บทที่ 122 ท่าน หนูเอื้อมไม่ถึง

“ไม่ใช่นะคะ!” เซี่ยเหยียนเหยียน กำหมัดแน่น วินาทีนี้เธอไม่สามารถที่จะควบคุมสติอย่างมีเหตุผลได้แล้ว “คุณหานถิง คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่าคุณจะให้เซอร์ไพรส์วันเกิดกับฉัน…”

ใบหน้ารูปงามของลู่หานถิงสงบนิ่ง เฉยเมยและเหินห่าง “หรือว่าสิ่งนี้ไม่ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์?”

เซี่ยเหยียนเหยียนถึงกับลืมหายใจไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เข้าใจในที่ลู่หานถิงบอกว่า “เซอร์ไพรส์” วันเกิดคืออะไร ทุกอย่างคือกลลวง ทุกอย่างคือแผนการ ตั้งแต่ที่ทำให้เข้าใจผิดว่าพ่อบ้านคือสามีของเซี่ยซีหวั่น จนถึงเซี่ยซีหวั่นแสร้งหรอกว่าเลิกกับเขา ทั้งหมดล้วนวางแผนไว้หมดแล้ว เพื่อที่จะได้ “ตบ” หน้าเธอในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดในวันนี้

หลายคนที่รู้เรื่องนี้ กู้เย่จิ่น โห้วซีจื๋อ เย่หลิง…ในบาร์ 1949 เธอยังพูดเรื่องแย่ ๆ ของรีสอร์ทโยวหลานต่อหน้าทุกคน ตอนนั้นพวกเขาจะต้องหัวเราะเยาะเธออย่างแน่นอนสินะ

เธอมันคนโง่คนหนึ่ง!

ตั้งแต่เล็กจนโตเซี่ยเหยียนเหยียนชอบเปรียบเทียบกับเซี่ยซีหวั่น หลงใหลเรื่องหน้าตาชื่อเสียงจอมปลอม ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองคือตัวตลกคนหนึ่งอย่างสมบูรณ์

พวกเขาตบหน้าเธอจนเจ็บอย่างรุนแรง

เซี่ยเหยียนเหยียนยังคงไม่อยากจะเชื่อ เธอส่ายหน้าไม่หยุด “ฉันไม่เชื่อ ลู่หานถิงคุณไม่ได้แต่งกับเซี่ยซีหวั่นใช่ไหม เซี่ยซีหวั่นทำไมเธอต้องแย่งของของฉันเสมอ เธอรู้ทั้งรู้ว่าฉันชอบลู่หานถิงมากแค่ไหน จุดประสงค์ของฉันคือต้องการแต่งงานกับเขา เธอจะกลายเป็นคุณนายลู่ได้ยังไง”

เซี่ยเหยียนเหยียนมองเซี่ยซีหวั่นแล้วบ่นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

วินาทีนี้เซี่ยซีหวั่นสัมผัสได้ถึงความรักและความทุ่มเทที่เซี่ยเหยียนเหยียนมีต่อลู่หานถิง เพราะว่าคนที่ชอบเสแสร้งอย่างเธอ เวลานี้เผยท่าทางน่ากลัวออกมาให้เห็นแล้ว

เซี่ยซีหวั่นจ้องเซี่ยเหยียนเหยียนด้วยดวงตาใสแป๋ว “เซี่ยเหยียนเหยียน ที่ฉันกลายเป็นคุณนายลู่ได้ เธอจะไม่รู้เลยเหรอ ฉันไม่ได้แย่ง แต่เป็นเธอที่ส่งมอบมาให้กับฉัน ฉันแต่งงานแทนเข้ามาอยู่ในรีสอร์ทโยวหลาน ตอนนั้นตำแหน่งคุณนายลู่ส่งมาถึงตรงหน้าเธอแล้ว เดิมทีเธออาจจะได้กลายเป็นคุณนายลู่ แต่ว่าเธอไม่เอาเอง”

อะไรนะ

เซี่ยเหยียนเหยียนตัวแข็งทื่อราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ใช่สิ เซี่ยซีหวั่นแต่งงานแทนเข้าอยู่รีสอร์ทโยวหลาน เซี่ยซีหวั่นแต่งงานเข้ารีสอร์ทโยวหลานแทนฉัน…

ประโยคนี้เหมือนกับมนต์สะกดอย่างนั้นที่ดังซ้ำ ๆ อยู่ข้างใบหูไม่หยุด เดิมทีเธอสามารถแต่งงานเข้ารีสอร์ทโยวหลาน เดิมทีเธอสามารถกลายเป็นคุณนายลู่ พระเจ้า นี่เธอสูญเสียอะไรไปกันเนี่ย!

มองไปทางลู่หานถิงอย่างสอพลอ “คุณหานถิง คุณอย่าถูกความไร้เดียงสาของเซี่ยซีหวั่นหลอกเชียวนะ ความจริงแล้วเธออ่อยเก่งมาก…

“คุณนายเซี่ย ภรรยาของผมเป็นคนแบบไหนผมรู้ดีกว่าใคร ๆ หวังว่าคุณจงระวังในคำพูดด้วย ผมเป็นคนค่อนข้างปกป้องคนใกล้ตัว ระวังคำพูดจะนำพาความเดือดร้อนมาให้!”

ลู่หานถิงดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตกกระทบมาที่ตัวของหลี่หยู้หลัน ขัดจังหวะเธอโดยตรง

ถูกลู่หานถิงจ้องเขม็ง หลี่หยู้หลันกลัวกังวล เธอกำมือจนเล็บทิ่มเข้าที่ฝ่ามืออย่างเกลียดชัง ทำได้เพียงปลอบใจเซี่ยเหยียนเหยียนชั่วคราว “เหยียนเหยียน ไม่ต้องเสียใจ…”

เซี่ยเหยียนเหยียนมองหลี่หยู้หลันด้วยเบ้าตาที่แดงก่ำ “แม่…”

“เซี่ยเหยียนเหยียน ฉันต้องขอบคุณแม่คนนี้ของเธอ ถ้าหากไม่มีเธอจะมีการแต่งงานแทนได้ยังไง ถ้าหากว่าไม่มีเธอ ตอนนี้คุณนายลู่ก็เป็นของเธอไม่ใช่ของฉันแล้ว เป็นแม่เธอที่มอบความฝันทั้งหมดของเธอมาให้กับฉัน ฉันละสงสัยว่าแม่เธอคงจะรักฉันแล้วจริง ๆ” เซี่ยซีหวั่นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ได้ยินคำพูดนี้ หลี่หยู้หลันสีหน้าถอดสี “เซี่ยซีหวั่น แก! เหยียนเหยียน ลูกอย่าไปฟังคำยุยงของเธอ ตอนแรกแม่ไม่รู้เรื่องเหล่านี้…”

ถึงแม้คำพูดจะเป็นเช่นนี้ แต่ประสาทของเซี่ยเหยียนเหยียนถูกทิ่มแทงจนเจ็บปวด เธอจึงผลักหลี่หยู้หลันออกทันที ไม่อยากเห็นหลี่หยู้หลันสักแวบเดียว

เซี่ยเหยียนเหยียนคือลูกสาวที่เธอรักและภาคภูมิใจที่สุด ตอนนี้ถูกลูกสาวผลักออก หลี่หยู้หลันรู้สึกเสียใจอย่างมาก เธอหันไปมองเซี่ยเจิ้นกั๋ว “เจิ้นกั๋ว ฉัน…”

เซี่ยเจิ้นกั๋วมองออกและเข้าใจทุกอย่างในสิ่งที่เกิดขึ้น ลูกสาวที่เขาภาคภูมิใจที่สุุด เซี่ยเหยียนเหยียนไม่สามารถที่จะแต่งงานกับลู่หานถิงได้แล้ว พ่อตาของเขาฝันสลายแล้ว ตอนนี้คุณนายลู่คือเซี่ยซีหวั่นที่เขาไม่ชอบที่สุด