บทที่ 126 หย่ากับเซี่ยซีหวั่น และแต่งงานกับฉัน!

เซี่ยซีหวั่นขนตากระพือสั่น แล้วกล่าวอย่างรวดเร็ว “ฉัน…ฉันไม่ได้มองอะไรทั้งนั้น!”

ลู่หานถิงเลิกหางตาที่แคบขึ้น เผยท่าทางความเป็นผู้ใหญ่ออกมา เขามองในกล่องแวบหนึ่ง “ในกล่องคืออะไร ของที่สอนให้เด็กเสียคนเหรอ ให้คุณหรือว่าให้ผม”

“...”

เซี่ยซีหวั่นใช้เวลาสองสามวินาทีคิด ถึงได้เข้าใจความหมายของเขา ของในกล่องถ้าไม่ใช่ชุดนอนไม่ได้นอนที่ให้เธอใส่ ก็จะเป็นถุงยางที่ให้เขาใช้สวมเป็นต้น…

เอ่อ…ผู้ช่ำชองคนนี้นี่!

เซี่ยซีหวั่นรีบซ่อนกล่องลงใต้เตียงอย่างรวดเร็ว “นี่เป็นของขวัญของฉัน คุณลู่คุณต้องเคารพความเป็นส่วนตัวของฉัน ห้ามแอบดูนะ ฉัน…ฉันไปอาบน้ำก่อน!”

เซี่ยซีหวั่นวิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำ

……

มองดูร่างเงาที่งดงามที่หนีไปของเธอ ลู่หานถิงยกริมฝีบางขึ้น เธอยังเด็ก วันนี้เป็นวันเกิดเพิ่งครบรอบ 20 ปี แต่เขานั้น 27 แล้ว ถึงวัยที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยมีผู้หญิงมาก่อน แต่เขาก็เข้าใจในสิ่งที่เขาควรรู้ ท่าทางเลิ่กลั่กลับ ๆ ล่อ ๆ ของเธอเมื่อครู่ จะต้องถูกสอนไปในทางไม่ดีแน่

ลู่หานถิงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดเครื่องใหม่ บนหน้าจอปรากฏสายที่ไม่ได้รับสิบกว่าสาย ซึ่งก็ล้วนเป็นสายของเซี่ยเหยียนเหยียน

เวลานี้มีเสียงดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าของเซี่ยเหยียนเหยียน

รอบนี้ลู่หานถิงกดรับสาย

เซี่ยเหยียนเหยียนคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโทรติด เธอรีบกล่าวขึ้น “คุณหานถิง ทำไมคุณต้องสลัดฉันทิ้งด้วย ทำไมถึงไม่รับสายของฉัน ตอนนี้ฉันเสียใจมาก ฉัน…”

ลู่หานถิงมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า แล้วขัดจังหวะการพูดของเธอ “คุณเหยียนเหยียน ผมให้เวลาคุณสามวินาที พูดในสิ่งที่คุณอยากพูด”

เซี่ยเหยียนเหยียนชะงัก ในน้ำเสียงพกด้วยความเศร้าโศกสะอื้นไห้ “คุณหานถิง ฉันชอบคุณ ฉันชอบคุณมาหลายปีขนาดนี้ ทำไมคุณต้องแต่งงานกับหวั่นหวั่น…”

“สองวินาทีผ่านไปแล้ว คุณยังสามารถพูดได้อีกหนึ่งประโยค”

ฟังน้ำเสียงที่เย็นชาไร้ความปรานีของลู่หานถิง เซี่ยเหยียนเหยียนจับโทรศัพท์ไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าฟอดหนึ่ง แล้วเช็ดน้ำตา “คุณหานถิง เมื่อก่อนฉันเคยช่วยชีวิตคุณ คุณยังจำได้ไหม คุณบอกว่าคุณจะรับปากฉันสามเรื่อง เรื่องที่สามฉันคิดได้แล้ว ฉันต้องการให้คุณหย่ากับหวั่นหวั่น แล้วแต่งงงานกับฉัน”

ตอนนี้เซี่ยเหยียนเหยียนเธอเกลียดมาก เธอเกลียดเซี่ยซีหวั่นที่แต่งงานแทน และก็เกลียดตัวเองที่บอกเรื่องที่สามช้าไป จุดประสงค์ของเธอคือต้องการแต่งงานกับเขา

ตอนนี้เเธอต้องการลู่หานถิงหย่ากับเซี่ยซีหวั่น แล้วมาแต่งกับเธอ!

ลู่หานถิงไม่มีสีหน้าท่าทีอะไร แม้แต่น้ำเสียงที่นุ่มนวลน่าดึงดูดก็ราบเรียบไม่สั่นคลอน “เรื่องหย่าแล้วแต่งกับคุณ นี่คือสองเรื่อง คุณเหยียนเหยียนคุณคิดให้ดีคุณอยากให้ผมตอบเรื่องไหน”

“ฉัน…”

“ไม่ว่าจะเรื่องไหนผมไม่มีทางรับปากคุณ”

เซี่ยเหยียนเหยียนรูม่านตาเกร็งหด เธอคิดมาโดยตลอดว่าตัวเองถือไพ่ไว้ในมือ ลู่หานถิงคือผู้ชายที่รักษาคำพูดของเขา ขอเพียงเธอเอ่ยปาก เขาจะต้องรับปากอย่างแน่นอน

แต่ว่าเขากลับปฏิเสธ

“คุณหานถิง คุณเคยบอกว่าขอเพียงฉันเอ่ยปาก คุณก็จะช่วยให้ฉันบรรลุความปรารถนา ตอนนี้จะเสียสัตย์กับฉันเหรอ”