บทที่ 121 คุณนายลู่ เจ้าหญิงน้อยของผม

ลู่หานถิงมาแล้ว ทุกคนพุ่งไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น ลู่หานถิงถูกรายล้อมดั่งดาวล้อมเดือน

——ได้ยินมาว่าคุณหานถิงจะมางานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณเหยียนเหยียน นึกไม่ถึงว่าจะมาจริง ๆ ด้วย คุณหานถิง ยินดีที่ได้เจอกันค่ะ

——หลายปีมานี้คุณหานถิงค่อนข้างลึกลับและถ่อมตน แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเข้าร่วมโอกาสใด ๆ ในที่สาธารณะ นี่เป็นครั้งแรก จึงเพียงพอที่จะบ่งบอกได้ถึงความรักของคุณหานถิงที่มีต่อคุณเหยียนเหยียน

——คุณเหยียนเหยียนไม่เพียงแต่เป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของเมืองไห่ ยังเป็นสาวอัจฉริยะทางการแพทย์อีกด้วย ช่างเหมาะสมกับคุณหานถิงที่สุด เกิดมาคู่กันจริง ๆ

ท่ามกลางการทักทายและการสรรเสริญทั้งหมด เซี่ยเหยียนเหยียนเงยหน้าเหลือบมองลู่หานถิงที่อยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง เขารูปร่างสูงขายาวยืนอยู่กลางแสงไฟที่สว่างจ้า แสงไฟราวกับส่องใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาให้กลายเป็นสีทอง ประกายระยิบระยับ เขางดงามและมีเสน่ห์จนคนไม่กล้าสบตาเขาโดยตรง

เซี่ยเหยียนเหยียนใฝ่ฝันมาตลอดว่าสักวันหนึ่งจะสามารถยืนเคียงข้างเขาได้อย่างสง่าผ่าเผย เพลิดเพลินกับความอิจฉาริษยาและความเคารพจากทุกคน อย่างมีเกียรติยศและความรุ่งโรจน์อันสูงสุด

ความฝันนี้ในที่สุดก็เป็นจริงแล้ว

สีหน้าเซี่ยเจิ้นกั๋วเต็มไปด้วยความสุข เขาเองก็ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะได้เป็นพ่อตาของผู้ที่มีอำนาจคนนี้ ไม่คิดว่าเขาจะไปชอบลูกสาวของตัวเองได้

เซี่ยเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ประจบประแจง “คุณหานถิง ขอบคุณที่มาร่วมงานวันเกิดของเหยียนเหยียน ผมขอแนะนำตัวเองสักหน่อย ผมคือคุณพ่อของเหยียนเหยียน ชื่อว่าเซี่ยเจิ้นกั๋ว นี่เป็นคุณแม่ของเหยียนเหยียน...”

เซี่ยเจิ้นกั๋วไปดึงหลี่หยู้หลันที่อยู่ข้าง ๆ แต่ทว่าดึงไม่โดน เมื่อหันหน้าไปมอง หลี่หยู้หลันที่เดิมทีควรจะเป็นใบหน้าที่ยิ้มกระหยิ่มใจที่สุด กลับกลายเป็นขาวซีดเผือด

หลี่หยู้หลันมองลู่หานถิงด้วยความตกใจ ดูม่านตาหดตัวและขยายออก เธอแสดงท่าทางที่ไม่น่าเชื่อ “คุณ…คุณ…”

ก่อนหน้านี้ที่หลี่หยู้หลันได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วพักรักษาตัวสองเดือนเต็มถึงได้ถูกปล่อยออกมา แต่ว่าความจำของเธอดีมาก เธอจำลู่หานถิงได้ทันที

ลู่หานถิงเคยไปที่บ้านของตระกูลเซี่ย ยังได้ช่วยเซี่ยซีหวั่นไว้

ตอนนั้นเธอคิดว่าลู่หานถิงคือแมงดาที่เซี่ยซีหวั่นเลี้ยงไว้ วันนั้นบุคลิกเย็นชาและบ้าคลั่ง ได้ไล่บอดี้การ์ดชุดดำที่เธอจ้างด้วยเงินเดือนสูงไปได้อย่างง่ายดาย เขาเป็นแมงดาหนึ่งเดียวที่โอหังที่สุดในชีวิตที่มีมายาวนานของเธอ

ดังนั้นหลี่หยู้หลันจึงค่อนข้างจำเขาได้อย่างแม่นยำ เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเขา…จะเป็นลู่หานถิงประธานของบริษัทลู่ซื่อ!

แล้วเขากับเซี่ยซีหวั่นมีความสัมพันธ์กันอย่างไร

หัวสมองของหลี่หยู้หลันค้างชะงักขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่สามารถที่จะคิดต่อไปได้อีก

ท่าทางเสียอาการของหลี่หยู้หลัน ทำให้เซี่ยเหยียนเหยียนกับเซี่ยเจิ้นกั๋วไม่พอใจอย่างมาก เซี่ยเจิ้นกั๋วจึงตำหนิขึ้นอย่างรวดเร็ว “หลี่หยู้หลัน คุณกำลังทำอะไร รีบมาทักทายกับคุณหานถิงเร็ว”

เซี่ยเหยียนเหยียนมองดูลู่หานถิง แล้วกล่าวอธิบายอย่างนุ่มนวล “คุณหานถิง คุณแม่ของฉันเห็นคุณแล้วดีใจมาก หวังว่าคุณคงจะไม่ถือสานะคะ”

ลู่หานถิงตั้งแต่เข้ามายังไม่ได้เอ่ยปากกล่าวคำใด ๆ ตอนนี้ดวงตาแคบลึกของเขาจับจ้องไปที่ร่างของหลี่หยู้หลัน จากนั้นยกริมฝีปากบางขึ้นเป็นเส้นโค้ง ท่าทางจะยิ้มไม่ยิ้ม “ผมเคยเจอกับคุณป้าแล้วครั้งหนึ่ง”

อะไรนะ

เซี่ยเจิ้นกั๋วเกือบจะกระโดดตัวขึ้น เขากล่าวถามด้วยเสียงต่ำ “หลี่หยู้หลัน คุณเจอกับคุณหานถิงตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่บอกกับผม”

หลี่หยู้หลันตัวเหงื่อซึม เธอกล่าวตะกุกตะกัก "ฉัน...ฉัน..."

เซี่ยเหยียนเหยียนรู้สึกว่าหลี่หยู้หลันค่อนข้างขายขี้หน้า ขายขี้หน้าเธอต่อหน้าลู่หานถิง เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อเรื่องทันที แล้วแจ้งว่าเซี่ยเหยียนเหยียนผู้เชี่ยวชาญตัวน้อยได้ออนแอร์แล้ว “คุณหานถิง ขอเล่าเรื่องตลกเรื่องหนึ่งให้กับคุณนะคะ คุนคนนี้ที่แท้ก็ไม่ใช่สามีของหวั่นหวั่น แต่เป็นพ่อบ้านของหวั่นหวั่น แต่ว่าพ่อบ้านคนนี้บอกว่าสามีของหวั่นหวั่นจะฉลองวันเกิดให้กับหวั่นหวั่นบนยอดตึกของโรงแรมตี้เหา นี่เป็นเรื่องตลกไหมคะ”

ทุกคนต่างพร้อมกล่าวสบทบขึ้นอย่างรวดเร็ว

——คุณหานถิง คุณรีบมาช่วยกันสยบข่าวหน่อยสิค่ะว่าไม่จริง พวกเราทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ