บทที่ 97 ถือว่าเป็นความผิดของฉัน

หลังจากน้าฉินไปแล้ว สวี่เยว่ก็พูดเบาๆ กับหร่วนซิงหว่าน:"พวกหนูทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?

"..."

ชัดเจนมากเหรอ?

หร่วนซิงหว่านกระตุกที่มุมปากและไม่สามารถบอกสาเหตุของการทะเลาะได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงโกหกหน้าตาย:"ก็ไม่นะคะ สงสัยเขาจะอารมณ์ไม่ดี"

สวี่เยว่ถอนหายใจและพูดอย่างชัดเจน:"เด็กคนนี้ เป็นอย่างนี้ตั้งแต่เด็ก ชอบทำหน้ามุ่ย"

หร่วนซิงหว่านพูดเบาๆ แน่ล่ะ

สวี่เยว่พูดขึ้นอีก:"เอาล่ะ ไม่สนใจเขา กินข้าวเถอะ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวฉือเซินเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมา ยังคงดูเย็นชา เหมือนมีคนติดค้างเงินเขา และเขาก็ยังคงมีสีหน้าแย่

ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นลูกของน้าสวี่มาก่อน แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว หร่วนซิงหว่านอดจะรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้ที่จะกินข้าวกับพวกเขา นอกจากนี้เธอยังยอมรับไปโดยปริยายว่าตัวเองเป็นคนนอกและไม่อาจจะเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวระหว่างพวกเขา

แต่ระหว่างกินข้าวหร่วนซิงหว่านได้ตรวจสอบอย่างละเอียด เป็นไปได้ว่าเพราะเป็นเรื่องของบุคลิก น้าสวี่กับโจวฉือเซินั้นดูเป็นธรรมชาติต่อกัน ไม่ได้แสดงความห่วงใยมากมาย แต่ก็ไม่ได้เย็นชาเหมือนคนแปลกหน้าเหมือนก่อนหน้านี้

เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

ในความทรงจำของหร่วนซิงหว่าน ความคิดในเรื่องของแม่นั้นเลือนรางมากแล้ว เธอไม่เพียงแต่จะลืมไปแล้วว่าเธอหน้าตายังไง เธอยังลืมรายละเอียดในการมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันไปหมดแล้ว

ถ้าหากมีสักวันที่หร่วนจุนบอกเธอว่าเธอเกิดออกมาจากก้อนหิน แล้วเขาเผอิญผ่านไปแล้วเก็บเธอกลับบ้าน เธอเองก็คงจะเชื่อ

เมื่อคิดถึงหร่วนจุน หร่วนซิงหว่านก็ใจลอย

คืนนั้นผ่านไป เธอจงใจไม่ปล่อยให้ตัวเองนึกถึงคนคนนี้ แต่กลับมองว่าเขาตายไปแล้ว ตอนนี้เขาคงจะกอดเงินและหนีไปไกลและเสวยสุขแล้ว

พูดได้ว่าเธอหวังว่าชีวิตนี้คงจะไม่ได้ข่าวคราวของเขาอีก

เมื่อกินข้าวเสร็จ สวี่เยว่เข้าไปล้างจานในครัว หร่วนซิงหว่านกำลังคิดจะขึ้นไปพักผ่อนข้างบน ก็ถูกโจวฉือเซินดึงข้อมือไว้:"จะไปไหน"

"นอนสิคะ ไม่อย่างนั้นจะให้ไปดื่มเหรอ"

เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ:"เธอเป็นหมูรึไง นอนทั้งวันแล้วยังนอนต่อได้อีก"

หร่วนซิงหว่านมองเขานิ่งๆ:"ประธานโจวมีอะไรจะสั่งไหมคะ?"

โจวฉือเซินลุกขึ้นแล้วพูดอย่างเรียบเฉย:"ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉัน"

"หลายวันมานี้ฉันออกไปเดินเป็นเพื่อนคุณบนถนนเส้นนี้ไม่รู้กี่รอบแล้ว ประธานโจวไปเดินให้สบายเถอะค่ะ ฉันไม่..."

"เดินไม่เดิน?"

หร่วนซิงหว่าน:"..."

ตาบ้านี่น่าเกลียดจริงๆ เลย นอกจากคุกคามคนอื่นแล้วทำอะไรเป็นอีกบ้าง!

เธอเดินออกไปด้วยความโกรธ:"ไปๆๆ!"

โจวฉือเซินยกมุมปากแล้วเดินตามเธอออกจากประตูไป

ลูกบ้านต่างก็กลับมากันมาหมดแล้วและท้องถนนก็เต็มไปด้วยครึกครื้น มีแม้กระทั่งป้าที่เดินผ่านมาซึ่งทักทายหร่วนซิงหว่านเป็นครั้งคราว แต่เมื่อเห็นชายที่อยู่ข้างหลังเธอ สีหน้าของทุกคนก็ประหลาดใจ และดวงตาของเขากวาดไปมามองดูพวกเขาทั้งสองคน และต่างแสดงท่าทางสนใจ

ผ่านไปไม่นาน หร่วนซิงหว่านก็อดไม่ได้ที่จะหาที่ที่หลบ

ครั้งนี้ซวยแล้ว ตานี่ดันพูดเรื่องที่เขาแต่งงานแล้ว ส่วนเธอก็ท้อง ไม่แน่ว่าจะมีข่าวลืออะไรออกมาอี

แต่โจวฉือเซินผู้ซึ่งถือว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญที่สุดมาโดยตลอด ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สังเกตอะไรเลย สีหน้าของเขาเรียบเฉย เดินตามและรักษาระยะห่างจากเธอครึ่งเมตร

หร่วนซิงหว่านเร่งฝีเท้าของเธอ และหลังจากเดินไปตามถนนทั้งสายอย่างไม่เต็มใจ เธอพูด:"ประธานโจวเดินเล่นต่อเถอะค่ะ ฉันอยากจะกลับแล้วจริงๆ"

ครั้งนี้ โจวฉือเซินกลับไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ส่งเสียง อือ เบาๆ

ในระหว่างทางกลับ ในที่สุดหร่วนซิงหว่านก็ทนไม่ไหวและพูด:"ประธานโจว ขอถามคำถามหนึ่งได้ไหมคะ?"