บทที่ 11

ได้ครับ ได้ครับ!

หยางซื่อเจี๋ยเดินไปหาหนิงเป่ย อย่างกล้าหาญและเติมไวน์ให้เขา

“คุณหนิง ผม...ผมขอดื่มไวน์สามแก้วให้คุณครับ”

หนิงเป่ยกลับไม่แม้แต่จะมองหยางซื่อเจี๋ย: "ผมไม่ดื่ม"

หยางซื่อเจี๋ยอายมากและพูดว่า: "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้น ผมจะดื่มคนเดียวสามแก้วเองครับ คุณหนิง"

หยางซื่อเจี๋ยดื่มสามแก้วติดต่อกันแล้วไปดื่มอวยพรหลิวเว่ยและคุณเผิง

และมาถึงคิวของอันเคอซิน

จิตใจอันเคอซินสับสนมาก เธอเดินไปหาหนิงเป่ยและลังเลหลายครั้ง

เธอไม่มีความกล้าที่จะมองหนิงเป่ยด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นไม่นาน อันเคอซินก็พูดเบา ๆ: "คุณหนิงเป่ย ฉัน... ฉันขอดื่มไวน์สามแก้วให้คุณค่ะ"

เห้อ

หนิงเป่ยถอนหายใจ

เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นอันเคอซิน ทำเรื่องแบบนี้กับเขา

ใครขอให้เธอผ่านช่วงเวลาที่ยากลําบากที่สุดในชีวิต และผ่านด่านที่ยากที่สุดในชีวิตอีกครั้ง

เขาพูด: "คุณยังไม่หายดี ดังนั้นอย่าดื่มเลย"

“ฉันยอมรับความหวังดีของพวกคุณไว้แล้ว ดังนั้นได้โปรดออกไปก่อนครับ”

คนหลายคนโล่งอกและรีบ "หนี" ออกห้องสังสรรค์

ตลอดเวลาหลายนาทีที่อยู่ในห้องสังสรรค์เป็นนาทีที่ยากที่สุดในชีวิตของพวกเขา

เมื่อพวกเขาเดินออกจากห้องสังสรรค์ พวกเขาเหมือนกับคนหมดอะไรตายอยาก ทั้งเหี่ยวเฉาและเงียบสงัด

เวลาผ่านไปนาน

หลีชุนฮวาจิบน้ำแล้วถามว่า "ทำไมคุณถึงคิดว่าคุณหลิวและคุณเผิงเคารพหนิงเป่ยมากขนาดนี้ แม้แต่คุณเผิงยังเรียกหนิงเป่ย ว่า 'ท่าน' เลย"

หลายคนมองหน้ากันด้วยสีหน้าสับสน

อันกั๋วเหว่ยพูดว่า: "พี่สาว หนิงเป่ยเคยติดต่อกับคุณเผิงและผู้อำนวยการหลิวมาก่อนหรือเปล่า?"

อันเคอซินพูดว่า: "เคยเห็นหนิงเป่ย ออกไปข้างนอกมาก่อนหรือไม่"

ใช่แล้ว หนิงเป่ยปกติเป็นพ่อบ้าน เขาไม่เคยออกจากบ้านหรือก้าวออกจากบ้านเลย เขาไม่มีเวลาทำความรู้จักกับคุณเผิงและคุณหลิวหรอก

หลีชุนฮวา: “เป็นไปได้ไหมที่ หนิงเป่ยมักจะซ่อนมันและอดกลั้นเอาไว้มาตลอด?”

ในขณะนี้เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ถ้าเธอรู้ว่า หนิงเป่ยรู้จักบุคคลสำคัญสองคนนี้และได้รับการปฏิบัติเหมือนแขกผู้มีเกียรติ เธอจะไม่มีวันให้อันเคอซินหย่ากับเขา

แต่อันเคอซินค่อนข้างพอใจ

ผู้ชายที่เธอเคยหลงรัก ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

ในขณะที่ยังมีหลายคนยังสับสน หนิงเป่ยและพรรคพวกก็เดินออกมา

เขาเดินอยู่ตรงกลาง รายล้อมไปด้วยคุณเผิงและผู้อำนวยการหลิว และเขาดูเหมือนเป็นผู้มีอำนาจ

สายตายของหนิงเป่ยและอันเคอซินประสานกันโดยบังเอิญ พวกเขาก็มองหน้ากันแต่ก็พูดไม่อะไรออกไป

โชคดีที่หนิงเป่ย ไม่ได้สร้างเรื่องยุ่งยากแก่พวกเขาและจากไปทันที

หลายคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าเผิงหย่าหนานจะกลับมาอีกครั้ง

ความคิดของพวกเขากลับเริ่มตึงเครียดอีกครั้ง และพวกเขาคิดว่าเผิงหย่าหนานกำลังมองหาพวกเขาเพื่อชำระแค้น

เผิงหย่าหนานเป็นพันเอกหญิงเพียงคนเดียวในมณฑลเสฉวน และเธอสามารถฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้ด้วยประโยคเดียว!

เผิงหย่าหนานถาม "คุณรู้จักหนิงเป่ยไหมคะ?"

อันเคอซินตอบตามความจริง: "ฉันรู้จักเขาค่ะ เขาเป็นสามีเก่าของฉัน"

เผิงหย่าหนาน : “คนที่ชื่อหนิงรู้จักวิชาแพทย์มั้ย?”

อันเคอซินตอบตามความจริง: "ฉันไม่เคยเห็นหนิงเป่ย ฝึกวิชาแพทย์มาก่อน เขาจะมีทักษะทางการแพทย์ได้อย่างไร"

เผิงหย่าหนานกัดฟันแล้วพูดว่า "ฮืม คนที่ชื่อหนิงเป็นคนโกหกจริงๆสินะ"

โกหก?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เผิงหย่าหนานเริ่มอธิบาย: "เอ่อ ผู้ชายที่ชื่อหนิงอ้างว่าเป็นหมอเทวดา เขาบอกว่าเขาสามารถรักษาโรคของปู่ของฉันได้ด้วยเหล้าสักแก้ว ตอนนี้ปู่ของฉันเชื่อในตัวเขาสนิท"

“เขากล้าโกหกปู่ของฉันได้ยังไง เขากำลังรนหาที่ตาย”

คำพูดนั้นได้ปลุกเธอให้ตื่น

ปรากฎว่าชายชื่อหนิงกำลังหลอกลวงนายเผิงและผู้อำนวยการหลิว!

สมมติว่าคนขี้แพ้อย่างเขาจะมีคุณสมบัติที่จะสนิทสนมกับคนใหญ่โตอย่างคุณเผิงและผู้อำนวยการหลิวได้อย่างไร

หยางซื่อเจี๋ยรีบพูดว่า: "คุณเผิง ได้โปรดอย่าถูกหลอกครับ"

“จริงๆ แล้วชายแซ่หนิงเป็นคนไม่เอาถ่าน แต่งงานกับเคอซิน มาห้าปีแล้ว ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่มีทักษะอะไรเลย ไม่เคยหาเงินได้สักบาทแถมยังขอเงินไว้ใช้จ่ายทั้งหมดจากเคอซินอีก”

“ตอนนี้ เคอซิน หย่ากับเขาแล้ว เขาคงไม่มีเงินซื้ออาหารจึงหลอกลวงนายเผิง”