บทที่ 13

เมื่อไม่มีทางเลือกโจวไห่ถง ก็เดินไปหาซางเปียวและพูดว่า "พี่เปียว ครั้งนี้ฉันหวังพึ่งในตัวพี่นะ หากพี่ชนะ พี่จะได้รับรางวัลมากมาย"

ไม่คาดคิด ซางเปียวกลับปฏิเสธ: "ประธานโจว ผมต้องขอโทษด้วย ตอนนี้ผมถูกเด็กใหม่ทำเอามึนเล็กน้อย ผมต้องไปโรงพยาบาลก่อน กลัวว่าจะสู้เพื่อคุณไม่ได้ครับ"

โจวไห่ถงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ซางเปียวกำลังคิดอะไรอยู่ เธอพูดว่า: "ซางเปียว ตราบใดที่คุณออกไปต่อสู้ หนิงเป่ยคุณจะทำยังไงก็ได้"

“ฉันไล่เขาออกจากบริษัทได้เลยด้วยซ้ำ”

เพื่อประโยชน์ของจิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนล ตอนนี้เราต้องเสียสละ หนิงเป่ยไปเท่านั้น

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือให้ค่าตอบแทนแก่เขาในภายหลัง

จากนั้นซางเปียวก็พอใจ: "เอาล่ะ พอได้ฟังคำพูดของประธานโจว ผมรู้ก็สึกโล่งใจ"

ซางเปียวเดินไปหานายดำแล้วพูดว่า "เจ้าดำ เจ้าดำอย่างที่คาดไว้ แกดำเหมือนชื่อของแกจริงๆ"

“ครั้งหนึ่ง ฉันเคยดำรงตำแหน่งหัวหน้าผู้สอนของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้หลงเถิง กล้าถามเลยว่าแกมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียงไหน?”

ดำเหลือบมองที่ซางเปียวอย่างดูถูก: "ฉันเป็นปู่ของแก"

หมั่บ!

ซางเปียวโกรธมาก: "ฉันไม่รู้ว่าท้องฟ้าสูงแค่ไหน ถ้าวันนี้ฉันไม่ทุบตีแก แกก็จะรู้หรอกว่าเง็กเซียนฮ่องเต้มีสามตา!"

หลังจากพูดจบ ซางเปียวก็เร่งความเร็วขึ้น

หลังจากเข้าใกล้นายดำ เขาก็กระโดดขึ้นไปในอากาศและเตะ ดำที่ท้องน้อย

ดำสงบนิ่งและไม่เคลื่อนไหว โดยไม่แม้แต่จะกระพริบตาด้วยซ้ำ

จนกระทั่งขาของซางเปียวกำลังจะเตะหัวเขา ในที่สุดนายดำก็เหยียดแขนซ้ายออกมา

พั่วะ!

มือซ้ายของนายดำ สกัดขาของซางเปียวได้

ในขณะเดียวกัน นายดำต่อยซางเปียวด้วยมือขวา และกระแทกเข้าที่ไหล่ของซางเปียวอย่างแรง

ตู้ม!

พร้อมกับเสียงอู้อี้ ซางเปียวถูกกระแทกจากกลางอากาศลงมาที่พื้นในท่าคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง

ซางเปียวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เขาทนความเจ็บปวดและพยายามลุกขึ้นยืน

แต่หมัดของดำก็ซัดเข้าที่่ไหล่ของเขาอีกครั้ง

ซางเปียวคุกเข่าลงอีกครั้ง

เขาพยายามลุกขึ้นหลายครั้ง

แต่หมัดของดำก็รั้งเขาอยู่เสมอ

จนกระทั่งท้ายที่สุด ไหล่ของซางเปียวนั้นหลุด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด และเขานอนอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว สภาพดูไม่ได้

“ฉันยอมแพ้...” เสียงโอดครวญของซางเปียวเต็มไปด้วยน้ำตา: “ฉันยอมแพ้แล้ว”

ห้องโถงสำนักงานเงียบงัน

ทุกคนไม่สามารถยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้

ตัวตนที่อยู่ยงคงกระพันฟันแทงไม่เข้าในสายตาของพวกเขา

แต่ต่อหน้านายดำ เขาไม่มีพลังที่จะต้านทาน

มนุษย์จะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง!

หัวใจของโจวไห่ถงเย็นชาไปหมด

คู่ต่อสู้แข็งแรงมากกว่าที่เธอจินตนาการไว้

เธอมองไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายสิบคนที่ จิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนล: "มีใครเต็มใจที่จะออกมาต่อสู้บ้างไหม?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านั้นไม่มีความกล้าที่จะมองตรงไปที่โจวไห่ถงด้วยซ้ำ

ฉันอยากเป็นตัวตุ๋น จะได้หารอยแตกบนพื้นให้มุดเข้าไป

โจวไห่ถงถอนหายใจและกำลังจะขอประนีประนอม

แต่เขาเห็นใครบางคนเดินออกมาจากฝูงชนและเดินไปหานายดำ

เขาคือ หนิงเป่ยจริงๆ!

โจวไห่ถงพยายามหยุดหนิงเป่ยอย่างรวดเร็ว: " หนิงเป่ย หยุดก่อน!"

“คุณไม่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นอย่าอวดดีเกินไปเลย”

หนิงเป่ยกล่าวว่า "คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ต้องการท้าทายเขา"

โจวไห่ถง: "แล้วนายจะทำอะไรล่ะ?"

หนิงเป่ย: "มีเรื่องต้องจัดการ"

เขาเดินต่อไปยังดำ

ขณะเดินไปหาดำ หนิงเป่ยถอดเสื้อคลุมของเขาออกแล้วโยนไปให้ดำ

“พวกแกทะเลาะกันเมื่อกี้ ทำให้เลือดหยดบนเสื้อคลุมตัวใหม่ของฉัน แกต้องรับผิดชอบในการทำความสะอาดมันให้ฉัน”

หื้ม?

นายดำสงสัยว่าเขาได้ยินผิดไป: "นายพูดอะไรนะ?"

หนิงเป่ย: "ฉันบอกว่าแกต้องรับผิดชอบทำความสะอาดรอยเลือดบนเสื้อผ้าของฉัน"

ตุ้บ!

ฮ่า ฮ่า

คนจากหอการค้าสี่ทะเลอดหัวเราะไม่ได้