บทที่ 128 แพทย์สาวอัจฉริยะ

การเถียงกลับของหลี่หยู้หลันทำให้เซี่ยเจิ้นกั๋วเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ หลายวันมานี้เขาใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ตัวเบา ตอนนี้งานเลี้ยงวันเกิดที่เตรียมมาอย่างดี ความฝันการเป็นพ่อตาที่เขาหวัง แต่สุดท้ายกลายเป็นตัวตลก ตอนนี้ทุกคนกำลังถอนทุน เขาช่างเหมือนกับตกจากสวรรค์สู่นรกจริง ๆ

เดิมทีสองสามวันนี้หลี่หยู้หลันปรนนิบัติเขาอย่างดี เขาเองก็ไม่อคติกับหลี่หยู้หลันแล้ว ตอนนี้เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น ดัชนีความรังเกียจของเขาที่มีต่อหลี่หยู้หลันพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

“หลี่หยู้หลัน คุณยังจะกล้าเถียงอีกเหรอ คุณดูเรื่องแย่ ๆ ที่คุณทำเมื่อก่อน ทุกคนต่างตำหนิ เดิมทีเห็นแก่ที่เหยียนเหยียนช่วยผมเชิดหน้าชูตา ทำให้ผมปล่อยคุณหนึ่งครั้ง แต่ว่าพวกคุณสองแม่ลูกทำงานเลี้ยงวันเกิดพังเละเช่นนี้ เซี่ยซีหวั่นยังกลายเป็นคุณนายลู่อีก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดพวกคุณ!” เซี่ยเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยความโกรธ

หลี่หยู้หลันโกรธมากเช่นกัน “เซี่ยเจิ้นกั๋ว คุณจะเห็นแก่ตัวอย่างนี้เสมอ ตอนที่พวกเรามีประโยชน์ คุณก็จะตามใจพวกเรา ทันทีที่พวกเราหมดประโยชน์ คุณก็หันหน้าไม่รู้จักกัน คุณเคยรักเหยียนเหยียนเคยรักฉันบ้างไหม สิ่งเดียวที่คุณรักคือตัวคุณเองสินะ!"

“คุณหุบปากเดี๋ยวนี้!” เซี่ยเจิ้นกั๋วเดินมาด้านหน้า ง้างมือขึ้นตบเข้าไปหนึ่งฉาด

หลี่หยู้หลันหน้าพลันหันล้มลงไปบนโซฟา เธอกุมหน้าของตัวเองไว้ “เซี่ยเจิ้นกั๋ว คุณตบฉันอีกแล้ว วันนี้ฉันจะขอสู้ตาย!”

หลี่หยู้หลันเข้าไปจับเซี่ยเจิ้นกั๋ว

เซี่ยเจิ้นกั๋วรับมือกับผู้หญิงคนหนึ่งถือว่ากำลังเหลือเฟือ เขาคว้าจับคอหลี่หยู้หลันด้วยมือเดียว พร้อมทั้งตบเข้าที่บ้องหูหลี่หยู้หลันหลายที

ห้องโถงในคฤหาสน์รกกระจัดกระจาย นายท่านกับนายหญิงทะเลาะตบตีกันอีกแล้ว คนใช้ทั้งหมดตกใจกันจนไม่กล้าส่งเสียง หลบตัวสั่นอยู่ในมุมห้อง

เซี่ยเหยียนเหยียนยืนอยู่ที่ทางเข้ามองทั้งคู่ทะเลาะกันอย่างเย็นชา เธอเดินมาด้านหน้า แล้วกล่าวด้วยเสียงสงบ “พอได้แล้ว พวกท่านไม่ต้องตีกันอีกแล้ว!”

เซี่ยเจิ้นกั๋วกับหลี่หยู้หลันถึงได้แยกจากกันอย่างฝืนใจ สีหน้าของเซี่ยเจิ้นกั๋วถูกขูดจนมีรอยแดงหลายจุด การแต่งหน้าที่ละเอียดอ่อนของหลี่หยู้หลันหลุดลอกออกมาหมด ใบหน้ามีรอยฝ่ามือหลายรอย

“เหยียนเหยียน” หลี่หยู้หลันวิ่งมาด้านหน้าดึงเซี่ยเหยียนเหยียนไว้ เธอกล่าวทั้งน้ำตา “เหยียนเหยียน พ่อของลูกตีแม่ เขาคิดว่าพวกเราสองแม่ลูกไม่มีประโยชน์แล้ว!”

เซี่ยเจิ้นกั๋วมองเซี่ยเหยียนเหยียน นี่คือลูกสาวคนโปรดที่เขาภาคภูมิใจที่สุดก่อนหน้านี้ ปกติเขาจะทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนนี้เขากับส่งเสียงฮึดฮัด “เหยียนเหยียน หนูไปหาคุณหานถิงหรือยัง คุณหานถิงว่ายังไงบ้าง เขาจะหย่ากับเซี่ยซีหวั่นแล้วมาแต่งงานกับหนูไหม”

เซี่ยเหยียนเหยียนมองทางเซี่ยเจิ้นกั๋ว “พ่อ วางใจเถอะ หนูไม่ได้แพ้ ลู่หานถิงจะต้องหย่ากับเซี่ยซีหวั่นแล้วมาหาหนูแน่นอน”

ได้ยินน้ำเสียงที่มั่นใจของเซี่ยเหยียนเหยียน เซี่ยเจิ้นกั๋วถึงได้ใจชื้นขึ้นมาหน่อย “เหยียนเหยียน พ่อคาดหวังกับหนูมาโดยตลอด บ่มเพาะหนูตั้งแต่เล็ก ไม่เพียงแต่ทุ่มเงินมากมายบนตัวหนู ยัง…นำตำราแพทย์ที่หม่ามี๊ของเซี่ยซีหวั่นเก็บไว้ให้กับหนู ตำราแพทย์เล่มนั้นสำคัญมาก หลายปีมาแล้วผู้อาวุโสของเมืองตี้ดูเหล่านั้นยังตามหาว่าอยู่ที่ไหน ถึงแม้ว่าในมือของหนูมีเพียงม้วนเดียว แต่ก็มีค่ามหาศาล!”

ทักษะทางการแพทย์ของเซี่ยเหยียนเหยียนหลายปีมานี้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ก็เพราะได้ตำราแพทย์ม้วนแรกของหม่ามี้เซี่ยซีหวั่น

ตำราแพทย์นี้น่าทึ่งมาก ในนั้นมีการบันทึกเทคนิคการฝังเข็มที่คาดเดาไม่ได้ หลายปีมานี้เซี่ยเหยียนเหยียนทำการค้นคว้ามาโดยตลอด น่าเสียดายเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์ แม้จะค้นคว้าทั้งวันทั้งคืน ขยันอ่านมากแค่ไหน ยังคงไม่สามารถซึมซาบความลับความลึกซึ้งที่อยู่ด้านในได้ จึงเรียนรู้แค่เพียงผิวเผินเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอกลายเป็นแพทย์สาวอัจฉริยะแล้ว

“พ่อ หม่ามี้ของเซี่ยซีหวั่นคือใคร ตำราแพทย์เล่มนั้นเธอเป็นคนเขียนขึ้นใช่ไหม เธอกับเมืองตี้ดูมีความเกี่ยวพันกันอย่างไร” เซี่ยเหยียนเหยียนกล่าวถาม