บทที่ 12

ซางเปียวพูดอย่างภาคภูมิใจ: "ไม่เชื่อเหรอ ลองมาต่อยฉันดูสิ"

“เรามาดูกันว่าพวกเราคนไหนมีหมัดที่แข็งแกร่งกว่า”

ได้!

หนิงเป่ย ถอดเสื้อคลุมของเขาออก: "ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้แกเอง"

ทั้งสองฝ่ายประลองกัน

หยุด!

ในช่วงเวลาวิกฤติ เสียงของโจวไห่ถงก็ดังขึ้น

เธอเดินก้าวขายาวๆ มาและมองไปที่หนิงเป่ยที่ยุ่งเหยิง และขมวดคิ้ว: "เกิดอะไรขึ้น?"

ไม่มีอะไร!

ซางเปียวยิ้มแล้วพูดว่า "น้องชายคนใหม่ทำอาหารเช้าหกใส่ตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันจะช่วยเขาทำความสะอาด"

หรอ

โจวไห่ถงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด: "ระวังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกในอนาคต"

หนิงเป่ยถอนหายใจ

โจวไห่ถงเห็นได้ชัดว่า ซางเปียวจงใจสร้างปัญหา แต่เธอก็ยังแสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้

ท่านประธานผู้สง่างาม เหตุใดท่านจึงกลัวว่าพนักงานของท่านจะเป็นเช่นนี้?

แค่นั้นเองหรอ ใครเป็นคนให้เงินเดือนพวกคุณนะ วันนี้ก็ขอช่วยฝึกอบรมพนักงานให้สักหน่อย

หนิงเป่ย ตบหน้าซางเปียวอย่างแรง

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังก้องอยู่ในห้องโถงเป็นเวลานาน

วิ๊ง!

โจวไห่ถงและผู้คนรอบๆ สติแตกทันที

พวกเขาเพิ่งเห็นอะไรไป!

หนิงเป่ย ตบซางเปียวต่อหน้าสาธารณชนจริงๆ

มันจบแล้ว หนิงเป่ยจบลงแล้ว

แม้แต่โจวไห่ถงก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้อีก

เพราะถ้าซางเปียวไม่พอใจ จิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนลทั้งหมดคาดว่าจะประสบความหายนะ

ซางเปียวจับหน้าอย่างไม่เชื่อ: "แกกล้าตบฉันเหรอ มึงกล้าตบกู!"

หนิงเป่ย: "พ่อตีลูกเพื่อตัวของลูกเอง"

“เด็กอนุบาลทุกคนรู้ดีว่าอย่าโกหก แกต้องเปลี่ยนนิสัยปากหมานี่ก่อนได้ยินไหม”

ซางเปียวโกรธมาก: "ตายซะ!"

“ไอ้สารเลว วันนี้มึงต้องตาย!”

เมื่อพูดอย่างนั้นออกมา ซางเปียวก็กำลังจะลงมือ

พอแล้ว!

โจวไห่ถงตะโกนด้วยความโกรธ: "ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่เวทีมวย เราจะต่อสู้และทะเลาะกันได้อย่างไร?"

ซางเปียวพูดด้วยน้ำเสียงขู่: "คุณโจว เมื่อกี้คุณเห็นแล้วใช่ไหม คุณขอให้ผมลืมการกระทำนั้น ผมทำแบบนั้นไม่ได้"

“เว้นแต่คุณจะไล่ผมออกตอนนี้”

แน่นอนว่าโจวไห่ถงไม่พอใจและไม่กล้าที่จะไล่ซางเปียวออก

น้ำเสียงของเธออ่อนลง: "ซางเปียว คุณต้องการแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไรนั้น ฉันขอแค่อย่าใช้ความรุนแรงในบริษัท"

ซางเปียวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ให้เขาคุกเข่าลงและขอโทษผม และตบหน้าตัวเองสิบครั้ง"

โจวไห่ถงรู้สึกลําบากใจเล็กน้อย พูดว่า "ซางเปียว ไว้หน้าฉันเถอะ คุกเข่าก็ช่างมันไปเถอะ แค่ให้เขาขอโทษคุณและตบก็เพียงพอแล้ว"

ซางเปียวพูดอย่างไม่เต็มใจ "ก็ใครให้คุณเป็นเจ้านายผมล่ะ แน่นอนก็ต้องไว้หน้าคุณ"

โจวไห่ถงรู้สึกโล่งใจและพูดกับหนิงเป่ยว่า " หนิงเป่ย โปรดทำตามที่ฉันบอกด้วย"

ตามนั้น

หนิงเป่ย เดินไปหาซางเปียวแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษ"

จากนั้นก็ตบหน้าเขาอีกครั้งโดยไม่ลังเล

เสียงตบนี้ดังกว่าครั้งก่อน

บรรยากาศเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง

ซางเปียวปิดหน้าของเขา สงสัยอย่างจริงจังว่าเขากำลังประสาทหลอน

ศีรษะของโจวไห่ถงรู้สึกวิงเวียน

เธอไม่เคยคาดคิดว่า หนิงเป่ยจะกล้าทำขนาดนี้

เขาอยากตายเหรอ?

“หนิงเป่ย คุณกำลังทำอะไร!” โจวไห่ถงตะหวาด

หนิงเป่ย ตอบ: "ทำตามที่คุณบอกไงครับ ผมขอโทษก่อน แล้วจากนั้นให้ตบหน้า ผมทำสิ่งที่คุณพูดแล้วนิครับ"

ฉันอยากให้คุณตบตัวเอง

ไม่ใช่ไปตบหน้าซางเปียว