพยักหน้าขณะที่ดื่มซุปแก้แฮงค์: "ได้"

Danielนั่งลงตรงหน้าเธอ อ้าปากหลายครั้ง ลังเลไปมา ราวกับว่าอยากพูดอะไร

เพ้ยซานซานเงยหน้าขึ้น สบตาเขา:"มีอะไรหรือ?"

Danielบอกว่า:"คุณ......ไม่มีอะไรที่อยากพูดเหรอ? "

เพ้ยซานซานนวดเอวบางของตัวเองและบ่นว่า:"เตียงที่นี่นุ่มเกินไป ฉันนอนจนปวดหลังไปหมดแล้ว เอ่อ คุณรู้จักหมอนวดที่ดีๆไหม? เดี๋ยวกลับไปในเมื่อง ฉันจะไปนวดหน่อย"

Daniel:"?"

เพ้ยซานซานหยิบแซนด์วิชขึ้นมาตรงหน้า:"ใช่แล้ว เมื่อคืนฉันดื่มเยอะแล้วได้พูดเพ้อเจ้ออะไรเยอะเลยใช่ไหม? คุณอย่าใส่ใจเลยนะ หากพูดอะไรล่วงเกินคุณไป ฉันขอโทษด้วยนะ sorry"

Daniel:"......"

เขารู้สึกขำและโมโห หยิบนมตรงหน้าขึ้นมาเงยหน้าแล้วดื่ม

เพ้ยซานซานเพิ่งกินแซนด์วิชไปคำหนึ่ง เห็นเช่นนี้ก็สำลักและรีบพูดว่า:"นั่นคือนมของฉัน......"

Danielเหลือบมองเธอ จากนั้นก็วางนมลงอย่างแรง แล้วหันหลังเดินจากไป

เพ้ยซานซานกลืนอาหารที่อยู่ในปากลงอย่างลำบาก หลังจากลังเลไปสองวินาทีก็รีบยกแก้วขึ้นมา

ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ได้วางยาพิษไว้ ดีกว่าอาหารติดคอตายอีก

เมื่อเธอทานอาหารเช้าเสร็จ ออกไปข้างนอก Danielก็ยืนอยู่ข้างรถสีแดงขนาดเล็ก และกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเจ้าของโรงแรมอยู่

เพ้ยซานซานเดินไป อะแฮ่มไปคำหนึ่ง:"ฉันกินเสร็จแล้ว ไปยัง?"

Danielละสายตา และพูดกับเธอว่า:"รอผมแป๊บ มีของลืมเอา"

เพ้ยซานซานก็รีบนึกได้ว่า:"กระเป๋าแบรนด์ของฉัน......"

"ผมเอาลงมาให้คุณ"

"โอเค ขอบคุณ"

หลังจากDanielเข้าไปในโรงแรม เจ้าของโรงแรมก็ยิ้มและใช้อังกฤษสื่อสารกับเพ้ยซานซานว่า:"แฟนคุณเอาใจใส่คุณยิ่งนัก"

ได้ยินแบบนี้เพ้ยซานซานก็ตะลึงงัน กวักมือไปมาส่งสัญญาณว่าไม่ใช่แล้วใช้อังกฤษตอบว่า:"ไม่ใช่ ไม่ใช่ เขาไม่ใช่แฟนฉัน เป็น......เพื่อนที่ธรรมดามาก"

เจ้าของโรงแรมยิ้มโดยไม่พูดอะไร หันหลังโยนของเล่นแล้วให้สุนัขไปคาบกลับมา

เพ้ยซานซานยืนอยู่ตรงนั้น และหายใจออก