บทที่1 สุขสันต์วันหย่านะ

บทที่1 สุขสันต์วันหย่านะ

“สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานสามปี รีบกลับบ้านนะ ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ นายจะต้องชอบแน่นอน

หลังจากส่งข้อความนี้ไปแล้ว หร่วนซิงหว่านก็วางมือถือลง กลับไปที่ห้องครัวอีกครั้ง ปิดไฟบนเตา แล้วไปหั่นผัก ยุ่งอย่างมีความสุข

ราวกับข้อความที่จมดิ่งลงทะเลนี้ ไม่ได้มีผลต่ออารมณ์ของเธอเลย

คนรับใช้พูดอยู่ด้านข้าง “คุณนาย ฉันช่วยนะคะ”

“ไม่ต้องเหรอก เธอไปทำธุระของเธอ เย็นนี้ฉันอยากทำอาหารให้เขากินด้วยตัวเอง”

คนรับใช้พูดด้วยความอิจฉา “คุณนายกับคุณผู้ชายรักใคร่กันจริงๆ”

หร่วนซิงหว่านโค้งริมฝีปากยิ้ม ไม่ได้พูดตอบ

เธอกับโจวฉือเซิน รักกันเหรอ?

แทนที่จะเรียกว่ารัก เรียกว่าเป็นการแสดงข้างถนนดีกว่า

เวลาหนึ่งทุ่ม โจวฉือเซินกลับมาถึงบ้าน คนรับใช้ก็ออกไปอย่างรู้หน้าที่

หร่วนซิงหว่านพึ่งจะจัดชามตะเกียบเสร็จ ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มด้านหลังก็ปกคลุม คางของเธอโดนเชิดขึ้น ริมฝีปากถูกชายหนุ่มปิดกั้นไว้ เธอชะงัก ยื่นมือผลักเขาออก

โจวฉือเซินโอบเอวเธอไว้ นิ้วยาวบีบคางของเธอไว้ ดวงตาสีดำหรี่ลงเล็กน้อย พ่นถ้อยคำที่ไร้ซึ่งอุณหภูมิ “เธอเรียกฉันกลับมาเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้เหรอ?”

หร่วนซิงหว่านอธิบายเสียงเบา “ไม่ใช่ วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา ฉันมีของขวัญจะมอบให้นายจริงๆ”

โจวฉือเซินปล่อยเธอ จัดเสื้อเชิ้ตที่ยับเล็กน้อย พูดนิ่งๆ “ของขวัญไม่จำเป็นเหรอก ถึงยังไงตลอดมาเซอร์ไพรส์ของเธอ มีแต่ทำให้ฉันตกใจ ไม่มีความสุข”

หร่วนซิงหว่านมุมปากเผยอ ไม่ได้โต้แย้ง หันตัวเข้าห้องครัวไป

ไม่นาน อาหารอย่างสุดท้ายก็วางลงบนโต๊ะ

หร่วนซิงหว่านนั่งลงตรงข้ามโจวฉือเซิน รินไวน์แดงใส่แก้วให้เขา แล้วรินให้ตัวเอง

เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา “เพื่อฉลองการแต่งงานสามปีของเรา ชนแก้ว”

ภายใต้แสงไฟ ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา สันกรามเย็นลึก ดั้งจมูกตั้งตรง โค้งริมฝีปากบางขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาไม่พอใจกับงานเลี้ยงครบรอบวันแต่งงานที่มีเพียงแค่สองคนนี้

หร่วนซิงหว่านยิ้มให้ ไม่คาดหวังว่าเขาจะโต้ตอบเธอ ยังคงหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมา เงยหน้าดื่ม

หลังดื่มหมด เธอก็รินแก้วที่สองต่อ

แก้วแล้วแก้วเล่า

ท้ายที่สุด หร่วนซิงหว่านดื่มจนเมาเล็กน้อย ฟุบอยู่บนโต๊ะมองชายหนุ่มที่สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆมาตั้งแต่ต้น น้ำเสียงมีความยืดยาว “โจวฉือเซิน เกรงว่าวันนี้ นายจะไม่เผยรอยยิ้มออกมาให้ฉันหน่อยเหรอ?”

“เธออยากให้ฉันทำยังไง บ้าไปกับเธอ หรือฉลองวันครบรอบที่น่าเบื่อสุดขีดนี้กับเธอ?”

“จะน่าเบื่อได้ยังไงล่ะ ชีวิตคนจะมีวันครบรอบแต่งงานสักกี่ครั้ง ไม่แน่ว่าผ่านอันนี้ไปแล้ว ครั้งต่อไปก็ไม่มีแล้ว”

โจวฉือเซินราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรบางอย่าง หึเสียงเบา “เธอทำให้มันไม่มีได้เหรอ?”

หร่วนซิงหว่านเขย่าของเหลวที่เหลืออยู่ภายในแก้ว แววตาถูกแสงไฟอ่อนนุ่มทำให้เกิดความชุ่มชื้น “ไม่น่าจะ......เป็นไปได้หรือเปล่า”

โจวฉือเซินไม่อยากสิ้นเปลืองเวลาอยู่ตรงนี้กับเธอ ลุกยืนขึ้นชั้นบน

เขาปลดเนคไทออกด้วยความเบื่อหน่าย ถอดเสื้อสูท พอกำลังจะถอดเสื้อเชิ้ต ด้านหลังก็ถูกโอบด้วยมือที่อ่อนนุ่ม กลิ่นไวน์เองก็ตลบอบอวลตามมาด้วย

หร่วนซิงหว่านพูด “นายอย่าพึ่งรีบร้อน ฉันยังไม่ได้ให้ของขวัญเลย......”

โจวฉือเซินหันตัว มือทั้งคู่สอดไว้ในกระเป๋ากางเกง มองไปที่เธอโดยไม่พูดอะไร

หร่วนซิงหว่านแก้มแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกายมองไปที่เขาอย่างไร้เดียงสา ทำให้คนไม่สามารถละสายตาได้

ลูกกระเดือกของโจวฉือเซินกลิ้งไปมา แม้ว่าเขาจะไม่อยากยอมรับ แต่คนตรงหน้า สวยงามอย่างไม่ต้องสงสัย และมีแรงทุนพอที่จะทำให้ผู้ชายใจสั่น

ไม่อย่างนั้น ตอนนั้นเขาก็ไม่ถูกเธอจัดวาง

เลื่อนลงมา คือริมฝีปากที่ถูกจุ่มด้วยไวน์แดง แดงระเรื่อ สดสวยราวกับจะหยดลงมา

ในตอนที่มือเล็กๆคู่นั้นแทรกเข้ามาในเสื้อเชิ้ตของเขา เขาแทบจะเชยคางเธอขึ้นโดยไม่ต้องคิด พิมพ์ริมฝีปากลงไป แงะปากเธอออกอย่างรุนแรง

หร่วนซิงหว่านเจ็บ ส่งเสียงอ้ะออกมา