บทที่ 7

อันกั๋วเหว่ยมองหนิงเป่ยอย่างเหยียดหยาม: "เหอะ วันนี้แกโชคดีมาก"

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของอันกั๋วเหว่ยดังขึ้น และเขาก็รับสาย

"ฮัลโหลพี่ ผมมาถึงบริษัทแล้ว กำลังไปสัมภาษณ์"

“อะไรนะ? มีคนสัมภาษณ์ผ่านได้ตำแหน่งคนขับแล้ว มันเป็นใคร?”

"หนิงเป่ย? ให้ตายเถอะ หนิงเป่ย ไอ้ขยะนั่นเหรอ?"

หลังจากวางสายแล้ว อันกั๋วเหว่ยก็วิ่งไปสองสามก้าวและหยุดลงตรงหน้าหนิงเป่ย

“ไอ้หนิง แกมาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์ตำแหน่งคนขับเหรอ?”

หนิงเป่ยพยักหน้า

อันกั๋วเหว่ยระเบิดทันที: "แม่ง! แกกล้าขโมยงานไปจากฉัน แกกล้ามาที่มาเหยียบหางเสือ"

“ไปลาออกเดี๋ยวนี้ แล้วมอบงานนี้ให้ฉัน ไม่เช่นนั้นแกจะต้องรับผลที่ตามมา”

หร่วนเสี่ยวหลิงก็โกรธมากเช่นกัน: "ไอ้สารเลว แกรู้ไหมว่าเราจ่ายไปเท่าไหร่เพื่อให้ได้งานนี้ แกทำลายงานใหญ่ของพวกเรา!"

“ฉันสั่งให้แกไปลาออกทันที ไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อมองดูใบหน้าที่ละโมบของทั้งสองคน หนิงเป่ยก็รู้สึกรังเกียจ

ในจิตใต้สำนึกของพวกเขา เขานั้นเป็นเพียงทาสของครอบครัวและเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะทำทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ

สี่ปีที่แล้ว อันกั๋วเหว่ยเมาแล้วขับรถชนคน แต่จริง ๆ แล้วเขาร่วมมือกับหลีชุนฮวา เพื่อใส่ร้ายหนิงเป่ยแทน เพราะต้องการให้หนิงเป่ยเข้าคุกแทน

เมื่อปีก่อน อันกั๋วเหว่ยติดพนัน เขาเอาพนันอวัยวะทั้งหมดของหนิงเป่ยไปค้ำประกัน เรื่องนั้นทำให้หนิงเป่ยเกือบตาย

เมื่อปีที่แล้ว อันกั๋วเหว่ยป่วยเป็นยูเรเมีย และเขาขอให้หนิงเป่ยบริจาคไตให้เขาอย่างไร้ยางอาย...

และยังมีเรื่องอื่นๆ ที่คล้ายกันอีกมาก

ในอดีต เพื่อเห็นแก่อันเคอซิน เขาจึงยอมทนมันครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนนี้เขาหย่าร้างแล้ว เขาจะไม่มีวันถอยและยอมแพ้

หนิงเป่ย ไม่ตอบสนองและกำลังจะเดินจากไป

โดยไม่คาดคิด อันกั๋วเหว่ยรีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนหนิงเป่ย: "แม่ง! แม่แกไม่ได้ให้หูมาตอนเกิดหรอ ฉันกำลังพูดกับแกอยู่"

ประนามมัน!

หนิงเป่ย เกลียดการดูถูกแม่ของเขามากที่สุด

เขาสะบัดมืออย่างไม่ลังเลและตบอันกั๋วเหว่ยจนกระเด็น "ถ้ายังปากหมาอีก ผมสัญญาว่าจะฆ่าคุณ!"

อันกั๋วเหว่ยและหร่วนเสี่ยวหลิงต่างก็ตกตะลึง

คนขี้ขลาดที่ยอมจำนนมาโดยตลอดและไม่เคยตอบโต้ เมื่อถูกตีหรือด่าทอ แต่วั้นนี้เขากลับกล้าที่จะเริ่มตบใครสักคนแล้ว

นี่เป็นเรื่องอุกอาจเกินไป

หร่วนเสี่ยวหลิงโบกมือไปตบหน้าหนิงเป่ย: "ถ้าแกกล้าทุบตีสามีของฉัน ฉันจะจัดการกับแกเอง"

หนิงเป่ยคว้าแขนของหร่วนเสี่ยวหลิงอย่างง่ายดาย: "ฉันขอเตือนว่าอย่ายุ่งกับฉัน ไม่เกี่ยวว่าเป็นผู้หญิงจะถูกฆ่าเช่นกัน"

เขาผลักเบา ๆ และหร่วนเสี่ยวหลิงงก็ถอยหลังไปสองสามก้าวและล้มลงกับพื้น

สามีภรรยาแปลก ๆ คู่นี้ถูกยั่วยุอย่างสิ้นเชิงและตะโกนใส่หนิงเป่ยไม่หยุดและกลายเป็นคนพาล

บังเอิญที่โจวไห่ถงเดินออกจากบริษัทในเวลานี้

ความยุ่งเหยิงต่อหน้าเธอทำให้เธอไม่พอใจ: "เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเห็นโจวไห่ถง อันกั๋วเหว่ยและหร่วนเสี่ยวหลิงก็รีบไปทักทายเธอ

อันกั๋วเหว่ย: "สวัสดีประธานโจว ผมชื่ออันกั๋วเหว่ย วันนี้นัดสัมภาษณ์ตำแหน่งคนขับกับคุณครับ"

โจวไห่ถงกล่าวว่า "ตำแหน่งคนขับรถได้คนแล้วค่ะ คุณออกไปได้เลย"

อันกั๋วเหว่ยพูดอย่างรวดเร็ว: "ประธานโจวครับ โปรดฟังคำแนะนำของผมก่อน และได้โปรดขับไล่คนขับรถคนนี้ออกไปครับ"

หร่วนเสี่ยวหลิงพูดเสริม: "ใช่ค่ะ ประธานโจว ถ้าคุณไม่ไล่เขาออก จะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว"

โจวไห่ถง: "ทำไมหรอคะ?"

อันกั๋วเหว่ยกล่าวว่า: "พูดตามตรงนะประธานโจว คนขับรถที่คุณจ้างคือพี่อดีตพี่เขยผมครับ"

“ผู้ชายคนนี้เกียจคร้าน ชอบขโมยของ และที่สำคัญเขามีแนวโน้มใช้ความรุนแรง”

“แต่งงานกับพี่สาวมาได้ห้าปีแล้ว บนตัวพี่สาวมีแต่รอยที่ถูกหทุบตี นอกจากนี้เขายังทุบตีพวกเราทั้งคู่ด้วยอีก”

หร่วนเสี่ยวหลิงพูดถึงอาการบาดเจ็บ: "เขายังคงมีปัญหาชีวิติอีก ฉันได้ยินมาว่าเขากำลังคบกับผู้หญิงหลายคนในเวลาเดียวกัน"

“อีกอย่าง เขามักจะแอบมองฉันอาบน้ำอยู่บ่อยๆ”

“เมื่อคุณจ้างคนเลวๆ แบบนี้ มันก็เหมือนกับการวางระเบิดเวลาไว้รอบตัวคุณ”

โจวไห่ถงมองไปที่หนิงเป่ย: "สิ่งที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าคะ?"

หนิงเป่ย: "ไม่จริงครับ"