บทที่ 127 เซี่ยซีหวั่น บอกว่าฉันยังเจริญเติบโตอยู่นะ

เวลานี้ ประตูกระจกฝ้าถูกดึงออก ใบหน้ารูปงามของลู่หานถิงนั้นได้โผล่ออกมามองดูเธอ “คุณนายลู่ มานี่”

เซี่ยซีหวั่นรู้สึกว่าคู่นัยน์ตาของตัวเองไม่รู้จะมองไปทางไหน เธอก้มศีรษะแล้วเดินเข้าไป เหยียดมือแล้วยื่นบุหรี่ให้กับเขา “อ๊ะ เอาไป” ลู่หานถิงรับบุหรี่มา

เซี่ยซีหวั่นจะดึงมือน้อย ๆ กลับ แต่ดึงไม่กลับ เพราะถูกถานถิงจับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้

เซี่ยซีหวั่นหันไปมองเขา ผมที่สั้นเปียกของเขาปรกอยู่บนหน้าผาก ชายหนุ่มที่ปกคลุมไปด้วยหมอก ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และหล่อเป็นพิเศษ เธอกระพือขนตาแล้วกล่าว “คุณ คุณทำอะไร รีบปล่อยฉันเลย…”

ดวงตาของลู่หานถิงจับจ้องไปที่ใบหน้างดงามเล็ก ๆ เท่าฝ่ามือของเธอ เธอเหมาะกับสิ่งที่เป็นโทนสีอ่อนมาก สีแบบนี้ผิวจะบริสุทธิ์ผุดผ่องและขาวเนียน ซึ่งเธอมีครบทั้งสองสิ่ง นุ่มชุ่มชื้นจนสามารถคั้นออกมาเป็นน้ำได้

“คุณว่าผมอยากจะทำอะไรเหรอ” ลู่หานถิงจับมือน้อย ๆ ของเธอไว้ แล้วดึงเข้ามาด้านใน

มือน้อย ๆ อีกข้างหนึ่งของเซี่ยซีหวั่นจับประตูกระจกฝ้าเอาไว้ จับไว้อย่างแน่นหนา ร่างเพรียวบางหลบไปอยู่ด้านหลัง ไม่ยอมเข้าไป “ไม่…ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว คุณอาบเองเถอะ…”

นัยน์ตาลู่หานถิงหม่นลง จ้องมองเธออย่างร้อนแรง เขารู้ว่าเธอกลัว ดังนั้นเขาจึงเกลี้ยกล่อมเธอด้วยความอดทน “ไม่ต้องกลัว ช่วยผม…ถูหลังหน่อย”

เซี่ยซีหวั่นไม่ได้โง่สักหน่อย เมื่อสักครู่เขาบอกว่าช่วยหยิบบุหรี่แล้วถือโอกาสดึงเธอไม่ปล่อย ตอนนี้ยังจะให้เธอถูหลังให้เขาอีก เช่นนั้นเธอจะต้องออกมาไม่ได้แน่

เซี่ยซีหวั่นส่ายศีรษะรัว ๆ ราวกับป๋องแป๋ง หลบไปอยู่ด้านหลังประตูกระจกฝ้าด้วยความกลัว “ฉันไม่เอา…คุณลู่ คุณรีบปล่อยฉันเถอะฉัน…ร่างกายฉันยังต้องเจริญเติบโตอีกนะ!”

เธอลนลานจริง ๆ แม้แต่คำพูด ‘ร่างกายยังต้องเจริญเติบโตอีก’ ยังพูดออกมาได้

ลู่หานถิงเห็นท่าทางการหลบอย่างเขินอายของเธอ มีความกระสับกระส่ายเหมือนกวางน้อยที่กระโดดไปรอบ ๆ จนกระโดดเข้าไปในหัวใจของเขา ทำให้ใจของเขาเสียวจักจี้ยิก ๆ

อันที่จริงถ้าเขาใช้แรงดึงอีกหน่อยก็สามารถดึงเธอเข้ามาได้แล้ว หรืออุ้มเธอเข้ามาได้โดยตรง บางทีเธออาจจะร้องไห้โวยวาย แต่ว่าครั้งนี้ผ่านไปก็จะดีเอง เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นคุณนายลู่ นี่เป็นภารกิจของสามีภรรยา

แต่ว่าลู่หานถิงยังคงใจอ่อน ไม่อยากจะใช้กำลังกับเธอ ลูกกระเดือกที่นูนออกมาของชายหนุ่มกระดกขึ้นลง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “งั้นก็…จะให้คุณเจริญเติบโตแล้วกัน”

“ค่ะ!” เซี่ยซีหวั่นพยักหน้าอย่างแรง และมองเขาอย่างขอบคุณ

ลู่หานถิงคลายเธอออก

เซี่ยซีหวั่นหันหลังแล้วก็หนีไป ครู่เดียวก็หายลับไปจากสายตา คงจะกลัวเขาเปลี่ยนใจวิ่งตามออกมา

ลู่หานถิงยกริมฝีปากบางขึ้นทั้งจนปัญญาและก็เอ็นดู ก็ได้ นี่เป็นผู้หญิงของเขา จะทำอะไรได้ล่ะ คงต้องตามใจอย่างเดียว

……

ลู่หานถิงอาบน้ำออกมา เซี่ยซีหวั่นขึ้นเตียงไปแล้ว เธออิงอยู่บนเตียง กำลังดูตำราแพทย์อยู่ในมือ

ลู่หานถิงเดินเข้าไป เลิกผ้าห่มแล้วก็นอนลงข้างกายเธอ จากนั้นก็เอื้อมมือไปแย่งตำราแพทย์จากมือของเธอไป

“คุณลู่ คุณแย่งตำราฉันทำไม รีบคืนมาให้ฉันนะ!” เซี่ยซีหวั่นจะมาเอาตำรา เมื่อสักครู่ที่เธอกำลังอ่านถึงจุดสำคัญอยู่เลย

ลู่หานถิงชูมือขึ้นสูง ยกริมฝีปากบางเผยให้เห็นถึงความขี้เล่นของชายหนุ่ม “อยากได้เหรอ อยากได้ละก็มาแย่งสิ ผมว่าแขนขาสั้น ๆ ของคุณคงแย่งไม่ถึงหรอกมั้ง”

อะไร ๆ แขนขาสั้นเหรอ รูปร่างของเซี่ยซีหวั่นเพรียวบาง ยังไม่เคยถูกเยาะเย้ยเช่นนี้มาก่อน เธอรีบเอื้อมมือไปแย่ง “คุณลู่ คุณอย่ามาดูถูกคนนะ รีบคืนตำราฉันมาเลย!”