บทที่ 123 แหวนเพชรจากคุณลู่

เซี่ยซีหวั่นตกตะลึงกับฉากนี้ เธอรีบหันข้างไปมองลู่หานถิงอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวเบา ๆ “รีบให้พวกเขาออกไปเถอะ…”

ลู่หานถิงยกริมฝีปากบางขึ้น “คุณนายลู่ หน้าเชิดอกตรง คุณเป็นผู้หญิงของลูกพี่พวกเขา!”

“…” เซี่ยซีหวั่นต้องการจะเตะเขาสักหน่อย

แต่ตอนนี้ลู่หานถิงยื่นมืออุ้มเธอขึ้นโดยตรง

เซี่ยซีหวั่นคิดไม่ถึงว่าเขาจะอุ้มตัวเองต่อหน้าผู้คน เมื่อสองมือเล็กรีบกอดคอของเขาอย่างรวดเร็วนั้น เธอก็ร้องอุทานขึ้นอย่างตกใจ เวลานี้ได้ยินเสียงบรรดาพนักงานเหล่านั้นแอบปิดปากหัวเราะเบา ๆ ใบหูที่ขาวเนียนดุจหิมะก็แดงขึ้นอย่างรวดเร็ว

“คุณลู่ คุณจะทำอะไร”

เธอแค่ 45 กิโลกรัม ลู่หานถิงอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแรงได้อย่างง่ายดาย เขาอุ้มเธอเดินอยู่บนพรหมแดงอย่างมั่นคง ยิ้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่ชอบเชิดหน้ายืดอกก็ไม่เป็นไร หากคุณนายลู่ขี้อายก็หลบอยู่ในอ้อมแขนผมก็ได้”

ดวงตาที่สดใสของเซี่ยซีหวั่นเป็นประกาย เธอรู้สึกเขินอาย จึงรีบแนบใบหน้าเข้ากับทรวงอกที่กำยำของเขา ปล่อยให้เขาอุ้มเธอแล้วเดินไป

เวลานี้ลิฟต์วีไอพีได้เปิดออก ทั้งสองคนหายลับไปจากสายตา

เซี่ยเหยียนเหยียนยืนมองฉากนี้อยู่ข้าง ๆ หัวใจของเธอราวกับถูกมีดปักลงไป มีดที่แหลมคมนี้ไม่ทิ่มแทงหัวใจเธอไม่หยุด ทำให้เธอทั้งอิจฉาริษยาเคียดแค้น

ลู่หานถิงรักเซี่ยซีหวั่นเช่นนี้เลยเหรอ!

เดิมทีคนที่อยู่ในอ้อมกอดของลู่หานถิงควรจะเป็นเธอสิ!

เซี่ยเหยียนเหยียนวิ่งมาด้านหน้าอย่างรวดเร็ว อยากจะตามลู่หานถิงไป

แต่จู่ ๆ ก็มีคนรั้งเธอเอาไว้ “คุณผู้หญิงท่านนี้ โปรดช้าก่อน ประธานของผมกับภรรยาขึ้นไปฉลองวันเกิดบนยอดตกแล้ว คุณไม่สามารถขึ้นไปได้ครับ”

“คุณผู้หญิงท่านนี้โปรดออกไปเดี๋ยวนี้ครับ ไม่เช่นนั้นพวกเราจะเรียกรปภ. แล้วโยนคุณออกไป!”

เวลานี้เซี่ยเจิ้นกั๋วกับหลี่หยู้หลันได้วิ่งออกมา พวกเขาคว้าจับเซี่ยเหยียนเหยียนไว้ แล้วฝืนยิ้มกล่าวขอโทษไม่หยุด “ขอโทษครับ ไม่ต้องไล่พวกเราหรอก พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ เหยียนเหยียน รีบไปกันเถอะ!”

ทั้งสองคนดึงตัวเซี่ยเหยียนเหยียนจากไป

……

ลู่หานถิงพาเซี่ยซีหวั่นไปที่ชั้นบนสุด เขาเปล่งเสียงเบา ๆ “เปิดประตูเอง”

เซี่ยซีหวั่นเอื้อมมือไปเปิดประตู

เสียงดังปัง ลูกโป่งที่อยู่ด้านในแตก ริบบิ้นสีทองนับไม่ถ้วนตกลงบนตัวของเซี่ยซีหวั่น

เซี่ยซีหวั่นมองเข้าไปด้านในด้วยความตกใจ ว่ากันว่ายอดบนสุดสี่ทิศล้อมรอบด้วยกระจกใส เมื่อเงยหน้าไปสามารถมองเห็นท้องฟ้าสีครามสดใสและดวงดาวนับร้อยล้านดวง นอกจากนี้ที่นี่ยังมีงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง มีสีสันสีชมพู แดง เหลือง มีความโรแมนติก ที่ทำให้ผู้หญิงเห็นแล้วหัวใจพองโตแบบนั้น

เซี่ยซีหวั่นถอดผ้าคลุมหน้าออก มองไปรอบ ๆ ด้วยใบหน้าอัศจรรย์และประหลาดใจ “ว้าว สวยจังเลย”

สองมือของลู่หานถิงล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงพิงอยู่ข้างประตูอย่างเกียจคร้าน หญิงสาวที่อยู่ในสายตาสวมชุดเดรสยาวชีฟองสีชมพู ผมยาวของเธอถูกเปียเป็นดอกไม้ทั้งสองข้าง ตอนนี้แหงนใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามเผยให้เห็นถึงลำคอชมพูดุจหงห์ก็ไม่ปานของเธอขึ้น ดวงดาวนับพันดวงยังไม่สว่างพราวแพรวเท่าเธอ

ลู่หานถิงเดินเข้าไป สวมมงกุฎที่ร้อยด้วยดอกไม้สดไว้บนศีรษะของเธอ “เจ้าหญิงของผม ชอบที่นี่ไหม”

เซี่ยซีหวั่นหันหลังมองเขา แล้วพยักหน้าแรง ๆ จากนั้นก็เขย่งปลายเท้าจูบเข้าที่ริมฝีปากบางของเขา “ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะคุณลู่”

ลู่หานถิงโอบเอวของเธอไว้ “ดีมาก รักษาตัวตนแบบนี้ไว้ ผมทำให้คุณมีความสุขมากหน่อย คุณจะได้ให้รางวัลผมมากขึ้น”

อะไรกัน เซี่ยซีหวั่นนึกถึงคำพูดของเย่หลิงที่เคยพูดกับเธอก่อนหน้านี้ ความใส่ใจทั้งหมดของผู้ชายล้วนเพื่อความอบอุ่นในยามกลางคืน ไม่ว่าจะเป็นวันวาเลนไทน์วันชีซี อะไรที่ขายดี สิ่งนั้นก็คือของขวัญเหรอ ไม่ คือโรงแรม คือถุงยางอนามัย!”

ตอนนั้นเซี่ยซีหวั่นฟันจนหน้าแดงไปถึงหู จนกระทั่งวินาทีนี้เธอถึงได้ชื่นชมการจี้ถูกใจดำของเย่หลิง