บทที่ 125 คุณนายลู่ คุณมองอะไรของคุณ

เซี่ยเหยียนเหยียนที่ตามลู่หานถิงมาด้วยติด ๆ เธอเองก็ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร เธอรู้แต่เพียงว่าไม่ยอมปล่อยมือแน่นอน ลู่หานถิงต้องเป็นของเธอ!

แต่รถโรลส์รอยซ์ แฟนท่อมที่อยู่ด้านหน้าเปลี่ยนเลน เขาเร่งความเร็วรถเร็วมาก เร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน เธออยากจะเปลี่ยนเลนตาม แต่รถยนต์ที่อยู่ด้านหลังได้กดแตรที่กระแทกใบหูดังขึ้น มีคนตะโกนขึ้นด่า “ไอ้บ้า อยากตายหรือไง”

เซี่ยเหยียนเหยียนเหงื่อซึมซิก ๆ ทักษะการขับรถของเธอไม่ดีเท่าลู่หานถิง เมื่อสักครู่อยากจะเปลี่ยนเลนแต่ลืมเปิดไปขอทาง จนเกือบจะชนเข้ากับคันที่อยู่ด้านหลัง

เมื่อเซี่ยเหยียนเหยียนหันมาอีกครั้งนั้น รถโรลส์รอยซ์ แฟนท่อมที่อยู่ด้านหน้านั้นหายไปแล้ว

เซี่ยเหยียนเหยียนโมโหจนจอดรถข้างไฟถนน ลู่หานถิงรู้ตัวเร็วมาก และก็สลัดเธอทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย

เธอไม่พอใจ!

เธอจะพอใจได้อย่างไร

เซี่ยเหยียนเหยียนหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรหาลู่หานถิง...

……

รถหรูโรลส์รอยซ์ แฟนท่อม จู่ ๆ ลู่หานถิงก็เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน เซี่ยซีหวั่นด้วยแรงเฉื่อยจึงได้พุ่งตรงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ลู่หานถิงยกมือโอบไหล่ที่เรียบเนียนของเธอให้แนบนิ่ง ยิ้มแล้วกล่าวน้ำเสียงแผ่วเบา “คุณนายลู่ นี่คุณอยากเข้ามาอิงแอบแนบชิดซบอยู่ในอ้อมอกผมเหรอ”

เซี่ยซีหวั่นตั้งตัวอย่างมั่นคงได้แล้ว ก็รีบนั่งกลับไปบนที่นั่งตัวเองอย่างรวดเร็ว “คุณลู่ คุณจู่ ๆ หมุนพวงมาลัยทำไม ยังขับด้วยความเร็วสูงอีก ทำไม ด้านหลังมีปีศาจสาวตามคุณมาหรือไง”

ลู่หานถิงเลิกคิ้วคมเข้มขึ้น “ปีศาจสาวด้านหลังมองไม่เห็น แต่ว่าข้าง ๆ ผมนั้นมีหนึ่งตน”

“…” เซี่ยซีหวั่น ส่งเสียงฮึดฮัด เวลานนี้พบว่าถนนเส้นนี้ไม่ใช่เส้นทางที่กลับไปยังรีสอร์ทโยวหลาน “คุณลู่ คุณมาผิดทางหรือเปล่า”

“ไม่ผิดทางหรอก โทรศัพท์ไปบอกคุณย่าสักหน่อย บอกว่าคืนนี้พวกเราไม่กลับไปบ้านแล้ว”

เซี่ยซีหวั่นขนตางอนสั่นกะพริบ ดวงตาดำสดใสมองมาบนตัวของเขา “คุณลู่ คุณ…คุณคงไม่ได้จะพาฉันไป…โรงแรมหรอกนะ”

“คุณตั้งหน้าตั้งตารอเหรอ”

“...ฉันเปล่า!”

“ไม่ได้ไปเปิดห้องที่โรงแรมหรอก แต่ไปที่วิลล่าภายใต้ชื่อของผม บางครั้งผมพักอยู่ที่นั่น”

ผู้ชายอย่างเขา อสังหาริมทรัพย์ภายใต้ชื่อของเขามีมากมาย ถึงแม้เวลาส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่รีสอร์ทโยวหลานเป็นเพื่อนคุณย่า แต่ก็มีบางครั้งก็ไปที่วิลล่าของตัวเอง วันนี้เขาจะพาเธอไปพักที่วิลล่า

“ไม่ไปได้ไหม”

“ท่าทางคุณกระมิดกระเมี้ยนเช่นนี้ ราวกับว่าคืนนี้จะต้องมีเรื่องเกิดขึ้น งั้นคืนนี้ผมจะไม่เกรงใจคุณแล้วนะ”

เซี่ยซีหวั่นรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาคุณย่าอย่างรวดเร็ว

เสียงรอสายดังขึ้นหนึ่งครั้งก็ถูกรับสายขึ้น เสียงใจดีและเป็นมิตรของคุณย่าลอยดังขึ้น “ฮัลโหล หวั่นหวั่น สุขสันต์วันเกิดนะ หวั่นหวั่นเราโตขึ้นอีกหนึ่งปีแล้ว วันนี้เที่ยวสนุกไหม” เซี่ยซีหวั่นพยักหน้า

“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณย่า วันนี้หนูเที่ยวสนุกมากเลยค่ะ เพียงแต่...คืนนี้ดึกมากแล้ว กลัวว่าจะรบกวนการพักผ่อนของคุณย่า ดังนั้น…ดังนั้นหนูกับคุณลู่…ไม่กลับไปแล้วค่ะ…”

ลู่หานถิงมองดูท่าทางเหนียมอายของหญิงสาว ใบหูขาวนวลดุจหิมะแดงก่ำ ดวงตาเบนหนี ประหนึ่งเด็กนักเรียนดีเด่นที่เพิ่งหัดโกหกครั้งแรก

เวลานี้โทรศัพท์ของเขาสั่นดังขึ้น เขาหันหน้าไปดู เห็นเป็นสายของเซี่ยเหยียนเหยียนที่โทรเข้ามา

ใบหน้ารูปงามของลู่หานถิงไม่มีคลื่นใด ๆ แสงนีออนที่สว่างไสวในตอนกลางคืนสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่บอบบางของเขาผ่านหน้าต่างกระจกใส ทำให้เขาดูหล่อเหลามีความเป็นผู้ใหญ่