บทที่ 8

ตู้ม!

สมองอันเคอซินระเบิดทันที

จิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนลขึ้นบัญชีดำเธอจริงๆ

ไม่มีใครรู้ว่าเธอทุ่มเทความพยายามแค่ไหน ต้องพบคนมากเพียงใด เพื่อที่เธอต้องสร้างความสัมพันธ์ความร่วมมือกับ จิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนล

ตอนเพียงเพราะคำพูดของหนิงเป่ย ทำให้การทำงานหนักทั้งหมดของเธอสูญเปล่า

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ

พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงอาหารค่ำต้อนรับราชาอย่างเจิ้นเป่ย

จิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนลจะคัดเลือกแขกจากพันธมิตรเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ

ตอนนี้เธอก็สูญเสียโอกาสในการพบกับราชาเจิ้นเป่ยอีกด้วย

หนิงเป่ยได้ฆ่าเธอทางอ้อมแล้ว!

อันเคอซิน ไม่สามารถทนต่อกดดันนี้ได้ ทำให้ตัวเธอทรุดลงกับพื้น

หลังจากนั้นตั้งแต่เช้าจนค่ำ อันเคอซินก็นอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ไม่กิน ไม่ดื่ม หรือไม่แม้แต่พูดคุย

เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ว่าหนิงเป่ยจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ หลังจากการหย่าร้างที่เกิดขึ้น และเขาจะทำสิ่งที่ไร้ความปราณีแบบนี้ลงได้อย่างไร?

ไม่ว่าครอบครัวของเธอจะพยายามให้ความกระจ่างกับเธอแค่ไหน มันก็ไม่มีประโยชน์

จนกระทั่งช่วงหัวค่ำ ในที่สุดอันเคอซินก็เปิดปาก: "แม่ เอาโทรศัพท์ของฉันมาให้ฉันหน่อย"

ได้ ได้!

หลีชุนฮวารีบยื่นโทรศัพท์ให้

อันเคอซิน กดหมายเลขโทรศัพท์ของหนิงเป่ย

“หนิงเป่ย ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?”

หนิงเป่ยสับสนเล็กน้อย: “ผมทำอะไรลงไป?”

อันเคอซิน: “หยุดทำเป็นงงได้แล้ว อยากให้ฉันพูดอีกหรอคะ?”

"คุณทำให้จิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนลใส่ชื่อฉันลงบัญชีดำ มันเป็นผลงานชิ้นเอกของคุณเลยค่ะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด หัวใจที่มีแผลเป็นหนิงเป่ยก็มีบาดแผลเพิ่มขึ้นอีก

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่า อันเคอซินจะโทษตัวเขา

คุณต้องการให้ผมเชื่อฟังอันกั๋วเหว่ย และมอบงานของผมให้เขาไหม?

คุณต้องการให้ผมทนหรือแม้แต่หัวเราะเมื่ออันกั๋วเหว่ยและภรรยาของเขาทุบตีหรือต่อว่าผมใช่ไหม?

บางทีผมอาจจะเคยทำมันมาก่อน

แต่ตอนนี้ ขอโทษ

หนิงเป่ยไม่สนใจที่จะแก้ตัวต่อ: "ผมช่วยคุณไม่ได้ ถ้าคุณคิดอย่างนั้น"

“อีกอย่าง ผมลืมบัตรประชาชนไว้ในรถของคุณ...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ อันเคอซินก็วางสายโทรศัพท์

หลังจากนั้นความเงียบก็ดำเนินต่อไป

หลีชุนฮวาทนไม่ไหวอีกต่อไป: " เคอซิน อย่าเพิ่งยอมแพ้ แม่จะโทรหา ซื่อเจี๋ยตอนนี้ บางทีซื่อเจี๋ยอาจช่วยได้"

อันกั๋วเหว่ยพูดชึ้นมาว่า: "ใช่แล้ว โทรหาพี่ซื่อเจี๋ย พี่เขาจะสามารถหาวิธีแก้ปัญหาได้อย่างแน่นอน"

ทันทีที่หลีชุนฮวาโทรมา หยางซื่อเจี๋ยก็รีบวิ่งมารับสาย

หลังจากรู้เรื่องราวอย่างลึกซึ้งแล้ว หยางซื่อเจี๋ยก็ต่อว่าหนิงเป่ยก่อน จากนั้นจึงปลอบอันเคอซินและพูดว่า " เคอซิน ไม่ต้องกังวลนะครับ ถ้าคุณยังอยากเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำต้อนรับของราชาเจิ้นเป่ย? ผมมีวิธี"

จริงหรอคะ?

อันเคอซินตั้งตารอเวลานั้น

หยางซื่อเจี๋ยพูดว่า "แน่นอนครับ คุณควรรู้ว่าครั้งนี้เผิงเหลาฮุ่ยจากเขตทหารจังหวัดในฐานะตัวแทนของต้าเซี่ยได้เข้าพบกับราชาเจิ้นเป่ยด้วยตนเอง

"ส่วนบ้านผมเป็นหุ้นส่วนของคลังอาวุธในเขตทหารจังหวัด พ่อของผมกับเผิงเหลามีมิตรภาพนิดหน่อย ตอนนี้ผมโทรหาพ่อและให้พ่อขอตั๋วเข้างานเลี้ยงอาหารค่ํากับเผิงเหลา นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ"

ทันใดนั้นดวงตาอันเคอซินก็เปล่งประกาย: "คุณชายหยาง ฉันไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรจริงๆค่ะ"

หยางซื่อเจี๋ยโทรหาพ่อของเขาทันที

หลังจากวางสายแล้ว หยางซื่อเจี๋ยก็พูดว่า: " เคอซิน มีข่าวดีครับ"

“พ่อของฉันบอกฉันว่าผู้อำนวยการหลิวเว่ย แห่งสำนักงานสาธารณสุขจะให้การต้อนรับคุณเผิงและแขกผู้มีเกียรติอีกคนที่โรงแรมของผมคืนนี้ ฉันจะพาคุณไปดื่มอวยพรคุณเผิง”

"หากคุณสามารถสร้างความประทับใจที่ดีให้กับคุณเผิงได้ ไม่ต้องพูดถึงตั๋วเข้างานเลี้ยง คุณอาจมีโอกาสร่วมมือกับคลังแสงด้วยซ้ำครับ"

ครอบครัวของอันเคอซินรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้

หากเธอสามารถร่วมมือกับคลังแสงได้จริงๆ มันก็จะเทียบเท่ากับการหาโล่ป้องกันสำหรับครอบครัวของเธอ

จากนี้ไป สถานะของครอบครัวของเธอในเมืองฉงเฉิงและแม้แต่มณฑลเสฉวนทั้งหมดก็จะสูงขึ้น!

อันเคอซิน พูดอย่างจริงใจ: "คุณชายหยาง ครั้งนี้คุณช่วยฉันไว้มาก ฉันไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรจริงๆ"