บทที่ 130 เซี่ยเหยียนเหยียนคุกเข่าลง

จ้าวลี่ยิงหน้าขาวซีด

ซวงซวงไม่อยากจะเสียเวลากับเขาแม้แต่วินาทีเดียว เธอเดินผ่านเขาไป เดินตรงไปที่ห้องยา เวลานี้เธอมองเห็นร่างที่อ่อนโยน เป็นเซี่ยซีหวั่น

เซี่ยซีหวั่นมาถึงตั้งแต่นานแล้ว ตอนนี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องยา มองดูซวงซวงด้วยดวงตาสดใสเป็นประกายและอบอุ่น

ซวงซวงรู้สึกอบอุ่นใจรีบวิ่งขึ้นไปด้านหน้า “หวั่นหวั่น”

เซี่ยซีหวั่นดึงมือของซวงซวงแล้วมองตัวเธอจากบนลงล่าง “ซวงซวง นี่เธอผอมไปเท่าไร เมื่อกี้เห็นเธออย่างกับดาราอย่างนั้นที่ถูกทุกคนห้อมล้อม ฉันยังไม่กล้าเข้าไปเลย ซวงซวงตอนนี้เธอสวยมาก”

ซวงซวงกะพริบตาอย่างมีชีวิตชีวา “หวั่นหวั่น นี่ล้วนเป็นความดีความชอบของเธอ ยาของเธอนั่นได้ผลมาก ๆ ฉันต้องขอบคุณเธอจริง ๆ!”

สองสาวพูดคุยกันอย่างมีความสุข จ้าวลี่ยิงยังคงแข็งทื่ออยู่กับที่ เดิมทีเขามองดูซวงซวงที่เปลี่ยนแปลงไปมาก ยังมีความหยิ่งเล็กน้อย ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น น้ำเย็นของซวงซวงก็ราดลงมาโดยตรง เสียง “สุนัขขวางทาง” ส่งเขาออกไปหลายพันลี้ ยังเห็นเขาเป็นอากาศอีก จ้าวลี่ยิงไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจตัวเองแล้ว ความเย่อหยิ่งทั้งหมด เกียรติไม่หลงเหลือแล้ว

เวลานี้มีเสียงเพื่อนร่วมงานหัวเราะเบา ๆ ดังเข้ามาในหู

——เห็นทีซวงซวงไม่ได้ชอบหัวหน้า…จ้าวลี่ยิงแล้ว

——หญิงสาวดี ๆ อย่างซวงซวง เมื่อก่อนเคยส่งอาหารเช้าให้กับจ้าวลี่ยิง ต่อมาหลังจากที่เขาปันใจไปให้กับเซี่ยเหยียนเหยียนแล้วยังต้องทนกับการเหยียดหยายตั้งหลายครั้งจากเขา ถ้าเป็นฉันถีบจ้าวลี่ยิงตั้งนานแล้ว

——ว่ากันว่าสาวอ้วนทุกคนต่างมีศักยภาพ ตอนนี้ซวงซวงเปลี่ยนแปลงตระการตา สวยงามสะดุดตาคน ต่อไปผู้ชายที่จีบเธอจะต้องเยอะแน่นอน

——คำพูดนี้ของนายหมายความว่าไง นายอยากจะจีบซวงซวงใช่ไหม

สองมือที่ห้อยลงของจ้าวลี่ยิงได้กำเป็นหมัดขึ้น ถูกเหยียดหยามด้วยคำพูดและการแดกดันจากซวงซวงทำให้เขาปั่นป่วนไม่หยุด อับอายขีดสุด

เวลานี้มีเสียงโกลาหลดังจากข้าง ๆ “พวกเธอรีบดู เซี่ยเหยียนเหยียนมาแล้ว!”

เซี่ยเหยียนเหยียนมาแล้ว!

ละครเรื่องใหญ่ในเวยป๋อเพิ่งจะจบลง ความฮอตยังคงอยู่ ตอนนี้เซี่ยซีหวั่นกับเซี่ยเหยียนเหยียนปรากฏตัวร่วมเฟลมครั้งแรก สายตาของทุกคนจึงประกายการซุบซิบขึ้นอย่างรวดเร็ว

วันนี้สีหน้าของเซี่ยเหยียนเหยียนดูโรยรา และเธอก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสีละเอียดอ่อนเหมือนทุกวัน สวมเพียงชุดกระโปรงดำตัวเดียวเท่านั้น ทั้งตัวดูซีดราวกับไม่สบาย

จ้าวลี่ยิงสงบสติขึ้นมาก รีบเดินไปที่ด้านข้างเซี่ยเหยียนเหยียน “เหยียนเหยียน คุณโอเคนะ” เซี่ยเหยียนเหยียนส่ายหน้า น้ำเสียงอ่อนโยน “หัวหน้าจ้าว ขอโทษนะ ล้วนเป็นเพราะฉันที่ทำให้คุณลำบาก”

เซี่ยเหยียนเหยียนในแบบนี้เพิ่มความน่าสงสารยิ่งขึ้น จ้าวลี่ยิงกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว “เหยียนเหยียน อย่าพูดแบบนี้ คุณต่างหากคือผู้บริสุทธิ์”

เซี่ยเหยียนเหยียนมองไปทางเซี่ยซีหวั่น ใบหน้าที่ขาวซีดเผยให้เห็นถึงเศร้าโศกฉับพลัน “หวั่นหวั่น ล้วนเป็นความผิดของฉัน ตอนนี้ฉันอยากขอโทษเธอ เธอสามารถให้อภัยฉันได้ไหม มีอะไรก็ให้ลงที่ฉันได้เลย อย่าไปลงกับครอบครัว เพื่อนที่อยู่รอบกายของฉัน และอย่าทำร้ายพวกเขาได้ไหม”