บทที่ 10

พวกเขาทั้งสามคนตกใจจนนิ่งสนิท

คุณเผิงคิดว่าเขาทำผิดอะไรสักอย่าง: "สหายตัวน้อย คุณกำลังให้ผมดื่มเหล้าเหรอ?"

หนิงเป่ยพยักหน้า “คุณต้องดื่มสามแก้วต่อวัน จะน้อยไปแค่แก้วนึงก็ไม่ได้ครับ”

เผิงหย่าหนานรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที: " หนิงเป่ย ฉันเห็นว่าคุณไม่น่ามีเจตนาดีสักนิด!"

“ด้วยสภาวะร่างกายของคุณปู่ตอนนี้ แค่เหล้าสักแก้วคงจะ... ตกลงจริงแล้วๆ คุณต้องการอยากทำอะไรกันแน่”

หนิงเป่ย: "นี่คือยาที่ผมจ่ายให้ ถ้าไม่เชื่อก็ไม่ต้องทำตามครับ"

ผมเชื่อ!

คุณเผิงหยิบแก้วเหล้ายกขึ้นมาดื่มหมดภายในอึกเดียว เผิงหย่าหนานไม่สามารถหยุดการกระทำของเขาได้อีก

เผิงหย่าหนานทั้งตื่นตระหนกและสับสน: "คุณปู่ คุณ... หมอชื่อดังหลายคนแนะนำว่าอย่าดื่มแอลกอฮอล์ ปู่ลืมไปแล้วหรือคะ"

“เร็วเข้า ต้องรีบเรียกรถพยาบาล แล้วไปโรงพยาบาลเพื่อล้างกระเพาะ”

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เพื่อรีบโทรแจ้งศูนย์ฉุกเฉิน

โดยไม่คาดคิดทันทีที่เธอวางสาย คุณเผิงก็ระเบิดหัวเราะออกมา

"ฮ่าฮ่า สบายมาก! ผมไม่ได้รู้สึกสบายแบบนี้มานานแล้ว"

“สหายตัวน้อยของฉัน คุณเป็นหมอเทวดาจริงๆ!”

ความฮึกเหิมของคุณเผิง ทำให้เผิงหย่าหนานตกใจ: "คุณปู่คะ ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

คุณเผิงตอบกลับว่า "ตอนนี้ฉันรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย ฉันเคยรู้สึกเหมือนมีคนแบกคนไว้บนหลังตลอดเวลา แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกแบบนี้มาก่อน"

"ฉันรู้สึกเหมือนกลับมาตอนที่ร่างกายแข็งแรงเหมือนเมื่อสิบปีก่อน และรู้สึกว่าอายุก็น้อยกว่าสิบปี"

“ฉันสามารถปีนขึ้นไปได้ถึงหกชั้นในครั้งเดียวโดยไม่มีปัญหา!”

หลิวเว่ยอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป่งให้: "คุณหนิง เก่งมากครับ"

จะเป็นไปได้ยังไง!

ใบหน้าของเผิงหย่าหนานยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย: "แม้ว่าจะเป็นยาครอบจักรวาล แต่ก็ไม่ได้ผลเร็วนักหรอก"

"ใช่แล้ว ฉันนึกขึ้นได้"

เผิงหย่าหนานเคาะหัวตัวเองก่อน แล้วหยิบยาเม็ดออกมาจากกระเป๋า

“คุณปู่คะ คงเป็นเพราะยาที่คุณรับประทานในตอนเช้าที่ได้ผล ไม่ใช่เหล้ารักษาโรคได้”

คุณเผิงพูดว่า: "ไร้สาระ เป็นผลมาจากยาเหล้าหรือไม่ใช่ ทำไมฉันจะไม่รู้?"

เผิงหย่าหนานพูดว่า: "คุณปู่ นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากจิตนาการของคุณเอง"

"ยานี้พัฒนาขึ้นโดยแพทย์แผนจีนสิบกว่าคนจากสภาเภสัชกรรมแห่งชาติเพื่อคุณโดยเฉพาะ คุณเพิ่งกินไปหนึ่งมวนเมื่อเช้านี้"

“ไม่ต้องพูดถึงว่าการทำงานหนักหลายปีของแพทย์จีนหลายสิบคน แต่เทียบไม่ได้กับเหล้าเพียงแก้วเดียวของเขา”

หนิงเป่ย: "ผมขออธิบายเพิ่มเติมให้คุณ เหล้าเป็นแค่ตัวยาเท่านั้น สารออกฤทธิ์ที่แท้จริงคือผงยาในขวดพอร์ซเลน"

"อีกอย่าง ยาในมือคุณนััน ควรดื่มน้อยลงจะดีกว่า ดื่มมากเกินไปจะถึงแก่ชีวิตได้"

เผิงหย่าหนาน: "พอแล้ว! หนิงเป่ย การดูถูกคนอื่นจะไม่พัฒนาตัวเอง มีแต่จะทำให้คนเกลียดคุณมากขึ้นเท่านั้น"

คุณเผิงดุ: "หย่าหนาน หุบปาก ทำไมหลานถึงคุยกับผู้มีพระคุณของฉันแบบนี้ล่ะ"

“หมอหนิง คุณช่วยขายยานั้นให้ฉันหน่อยได้ไหมครับ”

หนิงเป่ยมอบขวดพอร์ซเลนให้กับคุณเผิงอย่างเต็มใจ: "คุณเผิงครับ ผมคิดว่าคุณจะมีส่วนช่วยมากมายในสงครามของต้าเซี่ยในภาคเหนือและภาคใต้ ยานี้มอบให้แก่คุณครับ"

“ผมแค่หวังว่าคุณจะเปล่งประกายต่อไปได้อีก หลังจากที่คุณหายดีแล้ว”

ฮ่าฮ่า ขอบคุณนะสหายตัวน้อย!

คุณเผิงหยิบขวดยาและเก็บมันไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า

เผิงหย่าหนานยังคงปฏิเสธที่จะเชื่อหนิงเป่ย: " หนิงเป่ยคะ บอกฉันหน่อยว่าปู่ของฉันเป็นโรคอะไร ยาของคุณมีส่วนประกอบอะไรบ้าง และมีกลไกการออกฤทธิ์อย่างไรคะ"