บทที่ 140 ตระกูลหลิ่วมีลูกสาวที่ชื่อว่าหลิ่วลั่วอิง เก่งกาจมีชื่อเสียงไปทั่ว

ลู่หานถิงทิ้งก้นบุหรี่ลงไปในถังขยะ ใช้มือสองข้างโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกของตนเอง ใบหน้าหล่อเหลาแนบอยู่บนผมยาวของเธอ สูดดมกลิ่นหอมจากกายของหญิงสาว

กลิ่นกายที่หอมของเธอทำให้เขารู้สึกปลอดภัย รู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ ความรู้สึกแบบนี้บอกไม่ถูก ก็เหมือนกับตามหามานานรู้จักกันมานานมาก เป็นสิ่งที่เขาเฝ้าฝันหามาโดยตลอดอย่างนั้น

เวลานี้เองก็มีรถคันหนึ่งขับมาจอดฝั่งตรงข้ามอย่างช้าๆ กระจกฝั่งคนขับค่อยๆเลื่อนลงมาช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาหล่อเหลาของลู่จื่อเซี่ยน

ลู่จื่อเซี่ยนมองดูชายหญิงที่กอดกันเงียบๆใต้โคมไฟถนน หลังจากนั้นเขาก็เหยียบคันเร่งขับรถออกไป

ลู่หานถิงกอดเธอเอาไว้ครู่หนึ่ง “รอจนหิวแล้วสินะ ผมพาคุณไปกินอาหารทะเลมื้อใหญ่”

“แต่ว่า จู่ๆฉันก็ไม่อยากกินแล้ว…”

“งั้นคุณอยากกินอะไร”

เซี่ยซีหวั่นจูงมือใหญ่ของเขามา “คุณลู่ คุณตามฉันมาค่ะ!”

……

เซี่ยซีหวั่นพาลู่หานถิงไปที่ห้องยา จากนั้นก็หยิบกล่องข้าวกล่องหนึ่งออกมาทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า “เมื่อตอนบ่ายซวงซวงให้ข้าวกล่องฉันมา คิดไม่ถึงว่าจะได้ใช้ประโยชน์ ฉันเอาไปอุ่นในไมโครเวฟหน่อยนะคะ คุณลู่คะ คืนนี้คุณกรุณาลดตัวลงมากินข้าวกล่องกับฉันนะคะ”

หัวใจของลู่หานถิงอ่อนลง เมื่อมองไปยังท่าทางที่น่ารักและอ่อนหวานของเธอ เธอมองเห็นความเหนื่อยล้าระหว่างคิ้วของเขาได้อย่างชัดเจน ดังนั้นเธอจึงคอยปลอบประโลมเขาตลอด

“ครับ”

เซี่ยซีหวั่นเอาข้าวกล่องนั้นไปอุ่นด้วยไมโครเวฟ ซวงซวงตักข้าวสวยมาให้มากเยอะมาก ราวกับกลัวว่าเธอจะกินไม่อิ่มอย่างนั้น แล้วก็มีไก่น่องใหญ่มาก ผัดผักที่ใส่เนื้อสัตว์ชิ้นเล็กๆสามอย่าง กลิ่นหอมน่ากิน

“คุณลู่ อาหารที่สถาบันวิจัยพวกเรามีชื่อเสียงว่ารสชาติอร่อย หลายคนต่างก็มาตามคำร่ำลือ ไม่ด้อยไปกว่าเชฟใหญ่ของทางคุณแน่นอน ไม่เชื่อคุณลองชิมดู ” เซี่ยซีหวั่นใช้ช้อนคันเล็กๆป้อนเขา

ลู่หานถิงไม่ได้รู้สึกอยากอาหารอะไร เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แต่เมื่อเธอยื่นช้อนเล็กๆมาป้อนให้ เขาก็กินอย่างเชื่อฟัง เหมือนหมูเส้นผัดเครื่องเทศ รสชาติอร่อยมากจริงๆ

“อร่อยมั้ยคะ” เซี่ยซีหวั่นถามเขาด้วยคิ้วที่ขมวด

ลู่หานถิงพยักหน้า “อืม อร่อย”

เซี่ยซีหวั่นตักข้าวกินเองสองสามคำ จากนั้นก็ยื่นน่องไก่ไปที่ปากเขา “เอ้านี่ น่องไก่ให้คุณกินก่อน ผู้ชายนี่ ก็ต้องบำรุงกำลังหน่อย”

คิ้วเรียวสวยของลู่หานถิงขมวดเล็กน้อย ถูกเธอแกล้งแหย่ให้ขำ เขาก็ถามเธอเบาๆว่า “ทำไม คืนนี้จะให้ผมออกแรงเหรอ”

“…กินของคุณไปเลย คุณอยู่เงียบๆไม่พูดอะไรน่ารักกว่าอีก!” เซี่ยซีหวั่นเอาน่องไก่ยัดใส่ปากเขา อุดปากเขาเอาไว้

ลู่หานถิงมองใบหน้าขาวเนียนของเธอแดงเรื่อขึ้นมา กัดน่องไก่ไปหนึ่งคำ จากนั้นก็ไปป้อนเธอ

ทั้งสองคนแบ่งกันกินน่องไก่ และกินข้าวกล่องจนหมด อาหารเย็นมื้อนี้น่าพอใจมากเป็นพิเศษ

“คุณนายลู่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

“ช่วงสองวันนี้งานในสถาบันวิจัยค่อนข้างยุ่ง ต้องมาทำงานแต่เช้า คุณลู่ เอาอย่างนี้ไม่ต้องไปๆมาๆ คืนนี้คุณนอนกับฉันที่นี่มั้ยคะ”

“นอนที่ไหน”

“ตอนนี้ฉันเป็นพนักงานของสถาบันวิจัยอย่างเป็นทางการแล้ว มีหอพักเป็นของตัวเอง อยู่ที่นั่น ” เซี่ยซีหวั่นใช้สายตามองไป